Tíminn - 23.12.1944, Blaðsíða 36

Tíminn - 23.12.1944, Blaðsíða 36
36 T f M I N N Kolbeinn Högnason: VI. f SEGLBÚÐUM. ero cis/n (2>%^%?^^Jý^^ i. , í SKAFTÁRTUNGU. Hér ég fegurð landsins leit löngun miríni næst að skapi, víði og lyng í viðum reit, vænar kindur strjált á beit. — Búalegri byggð ei veit bændur þó að striti — og tapi. * Mér er nú í hjarta og hug hlýrra en áður nokkru sinnL Andinn tekur æsku flug. .0, ég gamall hefði dug, hefja tök syo heilúðug, að hagsæld risi í fegurðinni. Sé ég þreytu merkta menn, markið trúa þó við liáa. Sveitir landsins eiga enn allt, sem bjarga þjóð mun senn, væru ei spunnin vélráð þrenn að velja öllu miðið lága. Hvar mun ríkja heimska slík? Horfðu á þessar skógarbringur! Eins mun sveitin öll ei rik og einn, sem finnst í Reykjavík, heildsali í hefðarflík, heilbrigðs þjóðlífs umskiptingur. Hvað er nú um okkar arf, aldagamla bændamenning? Okkar flokka stjórnarstarf steypir öllu í botnlaust hvarf. Heilsteypt verk nú hefja þarf, hreina landsins frelsiskenning. • Sólin skín á breiða byggð, bungumjúkar skógarhæðir. Haldi fólk við fegurð tryggð, fari ei eftir skrumi og lygð. Heiðrist bóndans heila dyggð — hugsjónin, sem landið græðir. VIÐ II. SYSTRASTAPA. Sit ég við Systrastapa, Síðan við brosir öll. Roðin af röðulskini * rísa vor mestu fjöll. Kalt er ;« Kristinartindum. Kuldalegri þó er sagan af systrunum tveimur, sem vóru brenndar hér. Saklaus var systirin önnur. Sakaðar báðar um gróm. Á Stapanum þeirra þufur þegjandi birta sinn dóm. Ólikar þúf urnar eru eins og systurnar tvær. Önnur með indælum gróðri, ekkert á hinni grær. — Oft þegar réttlæti er ógnað, og undir er troðið um skeið, hefir það ein þessi úrráð. — Önnur ei til er leið. t m. VH> GRÖF LÁRUSAR f KLAUSTRI. Allra þótt lokist leiðir lifa þó mannsins verk. Vegir um sýslu víða vitna um þig, hetja sterk. Trúr varst þú hugsjón hárri, höfðingleg öll þín dyggð. Andi þinn alltaf vaki yfir þessari byggð. Sárt þótt vinar ég sakni, .„ sé ég þín sporin merk. Blessaður sértu — og byggðin blessi þín þörfu verk. rv. HJÁ ELDMESSUTANGA. ; Undrar mig austur á Síðu Eldmessutangi mest, af því hann alla minnir á íslenzkan kráftaprest. Af hverju óð ekki hraunið eftir lægðinni hér? Getur það ekki orðið undrun fleirum en mér? -\ Samtímis söng hann messu. Samtímis kirkjan var læst. Hvers vegna Ieitaði hærra hraunflóðið villt og æst? Hver mundu úrræðin okkar, sem erum í Reykjavík, ef rynni frá Reykjanesi ragnanna ógnun slík? Ef yllu eldanna straumar á auðvaldsins glæstu tá. Hvað segði séra Friðrik og séra Árni minn þá? Myndu þeir sturlaða strauminn stöðva á leið um Frón, ýta honum upp á móti eins og hann séra Jón? / V. » -. AÐ HÓLMI í LANDBROTI. Kom ég að Hólmi. Kvold var rökkva tekið. Kyrrt var og glæst um Síðuf jöllin þá. Saknaði ég hans, er eldinn átti og vitið öðrum og sér að kveikja Ijósin hjá. AUt hér á bænum eina birtir sögu: Einstakur mjög. vár sá, er fallinn lá. Tíminn mun þurfa lengi að draga drögu dáðrökku sporin hans unz tekst að má. Mannsins með ljósið minnast bændur ættu, myrkrin sem þungu lengi hafa veikt. Brenna þín Ijós, þótt hjartaslögin hættu, höfðingi, er gazt á flestum bæjum kveikt. Bátana áður þeir bundu við BSörgin í túninu hér. Svolítið sýnist nú langur setningarvegurinn mér. Skrítin er Skaftafellssýsla. Skapað getur hún land. Þarf ekki amerískar ýtur ætli hún að færa til sand. — Búfræðin okkur þótt bjóði búskaparlagið nýtt, í Seglbúðum sá ég með prýði sameinað gagnlegt og frítt. Helgi vill — eins og' afi að allt sé á réttum stað. Fólk hans er flest alltaf sama. Fagurt er eitthvað við það. Þar sá ég vel okkar öldnu einlægni í búskap og ró. — Ljósin og sáðreitir sýndu séð var hið nýja þó. VII. VID TRÖLLSHYL. Þar bendir nafn til nokkuð að nærri því komast má, að sinn man fífilinn fegri fossinn og hylurinn sá. Skaptá féli ofan hér- áður í ægileik sínum þrátt. Þá hefir safnazt hér sopi, er súpa tröllhefði ei mátt. Elfan fór aðrar leiðir. Algróin slóð hennar er. Hver sá, er hingað má komast, hugþekka fegurð sér. Hér er sem hoknir standi hamraþursar á bæn. Undarleg mynd og andstæð innan um bólin græn. Silungar synda í hylnum. Á syllum vex hvanna stóð. — Ef burgeis ég væri, ég byggði mér bæ á þessari lóð. VIII. Á KLAUSTURRÚST. Þeir virtu tign, sem ^völdu hérna staðinn, og víðsýnið — um þessa fögru sveit. Nú klausturmúrinn löngu * . er hruninn hlaðinn, Ég hef vart séð neinn stað, er fegri ég veit. Nú hljóðnað er allt helgibænamasið, en heilagleiki tekinn annar við, því yfir rúst er frónska gróið grasið, sem grær eins þó að fólkið skipti um sið. ( Hér völd tók lífsins þrá um leyndar stundir, er læðst var burj; í skor og drögin græn. Svo tókst að skapa typtdn prestsins undir oft tilefnið í nýja Iausnarbæn. Þótt breytist siðir, byggðin er hin sama og börnin koma og fara eitt og eitt. Nú bænamuldrið engum er (il ama, en eðli fólks og þrá er minna breytt.

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.