Tíminn - 23.12.1944, Blaðsíða 43

Tíminn - 23.12.1944, Blaðsíða 43
T f M I N N 43 finad Rasmussen: Kolbeinn Högnason: Takornaoq -- JUannfælan \ Mitt úti á vatni miklu stóð gömul Eski- móakona og dorgaði fyrir urriða. Þótt skammt værí liðið á veturinn, ^var ísinn svo þykkur, að hún hafði orðið'áð beita allri orku sinni til þess að höggva sér veiði- vök. Annað veifið þreif hún stóra snjó- skóflu og mokaði brott - íshrönglinu, er safnaðist í vökina. Síðan lagðist hún á grúfu á skórina, svo að hún sæi betur til við veiðibrögðin, og laut svo mjög niður í vökina, að við sáum aðeinsbogna, skinn- klædda fæturna standa upp í loftið milli snjóskaflánna. Allt 1 einu rauk upp lítill hvolpur, sem legið hafði mjöllu drifinn á ísnum, og tók að gelta sem óður væri. Gamla konan spratt á fætur dauðskelkuð og sá þá Báts- mahninn og mig vera komna nær fast að sér. Hundar okkar höfðu fyrir löngu kom- ið auga á hana og hvolpinn og hugðust% nú að umkringja þau. Hún rak strax hátt óp, þreif í hnakka- drambið á hvolpi sínum og flúði eins hratt og fætur toguðu. En þessi æðisgengnu til- þrif konunnar æstu aðeins hunda okkar. Auk þess hafði þefur frá mannabyggðum þegar borizt þeim að vitum. Þeir þutu því af stað með slíkum ofsa, að með naum- indum var, að ég gat kippt flóttakonunni upp á sleðann um leið og við brunuðum fram hjá, og það hefir sjálfsagt verið heldur óblítt tak, sem ég tók. Hún sat nú þarna með skelfingarsvip. Ég skellihló. En varla var ég byrjaður að hlæja, "er augu hennar fylltust tárum. Svo skelkuð var hún — svo glöð varð hún, er hún sá, að hún var hér meðal yina. Þetta var Takornaoq gamla — Mann- fælan. Oft hlógum við að því síðar, á hve hressilegan hátt kynni okkar hófust. Hún • læsti handleggjunum utan um hvolpinn, sem skrækti í sífellu, meðan við brunuðum áfram. En þegar lát varð á skrækjunum i hvolpinum, heyrði ég allt í einu nýtt hljóð, sem mér hnykkti við. Ég laut- að konunni og fletti loðfeldinum gætilega frá henni. Undir honum sá ég litið barn, sem krækti smáum höndunum um nakinn háls fóstru sinnar og kveinaði af eigi minni ákefð en uppéldisbróðir þess. Brátt kom byggðin í augsýn, — þrjú snjóhús, er við ókum heim að. íbúarnir komu hlaupandi út og voru á báðum áttum um það, hvort heldur þeir ættu að þeysa fagnandi á móti okkur eða flýja. En jafn- skjótt og þeir sáu bros og umsvif Takorna- oqs, afréðu þeir að koma á móti okkur og slógu hring um okkur í undrun og fegin- leik. Mannfælan bar ekki nafn með sanni. Með orðamergð, sem virtist svala henni mjög, skýrði hún frá öllum þeim nýjungum, er komu okkar fylgdu, og heppnaðist á- gætlega að vekja forvitni sambýlisfólks síns. Við vorum venjulegir lifandi menn, sagði hún, en frá landi, sem var langt, langt burtu — hinum megin við hafið. Takornaoq, sem nú þóttist ^tanda vel að vígi, kynnti mig rneð móðurlegri um- hyggju og sagði mér deili á hverjum ein- um. Þarna var Inernerúmassúaq — Sá alltof fljótt skapaði, — gamall" særinga- maður, sem kynjaður var úr héruðunum við Segulskautið. Hann lygndi