Tíminn - 16.02.1975, Qupperneq 15

Sunnudagur 16. febrúar 1975
TÍMINN
15
Manstu gamla daga? Manstu gamla daga? Manstu gamla daga? Manstu gamla daga? Manstu gamla
Verölaunagripir, Valurinn fyrir 100 leiki og fleiri, skórnir frá 1966 meö áritun heimsmeistaranna, — bikarinn lengst til vinstri er frá KRingum Þeir fengu svona bikara, Rikki og
Hermann fyrir 10 leikja för til Danmerkur á sfnum tlma. Tfmamynd: Róbert.'
annar fór 1:1 og sá þriöji 3:3, en
þá geröist atburður sem olli þvi,
aö iþróttahreyfingin bannaöi
okkur aö spila við Bretana.
Drengur varð fyrir skoti úr byssu
brezks varðmanns, og við héldum
nú, að þetta hefði verið slys, en
þessu varð ekki um þokað. Akur-
eyringar héldu áfram að spila við
Bretana, og það eru þessir leikir á
striðsárunum, sem skapa það
samband, sem síðar olli þvf, að
viö fengum brezk atvinnumanna-
lið hingað upp. Þá var hérna á
mælingaskipi, sem hét Baldur,
karl, sem hét Mr. Reid, og var
alþjóðadómari. Hann kemur á
þessum leikjum við Bretana.
Fyrst voru það Queen Park
Rangers og Bury, sem koma.
Þetta voru ekki dýr lið, sem
byggðist á þvi, að það var ekki
dýrt að fljúga og svo var önnur
leiðin með skipi. Ég var í ýmsum
móttökunefndum, og það var
spilaðuppá aðkostnaðurinn væri
sem minnstur, og hverjir vildu
bjóða út aftur.
En skyldi nú ekki Hermann
sjálfan hafa langað til að fara út á
atvinnubrautina i knattspyrnu?
— Jú, ekki get ég neitað því. Mig
langaði til að fara og stúdera
eftir Verzló, og þá að hafa fót-
boltann með. Það var búiö að
bjóða mér að koma til Skotlands,
ég gat fengið sjö pund á viku það
var flnt. En það voru blikur á lofti
þá, og mönnum fannst ástandið
ótryggt. Svo urðu lætin i
Munchen, og enda þótt Chamer-
lain kæmi heim veifandi ein-
hverjum pappirum, sem villdýriö
hafði skrifað upp á, þá var ljóst,
að allt myndi fara i bál og brand.
Pabbi var einn af þeim, sem var
sannfræður um, að svo myndi
fara og vildi alls ekki, að ég færi
neitt. Við þetta sat. Eftir strið fór
ég svo til London og spilaði
nokkra leiki I Oxford og London,
en þá var maöur ekki i neinum at-
vinnumennskuhugleiöingum.
Þetta# sem
varir lengst....
Hermann er i markinu hjá Val
og úrvalsliðum f tuttugu ár og
rúmlega það. Hvað skyldi hann
hafa fengið að launum?
— Mér hefur verið sýndur marg-
vislegur sómi, sem mér þykir
óskaplega vænt um. Gullúrið
hérna er eftirlæti mitt. Svona úr
fengum við Frimann heitinn á
sinum tima fyrir að hafa orðiö tiu
sinnum fslandsmeistarar. Af þvi
er ég stoltastur. Svo fengum við
Valsararnir útskorinn örn með
peningi fyrir að hafa leikið 100
leiki eða fleiri með félaginu. Þá
held ég, að ég hafi verið búinn aö
leika upp undir 200, kannski
fleiri. Ég hef ekki tölu á þessu.
Og nú hvessi ég augun á hann
ogspyr samvizku-
spurningarinnar: Ertu hættur?
— Tja, hættur og hættur ekki, ég*
held ég hætti aldrei. Ég hef þann
heiður að vera formaður fulltrúa-
ráðs Vals og ég er formaður Fálk-
anna, en það eru gamlir Valsar-
ar, sumir þó nokkuð ..... ungir
ennþá. Viðæfum einu sinni i viku,
og við keppum, þegar tilefni gefst
tií. Andstæðingar okkar þá eru af
skemmtiferðaskipunum.
Og að lokum, hvað er það, sem
gefur knattspyrnunni gildi?
— Það veit ég, þvi að ég hef svo
sannarlega fengið að kynnast þvi
á minum ferli sem knattspyrnu-
maður, en það er góður félags-
skapur og trygg vinátta. Þetta
varir lengst og er manni dýr-
mætast...
Borgarstjórnarmenn keppa viö Borgarstarfsmenn á Þjóöháttöarári. Þeir ganga inn á völlinn, hliö viö hliö, Albertog Hermann, hvor f sinu liöi.
Þeir uröu saman tsiandsmeistarar 30 árum áöur.
Manstu gamla daga? Manstu gamla daga? Manstu gamla daga? Manstu gamla daga? Manstu gamla