Morgunblaðið - 18.05.2007, Qupperneq 38

Morgunblaðið - 18.05.2007, Qupperneq 38
38 FÖSTUDAGUR 18. MAÍ 2007 MORGUNBLAÐIÐ ✝ Oddný Kristjáns-dóttir fæddist á Minna-Mosfelli 3. september 1911. Hún lést á Heilbrigð- isstofnun Suðurlands 5. maí síðastliðinn. Foreldrar hennar voru María Ein- arsdóttir, f. í Hellis- holtum í Hruna- mannahreppi 13. ágúst 1872, d. í For- sæti í Villinga- holtshreppi 13. júní 1964, og Kristján Jónsson, f. í Unnarholti í Hruna- mannahreppi 6. ágúst 1866, d. í For- sæti 9. nóvember 1949. María og Kristján hófu sinn búskap á Kluft- um og þar fæddist þeim dóttirin Oddný 20.6. 1897, d. 9.7. 1907. Síðan fluttu þau að Minna-Mosfelli og þar fæddust Margrét, f. 1.2. 1899, d. 15.10. 1968; Einar Víglundur, f. 28.8. 1901, d. 21.2. 1991; Kristín, f. 10.4. 1904, d. 6.6. 1999; Sigurjón, f. 25.1. 1908, d. 11.9. 1990; Oddný, sem hér er minnst og Vigdís, f. 23.6. Guðrún Hildur Rosenkjær, d) Eiríkur Steinn, f. 4. júlí 1976, í sam- búð með Kolbrúnu Ingu Hoffritz og e) Benedikt Hans, f. 26. okt. 1977, sonur hans er Kristján Örn. 3) Ingj- aldur, f. 7 maí 1944, maki Kristín Þorbjörg Ólafsdóttir, börn þeirra eru Margrét Ósk, f. 7 júlí 1980, sambýlismaður Guðjón Birgir Þór- isson, dóttir þeirra er Freyja Krist- ín; Ólafur, f. 1. ágúst 1981, Oddný Ása, f. 14. mars 1988, og Ásmund- ur, f. 24. sept. 1991. Þegar Oddný kom að Ferjunesi voru á heimilinu Eiríkur faðir Ás- mundar, Steinunn fóstra hans og Guðrún Gestsdóttir. Aðeins 17 ára að aldri var Oddný ráðin farkenn- ari í Villingaholtshrepp. Fyrstu ár- in fóru í að sinna búi og börnum. Þó mikið hafi verið að gera þá tók Oddný þátt í starfi kvenfélags Villingaholtshrepps til fjölda ára og var formaður þess um 15 ára skeið. Oddný byrjaði snemma að yrkja ljóð og eftir hana hafa komið út ljóðabækurnar Bar eg orð sam- an árið 1989 og árið 2001, þegar Oddný átti 90 ára afmæli, kom út ljóðabókin Best eru kvöldin. Útför Oddnýjar verður gerð frá Villingaholtskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14. 1913. Árið 1919 fluttu þau í Hafnarfjörð og þar fæddist Gestur Mosdal, f. 27.8. 1919. Árið 1921 flutti fjölskyldan í Forsæti í Villingaholtshreppi. Hinn 2. maí 1934 gift- ist Oddný Ásmundi Eiríkssyni í Ferjunesi, f. 20. maí 1908, d. 27. október 2006, og flyt- ur til hans á afmælis- degi Ásmundar sama ár. Þegar Ásmundur lést höfðu þau verið gift í rúm 72 ár og var hjónaband þeirra það áttunda lengsta hér á landi. Börn þeirra eru: 1) Eiríkur, f. 10. sept. 1934. 2) Kristján, f. 23. maí 1937, kvæntur Aðalheiði Kristínu Alfonsdóttir, f. 27. mars 1944, börn þeirra eru, a) Oddný, f. 24. sept. 1963, maki Eiríkur Ágúst Guð- jónsson, dætur þeirra Eydís Gauja og Erna, b) Helga, f. 21. sept. 1965, maki Heimir Hoffritz, synir þeirra eru Adam og Hermann Snorri, c) Ásmundur, f. 14. maí 1969, maki Mig langar í fáeinum orðum að minnast ömmu sem nú er látin. Amma var mikil hannyrðakona og listamaður af guðs náð og eru til ófá verk eftir hana sem prýða heimili hennar. Þegar amma var ung kona starfaði hún sem farkennari og sagði hún mér sögur frá þeim tíma hversu skemmtilegt og gefandi það starf hafi verið. Ég naut líka hæfileika hennar og voru ófáar stundirnar sem hún