auguhum meðan á kynningunni stóð og lét ekki undir höfuð leggjast, að vekja athygli mína á verndarbelti sínu, sem hann hafði utan yfir kápunni og alsett var alls konar dularfullum dýraleggjum, sem glamraði í. Kona hans var „Gælan", feit og auðsveip, eihs og hver sú kona, sem tengir örlög sín við kunnáttumann í dularfræðum, skal vera. Þau áttu hjörð barna, sem flyktust áð okkur; ekkert þeirra var komið á þann aldur, að því hefði verið nafn gefið. Þegar foreldrarnir höstuðu á þau, urðu þau að benda á þau. Þarna var líka Talerortabik, Hreifamað- urinn, sem kvæntu!r var Úvtúkitsóq ' — -Kröppu skrjálunni — dóttur særinga- mannsins. Þau voru ekki mikil fyrir mann að sjá. En síðar komst ég þó að raun um, að það voru þau, sem héldu lífinu í spek- ingnum og hyski hans. Og loks var þarna Peqingassóq, — Sá bogni. Hann var kryppl- ingur, og Takornaoq sagði mér, að hann sækti urriðaveiðar svo ,fast, að stakkur hans væri ævinlega brynjaður að framan af legum hans við veiðivakirnar. Þegar hún sagði þetta, leit hann á mig þessu gáfulega, skyggna augnaráði, sem ein- kennir alla krypplinga. Fleiri voru byggðamenn. En þeir voru aðeins nefndir af mestu skyndingu, þvt að nú vildi Mannfælan, að ég færi inn í hús hennar. Það var þokkalegt snjóhús, en fremur var kalt þar inni áður en kveikt var á lýsiskolunni. Undir eins og við Bátsmaðurinn höfðum hreiðrað um okkur í hlýjum hreindýrafeld- um í setinu og kjöt til matar hafði verið- sett yfir eld, hjúfraði húsfreyjan sig á milli okkar og rak okkur í rogastanz, með þeirri tilkynningu, að nú væri hún okkar beggja kona, þar eð maður sinn, er hún ynni þó hugástum, væri á ferðalagi. Síðan dró hún krakkann upp úr bakpoka sín- um og lagði hann með móðurlegu stæri- læti í belg úr héraskinnum. Hann hét Qasitsóq, Háröddin, sagði hún, í höfuðið á fjallaanda. Barnið var upphaflega tví- burasonur einhvers Nagsúks, Hornsins, og hafði kostað einn hund og steikarpönnu. Það var raunar alltof rífleg borgun fyrir þennan skinhoraða, litla anga, og hún gat ekki annað en barmað sér yfir því, dP Jafn og rór jólasnjór jörðu klœðir. Himins skin, helgilín, hryggð ei mœðir. Björt og hlý hátíð ný — hvergi nœðir — brosi með blíðkar geð, bölið grœðir. Viknar hjarn. Viðkvæmt barn verður, þegar kólnuð lund kyrra stund kœrleik tregar. Sœrður þegn sorgum gegn sér til vegar. Einn og hver álfur sér yndislegar. Hníg í sál helgimál hljóðra tíða. Grœddu sár, gefðu að tár gleymist lýða. Sendu frið, sem þarf við sjálfsagt víða. Glæddu trú, gefðu nú gœfu blíða. Barnið frítt brosir hlýtt." Birtan Ijómar. Logar blítt Ijósið nýtt. Loftið ómar. Hvíslar þrá. Hverfa þá hvassir dómar. Kallast á kirkjum frá klukknahljómar. að Hornið hafði leikið á hana og' sjálfur haldið eftir feitari tvíburanum. Mannfælan talaði látlaust,: og það leið ekki á lóngu, unz við vis'sum talsverð skil á henni. Hún var hreykin af ætt sinni, Gleðileg jól! Farsælt nýtt ár, þökk fyrir liðna árið. Vesturgötu 12 — Sími: 3570 — Laugaveg 18

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.