Morgunblaðið - 14.09.2007, Side 30

30 FÖSTUDAGUR 14. SEPTEMBER 2007 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Erna Halldórs-dóttir Kolbeins
fæddist á Stað í
Súgandafirði 21.
janúar 1928. Hún
lést á hjúkrunar-
heimilinu Skjóli í
Reykjavík að
morgni 5. septem-
ber síðastliðinn.
Foreldrar hennar
voru sr. Halldór K.
Kolbeins, f. 16.2.
1893 á Staðarbakka
í Miðfirði, V-Húna-
vatnssýslu, d. 29.11.
1964, og Lára Ágústa Ólafsdóttir
Kolbeins, f. 26.3. 1898 í Hvallátr-
um á Breiðafirði, d. 18.3. 1973.
Systkini Ernu eru: 1) Ingveldur
Aðalheiður ljósmóðir, f. 1924.
Maki: Sæmundur Jón Krist-
jánsson vélvirkjameistari, f. 1924,
d. 1991. 2) Gísli prestur f. 1926.
Maki: Sigríður Ingibjörg Bjarna-
dóttir Kolbeins, tónlistarkennari
og húsfreyja, f. 1927. 3) Eyjólfur
kennari, f. 1929. Maki: Ragnhild-
ur Lára Hannesdóttir hjúkrunar-
fræðingur, f. 1926. Samvistum
slitið. 4) Þórey Mjallhvít kennari,
f. 1932. Maki: Baldur Ragnarsson
kennari, f. 1930. 5) Lára Ágústa
bankaritari, f. 1938. Maki: Snorri
Gunnlaugsson gjaldkeri, f. 1922,
d. 1996. Fóstursystkini Ernu eru:
6) Guðrún Sesselja Guðmunds-
dóttir skrifstofumaður, f. 1927.
Maki l: Jón Guðjónsson Scheving
skrifstofumaður, f. 1924, d. 1992.
1952. Börn þeirra eru: a) Guðrún
Erna kennari, f. 1979. Dóttir
hennar og Skúla Sigurðssonar er
Andrea Dís, f. 2004. b) Jóhanna
Rut háskólanemi, f. 1984. c)
Snævar Ingi framhaldsskólanemi,
f. 1988. 4) Ásthildur Gyða skrif-
stofumaður, f. 1958, maki Krist-
berg Tómasson véliðnfræðingur,
f. 1958. Börn þeirra eru: a) Tóm-
as rafvirki, f. 1983. b) Erna Sif
starfsstúlka, f. 1985. c) Guð-
mundur Freyr framhaldsskóla-
nemi, f. 1988. d) Torfi framhalds-
skólanemi, f. 1990. 5) Erna
kennari, f. 1966, maki Geir Sæ-
mundsson rafmagnstæknifræð-
ingur, f. 1965. Þeirra börn eru: a)
Sólveig framhaldsskólanemi, f.
1988. b) Heimir grunnkólanemi, f.
1992. c) Ragnheiður grunnskóla-
nemi, f. 2001.
Erna ólst upp á Stað í Súganda-
firði til 13 ára aldurs er hún flutt-
ist að Mælifelli í Skagafirði með
fjölskyldu sinni. 1945 flutti fjöl-
skyldan að Ofanleiti í Vestmanna-
eyjum. Erna lauk gagnfræðaprófi
1945 frá Menntaskólanum á
Akureyri og handmenntakenn-
araprófi frá Myndlista- og hand-
íðaskóla Íslands árið 1949. Í
Reykjavík kynntist hún eigin-
manni sínum og hófu þau búskap
í Reykjavík 1950 og bjuggu þar
síðan. Erna stundaði húsmóð-
urstörf og var handmenntakenn-
ari við grunnskóla Reykjavíkur
um árabil, síðast við Seljaskóla.
Einnig kenndi Erna í mörg ár við
Námsflokka Reykjavíkur.
Útför Ernu verður gerð frá
Langholtskirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 15.
Slitu samvistir. Maki
2: Jón Hjalti Þor-
valdsson húsasmíða-
meistari, f. 1918, d.
1994. 7) Ólafur
Valdimar Valdimars-
son bóndi, f. 1935.
Maki: Anna Jörg-
ensdóttir húsfreyja,
f. 1937.