sat með mér yfir námsbókunum. Fyrir það er ég henni ævinlega þakklát. Amma var afskapleg nýtin mann- eskja á alla hluti og þegar ég var yngri safnaði hún hinum ýmsu um- búðum og geymdi í ákveðnum skáp í eldhúsinu. Við krakkarnir gátum svo skroppið til ömmu í einskonar versl- unarleiðangur og fengið hjá henni vörur og skokkað svo með þær í kof- ann minn. Í dag er þessi leikur kall- aður á leikskólamáli könnunarleikur og hefur því amma verið langt á und- an sinni samtíð hvað varðar uppeldis- aðferðir. Fyrir stuttu átti amma afar góða stund með yngstu langömmubörnum sínum, Eydísi og Freyju, þar sem þær allar þrjár lituðu myndir, bökuðu og skríktu. Það eru mikil forréttindi að hafa fengið að kynnst ömmu auk þess sem litla hnátan mín fékk líka að njóta hennar. Amma var með húm- orinn á réttum stað og hafði afskap- lega smitandi hlátur. Nú í aðdraganda kosninganna streymdu inn hinir ýmsu sneplar frá hinum og þessum flokkum. Ömmu var svo sem lítið um innihald þessara snepla en hafði orð á því hversu fal- legur og góður pappírinn væri og lét þau orð falla að einhvertímann hefði verið gaman að skrifa á þennan papp- ír. Amma hafði sérlega fallega rit- hönd og var hvergi að sjá á skrift hennar að hún væri komin á tíræð- isaldurinn. Já, margs er að minnast þegar nú er komið að kveðjustund, með tár á vanga kveð ég ástkæra ömmu mína sem faðmaði mann svo fast og lengi. Megi guð geyma hana og afa sem nú hafa sameinast á nýjan leik. Margrét Ósk. Odda og Mundi í Nesi. Svo ólík en samt svo órjúfanleg heild. Einskonar táknmynd þess tíma sem var og þeirrar kynslóðar sem lifði einna mestar breytingar allra kynslóða. Fædd í torfbæ og dáinn á tölvuöld. Mundi, einn af þessum orginal þúfna- bönum, sífellt með hugann við bú- skapinn og veðrið. Veður getur breytt svo miklu í sveit. Og ána, Þjórsá. Þessa skaðræðis á sem sem hann og pabbi hans höfðu ferjað ferðamenn yfir í mörgu misjöfnu og oft komist í hann krappan. Ánna sem samt var svo gjöfull, full af fiski. Odda, þessi merkilega heimskona þrátt fyrir að hafa aldrei til útlanda komið. En það var eins veröldin öll væri henni opin bók. Og það var í gegnum bækur sem hún nálgaðist heiminn. Og í gegnum bækur hennar og ljóð þekktu hana margir. Á einstaklega opin og per- sónulegan hátt gaf hún innsýn í líf í sveit og eigin hugarheim. Það lá vel fyrir henni Oddu að yrkja. Ljóð og greinar Oddu birtust í ýmsum tíma- ritum, auk þess sem tvær bækur komu út með ljóðunum hennar. Bar eg orð saman kom út hjá Bókrúnu 1989 og Best eru kvöldin, 1991 í tilefni 90 ára afmælis hennar. Og það var einmitt við undirbúning og útgáfu þeirrar bókar sem ég sá hve víða hún leitaði fanga með yrkisefni. Fuglarnir í trjánum, börn að leik, bernskan og búskaparstúss, allt varð þetta að ljóð- um. Já, Oddu varð allt að ljóðum. Saman byggðu þau og bjuggu í Ferjunesi í rúm 72 ár. Saman alla daga og nætur. Í litlu ljóði eftir Oddu sem nefnist Rústakvæði eru þessar hendingar. Ár verða að áratugum við eldumst og veggirnir, aflagast, síga og sjatna og sjaldnar er gengið um dyr. Ljórinn í þekjunni er þíður þelinn er honum fjær, þangað við horfum er húmar og himinninn færist nær. Ég faðma þig fast og lengi finn hvernig