Tíminn - 23.12.1944, Blaðsíða 13

Tíminn - 23.12.1944, Blaðsíða 13
T I M I N N 13 hann. Eg þyrfti eiginlega að skreppa suður, áður en við byrjum. Heldurðu að þú verðir lengi? hvíslaði ég. Nei, sagði hann glaðklakkalega. Ég verð ekki lengi. Árakorninu sem ég verð lengi. Ég þarf bara að ná í hermenn og svipur! Ég varð svo höggdofa, að ég kom ekki upp neinu orði, gapti af undrun og vissi hvorki í þennan heim né annan. Hvað var á seiði? Hvað hafði maðurinn í hyggju? Ætlaði hann kannski að snúa sig út úr hinu sanfeiginlega ráðabruggi okkar? Það er ekki hrist fram úr erminni að byggja pýramída, hélt hann áfram og skýrði mér þvínæst frá fyrirætlunum sín- um. Hann sagði, að við þyrftum nauðsyn- lega á útlendum hermönnum að halda til þess að smala saman öllu fólki í sýslunni, öllum hestum og vögnum í sýslunni, en síðan yrðum við að hneppa menn og konur í þrældóm, jafnvel börn, auðsýná hvorki vægð né miskunn, láta þau strita og púla myrkranna milli, láta hermennina lemja þau með svipum, fletta þau klæðum og húðstrýkja þau á sunnudögum. Hann sagði, að við mættum ekki súta, þótt karlmenn- irnir yrðu blóðugir á bakinu, 'kónurnar veikar og máttlausar, börnin útgrátin og mögur. Nei, við yrðum að stjórha verkinu og píska allt áfram með harðri hendi: Við mýndum ef til vill ljúka því eftir tíu ár, ef ekkert bjátaði á. Það var sannarlega ekki hrist fram, úr erminni að byggja pýra- mída! Ég starði á Friðmund Engiljón. meðan hann talaði, starði á munn hans og skegg, starði á hendur hans og fætur, en þegar ég hafði gengið úr skugga um, að hann var ekki að gera að gamni sínu, gagntók mig slík ógn og skelfing, að mér fannst blóðið hverfa úr æðunum. Hvernig lízt þér á, drengur minn? spurði Friðmundur Engiljón. Hvernig lízt þér á? Ég gat ekki svarað honum neinu. Það er seint að segja amen, þegar allir djáknarnir eru þagnaðir, tautaði hann í áminningartón og gaf mér hornauga. Ég skal kaupa handa þér ágæta svipu með sterku skafti og langri ól ... Ég vil það ekki, sagði ég skjálfraddaður og hnipraði mig saman. Hvað heyrist mér? skríkti Friðmundur Engiljón. Ertu að gugna? Ég vil ekki byggja pýramída. Viltu ekki byggja pýramída? endurtók hann og reyndi að herma eftir mér, gretti sig í framan og setti spotzkan stút á munn- inn. Ég man ekki betur en þú hafir sjálfur átt uppastunguna! Mig langar ekkert til þess núna, sagði ég. Skelfingar hringlandi geturðu verið! sagði hann móðgaður. Eitt í dag, annað á morgun, það er lagið. En ég er ekki viss um, að þú sleppir svona fyrirhafnarlaust, drengur minn. Það er alltaf viðkunnan- legra að standa við orð sín. Hann smurði kíttið hægar á rúðurönd- ina, en tók þvínæst pípuna úr vasanum, tróð miklu tóbaki í brenndan hausinn, kveikti í og púaði aftur ljósbláum mekkjum út í hrímkalt morgunsárið. Til hvers er þessi .hlaða? spurði hann. Hlaða? anzaði ég bjálfalega. Hún er undir heyið. En til hvers er fjósið að tarna, nýja fjósið? Það er handa kúnum, svaraði ég. Alveg rétt, sagði hann. Alveg iaukrétt! En til hvers er pýramídi, ljúfurinn minn? Það þætti mér gaman að vita! Ég tætti sundur gamlan hefilspón, rjóður og vandræðalegur, saug ákaft upp í nefið og fann einhvern titring í hnjáliðunum. Ég þagði eins og sakborningur. ^Ájæja? sagði hann og dró seiminn. Það koma vöflur á þig, heyrist mér, enda ljótir ormar í mýsunni og óhreint mjölið í poka- horninu. Pýramidárnir eru handa Dauð- anum, lagsmaður. Veiztu það ekki? Pýra- mídarnir eru musteri Dauðans! Ég varð svo hræddur, ;að ég hafði ekki lengur vald á tilfinningum mínum: ég missti hefilspóninn úr höndunum, horfði angurvær niður fyrir fætur mér og sagði með grátstaf í kverkunurh, að ég væri hættur við allt saman, ég vildi ekki eign- ast svipu, ég vildi ekki byggja pýramída. Friðmundur Engiljón lagði frá sér kítti og spaða, hló upphátt og klappaði mér vingjarnlega á öxlipa, en augu hans stöf- uðu frá sér hýrum og yljandi geislum. Já- já, sagði hann kímandi og lék á als oddi. — við skulum bara hætta við allt saman og minnast ekki á það framar. Ég hefi aldrei byggt pýramída nema í huganum, ljúfurinn minn, aldrei nema í huganum. Síðan hvarf hann á brott, hvarf út í fjarlægðina, þaðan sem hann hafði komið, en skildi' ef tir reykingailm í baðstof unni og bjarta, heillandi minningu. Sumarið okkar var liðið. Það hafði ekið gegnum heiðríkjuna og hnigið í faðm haustsins, faðm eilífðarinnar. Ég sat einmitt við gluggann og stautaði mig fram úr landa- fræðinni, þegar fyrstu snjókornm komu fljúgandi utan úr geimnum og hnigu á stálfrosna jörðina, hnigu á breiðu og sléttu túnflötina, þar sem við höfðum áformað að reisa pýramídann. Guð minn góður! Það hafði legið við borð, að við hnepptum alla sýsluna í þrældóm, fengjum vopnaða hermenn og gaddasvipur til þess að byggja musteri yfir Dauðann! Ég roðnaði af blygð- un og fylltist skyndilega Slíku þakklæti til vinar míns, Friðmundar Engiljóns, að ég skellti aftur bókinni og hljóp út úr bænum til þess að fara í eltingaleik við sjálfan mig og fyrstu snjókornm yfir tún- flötinni. " SLIPPFELAGIÐ Símar: 2309 - 2909 - 3009. Símnefni: Slippen. í Reykjavík h.f. XJLreinsum, málum, framkvæmum aðgerðir á stærri og minni skipum Fljót og góö vinna. Kekiim verzlnn með allskonar skipa- og byggingairvörur.

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.