Fréttablaðið - 07.07.2007, Blaðsíða 68

Þegar tískuheiminn ber á góma er holdafar vinsælt umræðuefni. Kate
Moss hefur verið kennt um átröskun breskra unglingsstúlkna og sífellt
er talað um hve „hrikalega“ og „viðbjóðslega horaðar“ fyrirsæturnar eru.
Ég er alls ekki hlynnt því sjálf að einu holdafari sé fagnað svo miklu meir
en öðru en ég er algjörlega á móti því viðhorfi að allt grannt fólk sé talið
veikt. Í vestræna heiminum virðist offita vera orðin svo algeng að það
þykir ekki lengur eðlilegt að vera grannur. Það er sett samasemmerki á
milli þess að vera grannur og að vera með anorexíu eða búlimíu.
Að mínu mati er þetta hættuleg þróun og fullt af grönnu fólki líður
mjög illa vegna sífelldra athugasemda annars fólks um holdafar þess.
Ég veit þetta vegna þess að ég er ein af því „óheppna“ fólki sem er
grannt að eðlisfari og get ekki talið allar þær dónalegu athugasemdir
sem ég hef fengið í gegnum árin. Það þykir mjög sjálfsagt að pota í
grannt fólk og spyrja hvort það borði bara aldrei neitt á meðan enginn
myndi dirfast að pota í þá þykku.
Í Blaðinu í gær var gerð úttekt á grönnum leikkonum. Fyrirsögnin
var „Á fimmtugsaldri og þvengmjóar“. Ég efast um að efnahvörf mín
breytist mikið á næstu áratugum þar sem þau hafa ekkert breyst allt
mitt líf. Helst vil ég ekki að þegar ég verð á fimmtugsaldri og ennþá
grönn verði ég kölluð „þvengmjó“. Leikkonurnar í greininni eru þær
Calista Flockhart, Courtney Cox, Michelle Pfeiffer og fleiri. Ég man
ekki eftir því að þessar leikkonur hafi einhvern tíma verið annað en
grannar og finnst því algjör óþarfi að skrifa um það grein að þær „telji
hvert einasta gramm sem á þær sest“. Eflaust er þetta þeim mjög nátt-
úruleg þyngd. Calista Flockhart greyið fær sífellt anorexíustimpilinn og
í greininni er bent á að hún mætti nú leyfa sér að bæta aðeins á diskinn
sinn. Heldur greinarhöfundur virkilega að hún hafi aldrei reynt að bæta
á sig eftir alla gagnrýnina sem hún hefur mátt þola? Og hvers vegna
heldur fólk að það eina sem grannt fólk þurfi að gera til að þyngjast sé
að borða meira?! Ég sjálf væri löngu búin að bæta á mig ef svo væri.
Gaman verður að sjá hvort bráðlega birtist grein í Blaðinu um leikkon-
ur sem setja OF MIKIÐ á diskinn sinn. Ég fylgist spennt með.
Annars vona ég að fólk fari að átta sig og hætta þessum mjónufor-
dómum því öll erum við jú falleg eins og við vorum sköpuð. Og hana nú!
Mjónufordómar
Það hefur mikið verið um að vera
á herratískuvikunum undanfarna
daga og síðasta sunnudag
lauk tískuvikunni í París.
Meðal þeirra sem sýndu
þar var Gaspard Yurki-
evich en hann er hönnuður
sem kannski ekki allir kann-
ast við. Hann fékk nýlega við-
urkenningu fyrir hönnun sína
og á tískuvikunni sýndi hann ung-
lega og hressilega línu. Þar var
hann á meðal stórra nafna eins
og Jean Paul Gaultier, Dries Van
Noten og John Galliano en skein
alveg jafn skært.
Bómullarbolir með áprentuðum
bókstöfum, risastór sólder, skær-
litaðir sokkar og glansandi fínir
skór var meðal þess sem mátti
sjá í línunni. Litir eins og mint-
ugrænn, fölgulur, grár, svart-
ur og hvítur voru áberandi og
bolir í lit voru látnir gægjast
niður úr ermum á fínleg-
um stuttermaskyrtum.
Ótrúlega skemmti-
leg blanda af
snyrtilega
stílnum og
þeim ung-
lega og
hressa.