þrekið dvín, nú heyrist mér gengið til hurðar í himninum, ástin mín. Odda og Mundi alltaf saman, í svefni og vöku. Eiríkur Ágúst. Mig langar að minnast Oddnýjar Kristjánsdóttur, föðursystir minnar, í örfáum orðum. Það er þó ótrúlega erf- itt því einhver tómleiki sækir að þegar staðreyndin blasir við að leiðir skilja. Ég hef átt margar ánægjustundir með Oddu frænku en þó einkum hin síðari ár eftir að þroski minn leitaði inn á svið ljóðsins, en þar var Odda mín fyrirmynd. Oddný var ákaflega vel af guði gerð, vel gefin alþýðukona, sem hefði náð langt í heimi skálda og rithöfunda hefði hún alfarið fetað þá braut. En meðfram móðurhlutverk- inu og búverkum í sveit tókst henni að koma á prent tveimur ljóðabókum auk þess að birta ljóð og greinar í blöðum og tímaritum. Tónskáld hafa gert lög við ljóð Oddnýjar og hafa nokkur þeirra ratað inn á hljómplötur. Þótt hún hafi verið sér þess meðvitandi að hæfileikar hennar á þessu sviði ættu erindi til okkar hinna hvarflaði það aldrei að henni að ota sínu fram. Við, samferðamenn hennar, urðum að leita eftir því. Hún starfaði nokkuð að fé- lagsmálum og voru málefni kvenna og jafnréttismál henni ofarlega í huga. Frænka mín góð, þú fluttir mér ljóð, er fangaðir mig svo ég gat ekki sofið. Þú kenndir mér ráð og knýttir af dáð, kærleiksbandið sem ei verður rofið. Með elsku og trú, umvefur þú, ylhýra, hjartkæra móðurmálið. Myndin þín tær, eins og mjallhvítur snær þú mótar sem smiðurinn – elds við bálið. Í anda sem er ætlaður þér, verða orð mín svo fátæk á þessari stundu. En hjartsláttur minn, er sem heyri ég þinn í hljómfalli þytsins er leikur um grundu. (Andvaka úr Undir laufþaki. Oddný og Ásmundur maður hennar lifðu langa ævi, en hann andaðist í nóv. 2006. Þau voru fjölfróð un land og þjóð, lásu mikið og áttu gott bókasafn. Með þeim eru gengin merkishjón. Ég sendi sonum þeirra og fjölskyld- um innilegar samúðarkveðjur. Guð blessi minningu hjónanna Oddnýjar Kristjánsdóttur og Ásmundar Eiríks- sonar. María K. Einarsdóttir Það er ótrúlega sorglegt að hugsa til þess að eiga ekki eftir að sjá þig aft- ur, elsku amma, þegar við komum inn til þín, að þú eigir ekki eftir að sitja inni stofu í stólnum þínum að grúska í einhverri bók, tilbúin að miðla til okk- ar fróðleik. Til þín og afa gátum við systkinin alltaf leitað með hvaða erindi sem var, ef okkur vantaði félagsskap, hjálp við lærdóminn eða bara einfald- lega ef okkur leiddist. Inni hjá ykkur gat okkur ekki leiðst, oft gleymdum við okkur heillengi í ævintýraheimi, þá varstu búin að segja okkur eina af þín- um skemmtilegu sögum, oftast þó Bú- kollusöguna, einnig var legókubba- safnið vinsælt, sem við gátum gleymt okkur með klukkutímunum saman, og tindátarnir, við höfum ekki tölu á því hversu oft voru settar á svið alls konar styrjaldir á stofugólfinu. Alltaf var tekið vel á móti okkur með alls konar kræsingum og þegar við fórum svo heim aftur vorum við ávallt blessuð í bak og fyrir, oftast með orðunum: ,,Guð eigi þig og styrki, elsku barnið mitt.