Morgunblaðið - 27.04.2006, Síða 45

MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 27. APRÍL 2006 45
MINNINGAR
✝ Sveinn MýrdalGuðmundsson
fæddist í Sandgerði
4. september 1924.
Hann andaðist á elli-
heimilinu Grund 14.
apríl síðastliðinn.
Foreldrar hans voru
hjónin Guðmundur
Eyjólfsson, sjómað-
ur og verkamaður,
f. 16.11. 1888 í
Fuglavík í Miðnes-
hreppi, d. 16.11.
1942, og Guðrún
Sveinsdóttir frá
Breiðagerði á Vatnsleysuströnd,
f. 10.9. 1893, d. 31.8. 1973. Systk-
ini Sveins voru Björgvin Helgi, f.
1917, d. 2005, Elías Eyjólfur, f.
1919, d. 1987, Ólafía Laufey, f.
1921, d. 2005, Guðlaugur Lauf-
kvist, f. 1925, Sigurrós, f. 1925, d.
1925, og Anna Engilrós, f. 1931, d.
1965.
Sveinn kvæntist 21.10. 1957 Ásu
Lilju Arnórsdóttur, f. 25.9. 1917,
d. 13.2. 2005. Sonur þeirra er
Sveinn Reynir, f. 27.5. 1960. Kona
hans er Naiyana, f. 10.1. 1967,
börn þeirra eru Christopher Alex-
ander, f. 1996, og
Ása Lilja, f. 2002.
Dóttir Ásu var
Áróra, f. 15.5. 1943,
d. 13.11. 2003, mað-
ur hennar Hörður
H. Bjarnason sendi-
herra og börn
þeirra Sigríður Ása,
f. 1963, Bjarni Ein-
ar, f. 1971, og Katla
Guðrún, f. 1976.
Frá barnsaldri
vann Sveinn við
fiskvinnslu og sjó-
mennsku og nam
síðar trésmíði á Eyrarbakka. Að
loknu trésmíðanámi flutti hann til
Reykjavíkur og starfaði við húsa-
smíðar um árabil og öðlaðist
meistararéttindi. Á sama tíma
lagði hann stund á flugnám í frí-
stundum og lauk einkaflugmanns-
prófi. Á sjöunda áratugnum stofn-
aði hann ásamt öðrum bygg-
ingavörufyrirtækið Gler og listar
en á seinni árum starfaði hann
mest við sjálfstæða viðhaldsvinnu
og innréttingasmíði.
Sveinn var jarðsunginn frá
Dómkirkjunni 25. apríl.
Sveinn Mýrdal Guðmundsson afi
minn lést á föstudaginn langa, sadd-
ur lífdaga. Hann skipaði stóran sess í
lífi mínu og fjölskyldu og minnist ég
hans með gleði og þakklæti, kær-
leika hans og ósérhlífni.
Hann var dæmigerður fulltrúi
sinnar kynslóðar frá ungum aldri
sem braust áfram úr litlum efnum og
skapaði sér gott lífsviðurværi með
miklum dugnaði og eljusemi, kyn-
slóðarinnnar sem með hörðum hönd-
um lagði grundvöllinn að velferðar-
þjóðfélaginu í dag. Hann var lista-
maður í sínu fagi, trésmíðinni, en
eins og títt var áður fyrr var hann
jafnvígur á mörg önnur handverk og
var ávallt boðinn og búinn að rétta
hjálparhönd. En fyrst og fremst var
hann blíður afi, sem gaf mér alla sína
ást og athygli. Hann virtist alltaf
hafa nógan tíma fyrir þá sem hann
unni.
Hjónaband afa og ömmu ein-
kenndist af djúpri gagnkvæmri ást
og virðingu og var fráfall hennar
honum mikill harmur. Ég trúi því í
hjarta mínu að hann sé komin á fund
sinnar heitt elskuðu.
Ég verð honum ævinlega þakklát
og mun minning hans alltaf lifa í
hjarta mínu og fjölskyldu minnar.
Þótt kveðji vinur einn og einn
og aðrir týnist mér,
ég á þann vin, sem ekki bregst
og aldrei burtu fer.