Erna giftist Torfa
Magnússyni, skrif-
stofumanni frá
Fremri-Brekku í
Saurbæ, Dalasýslu, f.
27.1. 1919, d. 9.5.
1990. Börn þeirra eru: 1) Halldór
jarðfræðingur, f. 1951, kvæntur
Védísi Stefánsdóttur stuðnings-
fulltrúa, f. 1949. Börn þeirra eru:
a) Hrafnhildur talmeinafræð-
ingur, f. 1976, gift Magnúsi Ragn-
arssyni organista, f. 1975. Sonur
þeirra er Ísak, f. 2005. b) Hjalti
háskólanemi, f. 1980, sambýlis-
kona Vala Þórólfsdóttir stoð-
tækjafræðingur, f. 1980. Sonur
þeirra er Jökull, f. 2005. c) Daði
háskólanemi, f. 1986. 2) Ragn-
heiður kennari, f. 1953, gift
Gunnari Inga Hjartarsyni við-
skiptafræðingi, f. 1953. Börn
þeirra eru: a) Torfi Þór kerfis-
fræðingur, f. 1977, sambýliskona
Júlía G. Sveinbjörnsdóttir há-
skólanemi, f. 1980. b) Tryggvi líf-
fræðingur, f. 1980. c) Berglind
Inga háskólanemi, f. 1984. 3)
Lára kennari, f. 1956, gift Haf-
steini Pálssyni verkfræðingi, f.
Elsku besta mamma mín. Það er
svo sárt að missa þig. Þú varst alltaf
til staðar fyrir mig, ég gat alltaf leit-
að til þín með hvað sem var, smátt og
stórt. Nú sakna ég þess. Það er ekki
hægt að hugsa sér betri mömmu en
þig, hlý, kát, skemmtileg, jákvæð,
bjartsýn, þolinmóð og jarðbundin.
Ég er þér svo óendanlega þakklát
fyrir alla þá ótakmörkuðu ást, gleði
og stuðning sem þú veittir mér og
fjölskyldu minni. Og öll góðu ráðin.
Allar peysurnar, sokkarnir, vettling-
arnir og allt það fallega sem þú
saumaðir handa okkur eru gersem-
arnar okkar.
Af öllum minningunum um þig er
ein sem oftast kemur upp í hugann
þessa dagana. Það er minningin um
mömmu sem leiðir litlu stelpuna sína
eftir Skeiðarvoginum á leið í strætó.
Báðar búnar að punta sig og með
veski á leið í eina af mörgum bæj-
arferðum. Ég í öruggum höndum
þínum, í fallegu kápunni sem þú
saumaðir á mig.
Elsku mamma, ég veit að nú líður
þér vel, syngjandi glöð með pabba í
Paradís.
Þín,
Erna.
Elsku systir.
þú flaugst á vængjum morgunroðans,
meira af starfa guðs um geim.
Mín fyrsta bernskuminning var
þegar mér var lyft upp til þess að sjá
litlu systur mína, bara horfa ekki
snerta. Ég var með kíghósta.
Æska okkar var ljúf og góð á Stað
í Súgandafirði. Við sváfum í sama
rúmi þangað til ég tók svo mikið
pláss að þú varst að detta fram úr.
Við fórum á berjamó. Þú komst
ekki yfir lækinn og ég ætlaði að bera
þig á langabaki sem endaði með því
að við duttum báðar í lækinn, við
grétum smá en lifðum af.
Þegar þú varst fimm ára fengum
við elstu systkinin þrjú að heim-
sækja afa í Hvallátrum á Breiðafirði.
Mamma og systir hennar voru að
baka kleinur, þá sagði gamall maður
við þig: „Mamma þín er myndar-
kona.“ Þú svaraðir um hæl: „Já, hún
mamma mín er myndarleg kona og
eins verð ég.“ Þú stóðst svo sann-
arlega við það.
Þið Torfi áttuð yndislegt heimili
sem öllum stóð opið. Mamma og
pabbi voru í skjóli ykkar síðustu árin
sem þau lifðu. Það er aldrei hægt að
þakka alla þá elsku sem þið veittuð
þeim og hvað þið voruð mér og okkur
öllum mikils virði í gleði og erfiðleik-
um.