“ Já, það voru sko mikill forrétt- indi að fá að alast upp með ykkur hinu- megin við veginn. Það eru ófáar minn- ingar sem streyma um hugann núna sem eiga án efa eftir að verma okkur um hjartaræturnar þar til við hittumst að nýju. Elsku amma okkar, nú eruð þið afi sameinuð á ný, saman á betri stað. Nú kveðjum við í hinsta sinn, elsku amma og afi, með söknuði og trega í hjarta viljum við þakka ykkur samfylgdina og allt það sem þig gáfuð okkur og kennduð í gegnum tíðina það verður seint fullþakkað. Hverfur margt huganum förlast sýn þó er bjart þegar ég minnist þín. Allt er geymt allt er á vísum stað engu gleymt, ekkert er fullþakkað. (O.K.) Hvíl í friði Ólafur, Oddný Ása og Ásmundur. Oddný Kristjánsdóttir MINNINGAR ✝ Jóakim Snæ-björnsson, járn- smiður, fæddist í Reykjavík 3. apríl 1931 og lést á Land- spítalanum í Foss- vogi 11. maí síðast- liðinn. Hann var sonur hjónanna Snæbjarn- ar Tryggva Ólafs- sonar skipstjóra og Sigríðar Jóakims- dóttur. Systkini Jóa- kims eru Guðfinna, f. 1929, Margrét, f. 1933, Ólafur, f. 1934, d. 1935, Helga, f. 1937, Anna Sigríður, f. 1939, Guðrún, f. 1941 og Ólafur Tryggvi, f. 1944. Eiginkona Jóakims var Rósa María Guðbjörnsdóttir. Þau skildu. Dætur þeirra eru: 1) Sigríður, f. 1964. Eiginmaður hennar er Kjartan Viðar Sigurjónsson. Sonur Sigríðar er Árni Þór, f. 1993. 2) Jenný, f. 1968. Synir hennar eru Arnar Ingi, f. 1994 og Ell- ert Andri, f. 1996. Tómasína Sólveig Magnúsdóttir var stoð Jóakims og stytta síðastliðna tvo áratugi. Jóakim var einlægur stuðnings- maður KR um áratugaskeið og mikill skíðamaður. Útför Jóakims verður gerð frá Dómkirkjunni í Reykjavík föstu- daginn 18. maí, kl. 11 árdegis. Elsku pabbi, við kveðjum þig og þökkum samverustundirnar sem við áttum saman. Við þökkum þér þá ást- úð sem þú sýndir afastrákunum þín- um. Vegir skiptast. – Allt fer ýmsar leiðir inn á fyrirheitsins lönd. Einum lífið arma breiðir, öðrum dauðinn réttir hönd. Einum flutt er árdagskveðja, öðrum sungið dánarlag, allt þó saman knýtt sem keðja, krossför eins með sama brag. Veikt og sterkt í streng er undið, stórt og smátt er saman bundið. (Einar Ben.) Elsku Sólveig, við þökkum þér þá hlýju sem þú sýndir okkur og pabba í gegnum árin. Þú varst hans stoð og stytta. Kveðja, Sigríður og Jenný. Elsku afi, við kveðjum þig og minn- umst þín. Takk fyrir allt, elsku afi. Sumarnótt Sólu særinn skýlir, síðust rönd er byrgð, hýrt á öllu hvílir heiðrík aftankyrrð. Ský með skrúða ljósum skreyta vesturátt, glitra gulli og rósum, glampar hafið blátt. Stillt með ströndum öllum stafar vog og sund, friður er á fjöllum, friður er á grund; heyrist fuglkvak hinsta, hljótt er allt og rótt, hvíl þú hug minn innsta, himnesk sumarnótt. (Steingrímur Thorsteinsson.) Hvíl í friði. Kveðja, Árni Þór, Arnar Ingi og Ellert Andri. Kveðja frá skíðadeild KR Jóakim Snæbjörnsson vinur okkar lést föstudaginn 11. maí sl. Hann átti við veikindi að stríða síð- ustu æviárin en bar þau með æðru- leysi og jákvæðni eins og honum var lagið. Kimmi, eins og við kölluðum hann, var einn þeirra ungu manna, sem héldu hópinn í leik og starfi, í skíða- deild KR á sjötta áratug síðustu aldar. Kimmi var reyndar í ÍR, hvernig svo sem á því stóð, en hann var fædd- ur og uppalinn á Túngötunni. Kimmi var félagslyndur maður og setti það ekki fyrir sig að eiga vini i öðrum fé- lögum. Ekki vissu allir í hvoru félag- inu Kimmi