(Margr. Jónsd.)
Sigríður Ása, Þröstur,
Arnór og Áróra Lilja.
Nú hefur þú kvatt og ert farinn
heim til ranna forfeðra þinna og lát-
inna ástvina, vinur minn kær. Þótt
slæm heilsa og söknuður vegna miss-
is Ásu konu þinnar hafi gert þér lífið
erfitt síðustu árin, varstu ávallt sami
einlægi og trúfasti vinurinn. Í minn-
ingu Inger konu minnar og mín
munt þú alltaf lifa sem einn af þess-
um gegnheilu og hógværu mönnum,
sem sjaldfundnir eru meðal okkar nú
til dags. Þú máttir aldrei vamm þitt
vita, heiðvirður og hreinn í hugsun,
hreinn og beinn í orði. Við munum
sakna þín sárt.
Vinátta okkar er af gömlum
mergi, við kynntumst fyrst þegar ég
á stúdentsárunum 1947–́50 bjó og
borðaði hjá Sigurgeiri móðurbróður
og Ásu á Snorrabrautinni. Þar var
oft glatt á hjalla, margt rætt og brall-
að. Þú tranaðir þér aldrei fram og
ekki varstu margmáll, en íhugull og
djúphuga varstu, og oft gamansam-
ur. Vinátta okkar hélst alla tíð síðan,
þótt um langan tíma ekki ættum
margar stundir saman, enda var ég
þá lengst af fjarverandi annað hvort
erlendis eða úti á landi við nám og
störf.
Þú varst einstaklega góður og
vandvirkur smiður, hagur á næstum
hvaða smíði sem var. Þegar við hjón-
in fluttumst aftur til borgarinnar
fyrir um 20 árum síðan og keyptum
okkur hús í Vesturbænum, varst þú
smiðurinn okkar. Verk þín voru
mörg og alltaf unnin af mikilli kost-
gæfni og vandvirkni, þér til mikillar
sæmdar. Að lokum vil ég beina sam-
úðarkveðjum okkar Inger til fjöl-
skyldu þinnar, sem var þér svo ósköp
kær. Megi Guð lina sorg þeirra.
Einar Tjörvi.
SVEINN MÝRDAL
GUÐMUNDSSON
Kveðja frá
samstarfsmönnum
í Iðnskólanum
í Reykjavík
Látinn er í hárri elli góður félagi
okkar Sólon Lárusson járnsmíða-
meistari og kennari við Iðnskólann í
Reykjavík. Þeim fækkar nú ört kenn-
urum sem lögðu grunn að verklegri
kennslu í málmiðnum.
Eftir að hafa rekið verkstæði í iðn
sinni og verið í fararbroddi á vinnu-
stað og í samtökum iðngreinar sinnar
réðst hann til Iðnskólans og kenndi á
námskeiðum í málmiðnum Þetta var
árið 1964.
Þegar verklegt nám var ákveðið
með lögum 1966 og Iðnskólinn í
Reykjavík hóf kennslu samkvæmt
þeim 1968 var Sólon fastráðinn kenn-
ari. Fyrst í húsnæði Landsmiðjunnar
og tveim árum seinna í nýrri viðbygg-
ingu við Iðnskólahúsið á Skólavörðu-
holtinu.
Framhaldsdeild í málmiðnaði var
komið á veturinn 1975–76 og fór
kennslan fyrst í stað fram í húsnæði
Ármúlaskóla en fluttist síðan að
Smiðjuvegi 9 í Kópavogi.
Sólon kenndi sem fyrr segir við
Grunndeild málmiðna frá byrjun en
eftir að framhaldsdeildin var stofnuð
fluttist hann þangað. Ein aðal
SÓLON
LÁRUSSON
✝ Sólon Lárusson,kennari og járn-
smiður, fæddist í
Hafnarfirði 7. apríl
1915. Hann andaðist
á Hrafnistu í
Reykjavík 9. mars
síðastliðinn og var
útför hans gerð frá
Fríkirkjunni í
Reykjavík 17. mars.
kennslugrein Sólons
var eldsmíði sem var
við stofnun framhalds-
deildar að mestu horfin
úr námi nemenda en
Sólon endurvakti þá
þekkingu og kom
mörgum vel á leið.
