Heimilistíminn - 18.01.1979, Síða 32

Sagan um Tóta
og systkin hans
skipið, sem átti að flytja þau heim til Eng-
lands. Allur farangur þeirra, sem var mikill,
var þegar kominn um borð. Pabbi, mamma og
drengimir höfðu að sjálfsögðu fylgt hinum
góðu gestum niður eftir, til að kveðja. -
„Megum við koma til ykkar einhvern tima
seinna?” spurði frúin.
,,Þið eruð alltaf velkomin hvenær sem þið
viljið”, sagði pabbi.
,,Við þökkum hjartanlega fyrir”, sagði
lávarðurinn. ,,Okkur hefur aldrei liðið eins vel
og i Stóradal”.
Svo stóðu þau þarna öll um stund, án þess að
vita, hvað þau áttu að segja. Það var erfitt að
skiljast, eftir þennan ánægjulega samveru-
tima. Og það lá við, að segja mætti, að það létti
af þeim þungu fargi, þegar skipsbjallan
hringdi i þriðja sinn, og gestirnir góðu urðu að
ganga um borð.
„Hamingjan góða”, sagði mamma, og það
var sem hún vaknaði af blundi.... „Við ætlun
vist að gleyma að kveðja...Verið þið blessuð og
sæl — og innilegar þakkir fyrir þessa ánægju-
legu ferð. Við munum aldrei gleyma henni.
„Já, hjartans þökk fyrir ferðina”, sagði
pabbi alvarlegur og þrýsti hönd þeirra beggja.
„Hún hefur verið okkur öllum til mikillar gleði
og ánægju.
Drengirnir réttu einnig fram höndina i
kveðjuskyni, en þeir voru allir hijóðir. Það var
eins og þeir gætu alls ekki þakkað fyrir svona
mikið.
En á siðustu stundu datt Tóta nokkuð i hug.
Hann tók ofurlitinn böggul upp úr vasa sinum
og rétti hann til frúarinnar. Þetta var litill hlut-
32
31
ur úr postulini, sem hann hafði keypt fyrir pen-
inginn, er hann eignaðist fyrsta kvöldið i
Þrándheimi, utan við hús amtmannsins. Þetta
var lltil, hvit blómakarfa, með fléttuðu hand-
fangi.
Frúin reif pappirinn utan af bögglinum. Og
allt i einu fór hún að gráta, gekk til þeirra allra
og faðmaði þau að sér. Siðan hljóp hún upp
göngubrúna, staðnæmdist við borðstokkinn,
veifaði til þeirra og kallaði klökkum rómi:
„Hjartans þakkir. Guð blessi ykkur.
Hjartans þakkir”.
Og þannig sáu þau hana standa við hlið
bónda sins, sem veifaði að sjálfsögðu lika,
þangað til stóra skipið hvarf fyrir fullum segl-
um, á bak við næsta tanga.
Þegar þau komu aftur til hótelsins, lá fall-
egur böggull á rúmi pabba og mömmu. Þau
horfðu mjög undrandi hvort til annars. Hvor-
ugt þeirra hafði hugmynd um þennan böggul.
„Hvað skyldi þetta geta verið?” spurði
mamma.
Pabbi tók pappirinn utan af bögglinum. 1
honum voru þrjár hvitar mjög vandaðar öskj-
ur úr skinni. Og i hverri þeirra var fegursta
klukka úr gulli. Ein var til fólksins i Bárðarbæ,
önnur til fólksins i Seli og sú þriðja til hjónanna
i Steinnesi. Hann opnaði með gætni lokið á
klukkunni, sem var til þeirra i Bárðarbæ, en
þar var þetta letrað:
„Með beztu þökk fyrir það, að þið björguðuð
lifi okkar á ólafsmessunótt árið 1851”. Og
undir þessari áletrun voru nöfn hjónanna.
Klukkan gekk siðan á milli þeirra allra, og
þau voru orðiaus af undrun. Litli-Jón tók þá
klukku, sem átti að fara i Sel, og hélt á henni
varfærnislega i báðum höndum. Á henni var
sama áletrun og hinni.
„Nú verða þeir pabbi og afi glaðir”, sagði
hann.
„Já, og hugsa sér svo lika allt hitt, sem við
höfum með okkur heim”, sagði Bárður.
Mamma var enn hljóð um stund, en siðan
mælti hún:
„En hvað það var undarlegt, að þeim skyldi
einmitt vera bjargað á ólafsmessunótt”.
„Hvers vegna finnst þér það?” spurði Tóti.
„Jú, sjáðu til, — Ólafsmessa er til minningar
um ólaf Konung helga, og þegar enska frúin
fleygði peningnum niður i brunninn hans, ósk-
aði hún þess, að kirkjan yrði að fullu endur-
byggð sem fyrst”.