var en sjálfur kallaði hann sig KR-ÍR-ing. Á þessum árum var Kimmi oft ræs- ir á skíðamótum. Það var þá erfitt starf og ekki eftirsótt. Ekki var síma- samband milli rás- og endamarks og ekkert skjól að hafa uppi á fjallinu. Þarna stóð Kimmi í öllun veðrum, jafnt í slagveðri sem í frosti, byl og skafrenningi. Hann stytti keppend- um, sem þarna stóðu með honum, bið- ina með spaugsyrðum og gamanmál- um. Hann gerði gott úr öllu en sýndi festu og áreiðanleika í þessu starfi, sem öðrum, og lét ekki neinn komast upp með múður. Á þessum árum stóðu bæði KR og ÍR í skálabyggingum. Lét Kimmi sig ekki muna um að vinna í sjálfboða- vinnu bæði í Hamragili og í Skálafelli. Það stóð aldrei á honum að takast á við erfið og óvinsæl verkefni. Við í KR minnumst hans meðal annars þegar kjallarinn í skálanum okkar var steyptur. Þá stóð Kimmi við hrærivélina, í „Lubbu“ sinni, en svo kallaði hann peysuna sína og mokaði möl allan daginn fram á kvöld, með gamanyrði á vörunum eins og alltaf. Já, það er margs að minnast. Vetr- arkvöldanna í Valgerðarkofa við olíu- ljós, í Skálafelli, ferðanna á Snæfells- jökul, jeppatúrsins og svo allra tjaldferðanna. Þá má ekki gleyma ferðunum á völl- inn þegar KR var að keppa. Þar var Kimmi mættur til að styðja sína menn. Svo var farið á „Langabar“ og málin rædd. Á síðari árum höfum við félagarnir hist í KR-heimilinu á laugardags- morgnum til að taka þátt í getraunum. Þangað kom Kimmi alltaf þegar hann gat til að hitta vini sína. Var þá oft rætt um ævintýri liðinna ára yfir kaffibolla. Þegar við nú rifjum upp gamlar samverustundir mun nafn hans bera á góma. Við munum minnast Jóakims með þakklæti og virðingu. Hann á það skilið. Við sendum fjölskyldu og ættingj- um sómamannsins Jóakims Snæ- björnssonar innilegar samúðarkveðj- ur. Gamlir félagar í skíðadeild KR. Hjartalæknirinn hans Jóakims hafði það á orði oftar en einu sinni að hann ætti að öllum líkindum heims- metið og alveg örugglega íslandsmet- ið í því að lifa dauðann af. Í haust verða nítján ár frá því að ósæð í hjarta Jóakims sprakk og hann var lífgaður við og það ekki einu sinni heldur tvisv- ar. Hann komst aftur á fætur en áfall- ið setti mikið og varanlegt mark á hann bæði andlega og líkamlega. Með óendanlegri hjálp og stuðningi fóstru minnar og nöfnu tókst Jóakim að eiga reglubundið og friðsælt líf með ótal bíltúrum og kaffihúsaheim- sóknum að ógleymdum reglubundn- um sunnudagsheimsóknunum í Eden í Hveragerði, sem breytt var síðar í heimsóknir á veitingastaðinn Hafið bláa við Ölfusárósa. Á þriðjudögum var svo farið í Sólveigarlund, suður með sjó og kaffi hjá Báru í Sandgerði. Árum saman hefur verið hægt að stilla bæði dagatöl og klukkur eftir þeim Veigu og Jóakim, svo nákvæm- lega hafa þau fylgt dagskránni sinni. Róðurinn hefur þó sífellt verið að verða þeim erfiðari eftir því sem fleiri sjúkdómar steðjuðu að Jóakim og lést hann á lungnadeild Landspítalans í Fossvogi árdegis föstudaginn 11. maí síðastliðinn, saddur lífdaga. Hugur minn er í dag hjá fóstru minni og nöfnu. Öðrum aðstandendum Jóa- kims sendi ég samúðarkveðjur. Sólveig Ólafsdóttir. Jóakim Snæbjörnsson

x

Morgunblaðið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.