Við kennarar sem
hófum störf sem ungir
menn við hlið hans
minnumst þeirrar virð-
ingar og samviskusemi
sem hann sýndi jafnan
iðngrein sinni og um-
hverfi. Hann var frá-
bær kennari og þekk-
ing hans nýttist nemendum vel þegar
út í atvinnulífið var komið. Þetta lifir
enn þótt hann sé genginn.
Hann var frumkvöðull í verklegri
kennslu í sinni iðngrein og oft heyrast
eldri nemendur minnast hans og
verka hans með hlýhug og þakklæti.
Sóloni var Iðnskólinn kær og sýndi
það oft í orði og verki. Við hér við
skólann minnumst sérstaklega lista-
verks sem hann smíðaði og staðsett
er hér í skólanum. Þetta er handrið
við glugga tengibyggingar á milli
gamla hússins og nýju viðbyggingar-
innar við sal skólans.
Það er smíðað úr flötu stáli og
mynda fjórar myndir samfellu sem
sýna merki Reykjavíkur, merki Iðn-
skólans, merki Iðnaðarfélagsins í
Reykjavík, sem átti og rak Iðnskól-
ann fyrstu fimmtíu árin, og íslenska
fánann.
Við samferðamenn hans þökkum
fyrir góða kynningu og ánægjulegt
samstarf.
Börnum hans, sem flest hafa verið
nemendur þessa skóla, sendum við
samúðarkveður og biðjum honum
allrar blessunar.
Mig langar í
nokkrum orðum að
minnast vinkonu
minnar Guðbjargar Fanndal
Torfadóttur. Fyrstu kynni af fjöl-
skyldu hennar voru, er dætur
hennar Þórunn og síðan Sigrún
gerðust barnapíur Línu elstu dótt-
ur okkar hjónanna. Tíminn leið og
Berglind fæddist, þá mátti með
sanni segja að öll fjölskylda Guð-
bjargar væri orðin barnapíurnar
okkar. Stelpurnar mínar kölluðu
Guðbjörgu alltaf platömmu þar
sem hún var uppbót fyrir ömmu á
Sigló. Við Guðbjörg náðum strax
vel saman og urðum hinar bestu
vinkonur þótt aldursmunurinn
væri 20 ár. Guðbjörg var þessi
sterka kona sem stóð með sínu
fólki gegnum súrt og sætt og eins
var með vinina. Hún var vinkonan
sem maður vissi að óhætt væri að
treysta, hún réð manni heilt og
sagði sína skoðun. Eftir að barna-
píustörfunum lauk urðu ferðirnar
ekki jafn margar til hennar en allt-
af var vel tekið á móti manni.
Þessi dugmikla og þrautseiga
kona mátti þola mörg áföllin síð-
ustu árin. Fyrst var það missir
Sigurðar eiginmanns hennar og
svo lést ungur dóttursonur hennar,
sem einnig hét Sigurður, af slys-
förum og síðast missti hún elsta
barnið sitt, soninn Torfa, sem féll
frá á besta aldri frá konu og börn-
GUÐBJÖRG FANN-
DAL TORFADÓTTIR
✝ Guðbjörg Fann-dal Torfadóttir
fæddist á Saurhóli í
Dalasýslu 2. ágúst
1929. Hún lést á
lungnadeild Landa-
kotsspítala 9. mars
síðastliðinn og var
útför hennar gerð
frá Fossvogskapellu
17. mars, í kyrrþey
að ósk hinnar látnu.
um. Eftir þessa lífs-
reynslu fann ég fyrst
að þessi sterka vin-
kona mín hafði aðeins
látið bugast. Ég get
ekki hætt án þess að
nefna að sjaldan hef
ég séð jafn sterk og
kærleiksrík tengsl
milli uppkominna
barna og móður eins
og ég varð vitni að
hjá krökkunum henn-
ar Guðbjargar.
