Tíminn - 23.12.1944, Blaðsíða 27

Tíminn - 23.12.1944, Blaðsíða 27
T I M I N N 27 Hann bjó yfir óvenjulegri kímnigáfu. „Get- ið þér nú ekki sem Japani sameinað þetta tvennt?" spurði hann. Sadó brosti. „Ekki er ég alveg viss um það," svaraði hann. „En yðar vegna væri ég reiðubúinn að reyna það, yðar hágöfgi." Hershöfðinginn hristi höfuðið. „Ég vildi nú síður verða tilraunadýrið," sagði hann. Hann varð skyndilega máttfarinn og yfir- bugaður út af áhyggjum um líf sitt, rétt eins og embættismaður, sem hlýtur vanda með vegsemd hverri, — einmitt á þessum tímum, þegar sigurinn næst í Suður-Kyrra- hafi. „Það er mikið ólán, að þessum manni skyldi skola á land fyrir framan húsið yðar," sagði hann viðkvæmri röddu. „Það finnst mér sjálfum ekki síður," svaraði Öadó virðulega. „Mér þætti bezt, að hann yrði líflátinn hið fyrsta," mælti hershöfðinginn. „Ekkr af yður sjálfum, — en af einhverjum, sem þekkir hann ekkert. Sjálfur hefi ég menn í þjónustu minni. — Segjum sem svo, að að ég sendi tvo þeirra heim í húsið yðar í nótt, — eða kannske væri betra að velja einhverja aðra nótt. Þér þurfið ekki að vita neitt um þetta. Það er mikill hiti um þessar mundir, — hvað er eðlilegra en þér rennið ekki hlerunum í/ svefnherbergi hvíta mannsins fyrir þá hliðina, sem veit út að garðinum, — meðan hann sefur?" „Auðvitað mýndi það vera ofur eðlilegt," sagði Sadó. „í raun og veru. er þeim ekki lokað á hverri nóttu." „Ágætt," sagði hershöfðinginn og geisp- aði. „Þetta eru mjög duglegir böðlar, — þeir gera engan hávaða, — og þeir þekkja að- ferðina við innvortis-blæðingu. Ef þér vilj- ið, get ég líka látið flytja hann i burtu." Sadó hugsaði sig um. „Ef til vill væri það bezt, yðar hágöfgi," sagði hann og varð hugsað til konu sinnar. Síðan gekk hann af fundi hershöfðingj - ans, heim til sín og hugleiddi áformið. Á þennan hátt myndi hann verða leystur frá öllum vanda. Hann ætlaði ekki að segja HÖnnu neitt. Seinna myndi hún verða ótta- slegin af hugsuninni um morðingjana, sem verið höfðu í húsi hennar; — en auðvitað voru þess háttar menn nauðsynlegir í jafn fullkomnu ríki og Japan. Hvernig gætu stjórnarvöld ella tekið í lurginn á þeim, sem vildu setja sig upp á móti þeim? Hann forðaðist að koma inn í herbergið, þar sem Ameríkumaðurinn lá, nema að hann ætti þangað erindi. Eitt sinn, er hann opnaði hurðina, sá hann sér til mikillar undrunar, hvar Am- eríkumaðurinn var risinn úr rekkju og bjóst til að fá sér göngu úti í garðinum. „Hvað á þetta að þýða?" hrópaði Sadó. „Hver hefir gefið þér leyfi til þess að fara á fætur?" „Ég þarf ekki að fá leyfi," sagði Tom glaðlega. „Ég er orðinn gallhráustur aftur. En skyldu vóðvarnir á þessari hlið verða svona stirðir framvegis?" „Eru þeir það?" spurði Sadó undrandi. Hann gleymdi öllu öðru. „Ég hélt ég hefði nú séð við því." Hann lyfti upp skyrtu- faldi mannsins og horfði á gróandi örið. „Það læknast við nudd, ef það skánar ekki, þegár þú ferð að hreyfa þig." „Ég vil nú ekki, að þér gerið yður of mikla fyrirhöfn mín vegna," sagði piltur- inn. Unglingslegt andlit hans var þakið stuttri skeggló, ljósrauðri. „Heyrið mig, læknir. Það er dálítið, sem ég þarf að segja við yður. Hefði ég ekki fyrirhitt Japana, eins og yður, — þá væri ég ekki í lifandi manna tölu 1 dag. Ég er mér þess meðvitandi." Sadó hneigði höfuðið, en gat ekki svarað. „Vissulega veit ég það," hélt Tom áfram einlæglega. Hvítar, þunnleitar hendur hans, sem gripu utan um stólbríkina, voru hvítar á hnúunum. „Ég hugsa, að ef allir Japanar væru eins og þér eruð, hefði aldrei komið stríð." „Kannske", sagði Sadó með erfiðismun- um. „En annars hugsa ég, að þú hefðir betra af því, að fara aftur í rúmið." Hann hjálpaði piltinum til þess að fara niður undir aftur, hneigði sig og bauð góða nótt. Sadó svaf illa þessa nótt. Klukkustund- um saman vakti hann og bjóst við því að heyra þrusk eða fótatak; hljóð frá brotn- andi trjágrein eða steini, sem hefði verið komið við úti í garðinum; hljóð, sem benti á, að einhver væri að rogast með þunga byrði. Næsta morgun fannst honum nauðsyn- legt að fara inn í herbergi gestsins fyrst af öllu. Væri Ameríkumaðurinn farinn, gæti Sadó auðveldlega sagt Hönnu, að þessu hafi hershöfðinginn komið í kring. En þeg- ar hann opnaði dyrhar, komst hann brátt að raun um, að ekkert hafði gerzt um nótt- ina. Þarna hvíldi lubbalegt, rauðbirkið and- lit á koddanum. Hann gat heyrt rólegan andardrátt hins sofandi manns. Og hann lokaði hurðinni hljóðlega aftur. „Hann (sefur," sagði hann við Hönnu. „Hann hlýtur að vera orðinn nær því hraustur aftur, úr því hann getur sofið svona vært." „Hvað eigum við að gera við hann?" spurði Hanna í hálfum hljóðum. Sadó hristi höfuðið. „Ég verð að gera út Höfum á boðsíólum flestar fáanlegar tegundir af erlendum og innlendum nauðsunjavörum. i • Töhum í umboSssölu allar innlendar afurðir. \ / :: Félagsmönnum ohhar og öðrum viðshiptamönnum óshunivið r # JGLEDILEGRA JÓLA OG FARSÆLDAR A KOMANDI ARI. Kaupfélag Hrútfirðinga, Borðeyri

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.