Tíminn - 16.02.1975, Side 5

Sunnudagur 16. febrúar 1975
TÍMINN
5
snemma heim, þvi aö snemma
næsta morgun átti hann að fara
til vinnu, en hann leikur i kvik-
mynd, sem á að heita Snerting
dauðans (Deadly Touch) Ginger
Rogers var með óhemjufallega
skartgripi, hálsfesti og eyrna-
lokka, sem fóru vel við snjó-
hvita hárið hennar, og þótti hún
glæsileg mjög á dansgólfinu
með fyrrverandi samleikara
slnum, Fred Astaire. Margaret
O’Brien, sem þekktust var er
hún lék sem smástepla með
fléttustýri, en nú var hún með
uppsett hár og mjög virðuleg
frú. Donald O’Connor, sem lék
hér áður i léttum söng- og dans-
myndum, fékk Gene Kelly, Fred
Astaire og Ginger Rogers til að
dansa með sér við mikinn
fögnuð gesta. Þetta var mjög
glæsileg samkoma, og demant-
ar og skartgripir — og ,,stjörn-
ur” settu svip sinn á kvöldið.
-

þannig i sjóinn, að margt fólk féll
útbyrðis.
Eins og áður er sagt björguðust
aðeins 163. Sökkhlöðnum bátun-
um var róið frá slysstaðnum, þar
sem lik flaut við lik, og fáeinir,
sem lifs voru i björgunarbeltum,
voru dregnir upp i þá. Meðal
þeirra var skipstjórinn, Gundel,
sem sokkið hafði með skipinu, en
skotið upp aftur.
Otflytjendurnir á skipinu höfðu
verið mjög barnmargir. I sumum
fjölskyldunum voru fjögur til átta
börn. I einum bátnum, sem komst
slysalaust á sjó, reyndust vera
sjötiu og einn — þar af tuttugu og
átta börn. Þessi bátur var ætlaður
fjöru tiu og átta.
Þrir sólarhringar voru liðnir,
þegar fréttist um þetta ægilega Íj
slys. Skipið hafði ekki haft neitt jj
skeytasamband við land, þar eð B
enginn tæki til sliks voru i þvi, og |
enginn hafði þess vegna undrazt a
um þaö. Tveim dögum eftir slysið JJ
bar brezkan togara að báti, R
sem tuttugu og átta manns var i. 7
Hann fór með fólkið til Grimsby, |
og þaðan bárust svo fréttirnar j
næstu dægur.
Seinasti hópurinn, sem bjarg- '
aðist, var fluttur til Færeyja á
gufuskipi. Loftskeytastöð var þá
engin i Færeyjum, og fór einn
þeirra, sem bjargaðist, stýrimað-
ur, þess vegna með millilanda-
skipi til Skotlands til þess að
koma þaðan boðum um það,
hverjir bjargazt hefðu til Fær-
eyja.
Rannsókn fór fram á þessu
slysi i Kaupmannahöfn i júlimán-
uði, og þar skýrði skipstjórinn frá
þvi, að hann hefði ekki vitað, á
hvað hann sigldi. Það var ekki
fyrr en eftir á, að sumir þeirra,
sem björguðust, sáu dranginn, er
þeir höfðu upphaflega haldið vera
seglskip. Skipstjórinn hafði talið
sig langt sunnan við dranginn, og
seinna komst upp, að aöaláttaviti
skipsins hafði verið i ólagi.
Þetta er eitt mesta slys I allri
siglingasögu Dana. Arið 1888
sigldust þó tvö skip danska Þing-
valla-skipafélagsins á úti á At-
lantshafi, og sökk annað þeirra
með hundrað og fimm mönnum
innan borðs. Það voru einnig út-
flytjendaskip, en manntjónið er
ekki neitt sambærilegt.
Útflytjendaskipið
Rokkinn sumarið
ROKKURINN, klettadrangurinn
mikli, sem ris upp undir öldunum
úti á reginhafi, hefur nokkuð
verið til umræðu að undanförnu,
þar eð Brctar hafa helgað sér
hann, en aðrir lita þá ákvörðun
óhýru auga,ekkisizt FæreyingaT.
Hér verður þó ekki farið út i þá
sálma, heldur aftur á móti rifjað
upp, að árið 1904-varð ægilegt sjó-
slys við Rokkinn, er danskt far-
þegaskip með rúmlega átta
hundruð manns innan borðs sigldi
á hann i júnimánuði. Sex hundruð
sem siqldi á
1904
og fimmtiu fórust, en aðeins 163
komust lifs af.
Brezkur liðsforingi steig
fyrstur manna fæti á Rokkinn,
svo að kunnugt sé, árið 1810. Hann
fór upp á dranginn til þess að
kanna, hvort þar fyndist nokkurt
líf. 1862 kom þangað aftur brezkt
herskip, og árin 1887 og 1888 kleif
Færeyingur, Daniel Danielsen,
dranginn — i fyrri ferðinni ásamt
manni að nafni Jóhann M. Peder-
sen, en i siðara skiptið með
bróður sinum Óla. Siðan liðu sex-
tlu og sjö ár, áður en brezkir sjó-
liðar komust upp á klettinn og
drógu þar upp fána i nafni drottn-
ingar sinnar.
Annars hefur Rokkurinn ekki
komið mjög við sögu. Arið 1904
urðu þó fuglarnir þar vitni að
miklum harmleik. í rauðabýtið
hinn 29. júni það ár sigldi danska
útflytjendaskipið Norge á klettinn
á fiúlri ferð. Skipstjóranum, V.J.
Gundel, tókst þó að losa skipið, en
þá tók ekki betra við: Stefnið seig
I sjóinn og eftir tuttugu minútur
var skipið sokkið.
í þessar tuttugu minútur, sem
gáfust, striddu skipverjar og far-
þegar við að koma bátum i sjóinn,
og ofan af stjórnpallinum bárust
hróp skipstjórans, sem mælti svo
fyrir, að konur og börn skyldu
hafa forgangsrétt til bátanna.
En þetta var vonlaust strið.
Björgunarbátarnir tóku i hæsta
lagi um tvö hundruð og fimmtiu
manns, en á skipinu voru meira
en átta hundruð. Aðrir urðu að
láta sér nægja björgunarbelti,
eftir þvi sem þau hrukku til.
Við þetta bjástur brotnaði
björgunarbátur, sem merktur
var tölunni sjö. Báturinn númer
sex sökk með skipinu, og bátur
númer tvö hvarf. Enginn vissi,
hvað af honum hafði orðið. A
tveim bátanna brotnuðu borð-
stokkar, og einn báturinn lenti
Teikning úr danska timaritinu
Illustreret Tidende 17. júli 1904, er
átti að lýsa slysinu.