Tengslin við barna-
börnin voru einnig
mjög góð. Ég verð einnig að minn-
ast á að þótt hún hafi verið södd
lífdaga átti hún margar góðar
stundir síðustu árin og voru ferð-
irnar til Danmerkur að hitta Sig-
rúnu og fjölskyldu mikið ævintýri
fyrir hana og var greinlegt að hún
naut þessara ferða.
Við hjónin og börn okkar send-
um börnum, barnabörnum og
tengdabörnum okkar innilegustu
samúðarkveðjur og megi þau ylja
sér við góðar minningar eins og við
gerum.
Jóninna, Grímur og börn.
Við systurnar höfum alltaf kall-
að Guðbjörgu plat-ömmu, í hvert
einasta skipti sem við höfum sagt
frá plat-ömmu okkar, hváir fólk við
og bíður útskýringa.
Guðbjörg var okkur sem amma,
þó svo engan skyldleika hafi verið
að finna, hún og dætur hennar
pössuðu okkur á meðan við vorum
að vaxa úr grasi og voru okkur
sem heimili að heiman.
Heimili þeirra var alltaf fullt af
lífi og kærleik og vorum við syst-
urnar alltaf velkomnar og mikil til-
hlökkun fylgdi alltaf heimsóknum
til Guðbjargar.
Um leið og stelpurnar voru
orðnar of gamlar til að passa börn
þá tóku þau hjónin alfarið við,
engu skipti hver var heima, jafnvel
þó húsbóndinn væri einn þá var
mömmu okkar sagt að kíkja bara
við með okkur stelpurnar.
Mikil vinabönd tókust með fjöl-
skyldum okkar, þá sérstaklega
milli Guðbjargar og móður okkar
og allt fram til síðasta dags var
spurt um hagi allra í fjölskyldunni.
Við systurnar kveðjum Guð-
björgu með þakklæti í hjarta og
þökkum fyrir góðar minningar.
Við sendum Guðrúnu, Þórunni,
Sigga, Sigrúnu, Guðbjörgu og fjöl-
skyldum þeirra okkar innilegustu
samúðarkveðju.
Hvíl í friði,
Berglind og Lína.
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
ÞURÍÐUR ÞORSTEINSDÓTTIR,
Vesturvallagötu 1,
andaðist á Landspítalanum í Fossvogi sunnudag-
inn 9. apríl.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk hinnar
látnu.
Aðstandendur vilja koma á framfæri þakklæti fyrir sérlega góða umönnun
til starfsfólks B-7 á Landspítalanum Fossvogi.
Jón Guðmundsson, Valgerður Jónsdóttir,
Margrét Guðmundsdóttir, Þráinn Guðmundsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
Móðir mín,
STEINUNN JÓNSDÓTTIR,
til heimilis í
Lönguhlíð 3,
lést á Landspítalanum í Fossvogi sunnudaginn
16. apríl sl.
Útförin fór fram í kyrrþey.
Fyrir hönd aðstandenda,
Guðrún Alfreðsdóttir.
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir, afi og langafi,
BJÖRN SIGMARSSON
frá Krossavík,
lést af slysförum þriðjudaginn 25. apríl.
Jarðarför verður auglýst síðar.
Fjölskylda hins látna.
Sonur minn, bróðir, mágur og frændi,
GUNNAR ÁSBERG HELGASON,
Lambhaga,
Rangárvöllum,
lést á líknardeild Landspítalans í Kópavogi mánu-
daginn 24. apríl.
Ásgerður Sjöfn Guðmundsdóttir,
Helga Dagrún Helgadóttir, Steinn Másson,
Jón Þór Helgason, Emilía Þorsteinsdóttir,
Guðmundur Ómar Helgason, Margrét Harpa Guðsteinsdóttir,
Hafdís Þórunn Helgadóttir,
Björgvin Reynir Helgason, Hildur Ágústsdóttir,
Ingibjörg Jónína, Helga Þóra og María Ósk Steinsdætur,
Helgi Svanberg og Þorsteinn Emil Jónssynir.