Þegar ég hugsa um síðustu erfiðu
árin þín er mér alltaf efst í huga hún
litla systir mín sem fór svo innilega
með kvöldbænina sína.
Ljúfi Jesú líttu á mig
lítið barn, sem elskar þig.
Fátt ég veit ó vorkenn mér
vef mig upp að brjósti þér.
Ó ég hlakka hlakka til
hjarta þíns að vermast yl.
Þú varst líka lítið barn
lyndisglaður yndisgjarn.
Guð blessi börnin þín Halldór,
Ragnheiði, Láru, Ásthildi og Ernu
tengdabörn, barna- og langömmu-
börn. Megi æskuminningar ykkar
lifa og milda síðustu erfiðu árin.
Guð blessi þig, elsku systir.
Þín,
Aðalheiður.
Þú áttir þrek og hafðir verk að vinna
og varst þér sjálfri hlífðarlaus og hörð.
Þú vaktir yfir velferð barna þinna,
þú vildir rækta þeirra ættarjörð.
Frá æsku varstu gædd þeim góða anda,
sem gefur þjóðum ást til sinna landa,
og eykur þeirra afl og trú.
En það er eðli mjúkra móðurhanda
að miðla gjöfum – eins og þú.
(Davíð Stefánsson.)
Elskuleg fóstursystir mín Erna er
látin, þegar komið er að leiðarlokum
bregður okkur alltaf við, þó svo að
við höfum séð að hverju stefndi.
Löngum og ströngum veikindatíma
er lokið, sem var mjög erfiður fyrir
hana og alla hennar ástvini. Hugur-
inn reikar til æskuáranna í Súganda-
firði og út á Stað, þar sem við ólumst
upp sem börn. Séra Halldór Kol-
beins og Lára Ágústa Ólafsdóttir
kona hans voru mikil sómahjón, kær-
leiksríkir, vandaðir og góðir uppal-
endur. Stóri hópurinn þeirra, Aðal-
heiður, Gísli, Erna, Eyjólfur, Þórey
og Lára ásamt fósturbörnunum Guð-
rúnu og Ólafi. Það var mikið verk að
koma öllum hópnum til manns. Erna
var þriðja elst í röðinni, fædd 21. jan-
úar 1928. Á milli okkar voru fjórir
mánuðir. Ég aðeins eldri, fædd 16.
sept. 1927, svo við vorum mjög sam-
stiga.
Í Staðardalnum er yndislega fal-
legt, grösugur dalur og há og tign-
arleg fjöll. Frá Stað flutti fjölskyldan
svo að Mælifelli í Skagafirði 1941.
Það voru mikil viðbrigði að koma
þangað, öll sú mikla víðátta og feg-
urð, þar vorum við til ársins 1945 en
þá fluttum við til Vestmannaeyja en
þar var Halldór prestur í tæpa tvo
áratugi.
Á öllum þessum stöðum var gott
að vaxa upp, bernsku-, unglings- og
fullorðinsárin sem fóru svo í lær-
dóms- og þroskaleit. Og við eignuð-
umst marga góða vini á öllum þess-
um stöðum. Erna tók gagnfræða-
próf, hún fór í húsmæðraskóla í
Danmörku og nam síðan handa-
vinnukennslu. Hún var mjög vand-
virkur og dugandi handavinnukenn-
ari.
Erna átti góðan lífsförunaut sem
var Torfi Magnússon. Hann vann
lengst af sem skrifstofumaður.
Torfi var mjög góður smiður og
reyndar laginn við allt sem hann tók
sér fyrir hendur. Hann var mikill og
góður söngmaður og var einn af
kvartettinum ,,Leikbræður“. Börnin
þeirra fimm, Halldór, Ragnheiður,
Lára, Ásthildur og Erna bera for-
eldrum sínum fagurt vitni.
Það var alltaf mikill gestagangur á
heimili Ernu og Torfa, og mæddi
mikið á húsmóðurinni, en alltaf voru
allir svo velkomnir. Það eru svo
margar minningar sem leita á hug-
ann og svo margt sem ég vildi segja.
En mest er um vert að hafa fengið að
alast upp með svo elskulegu fólki, öll
þessi samheldni og vinátta sem við
systkini og fóstursystkini berum
hvert til annars, það er svo kærleiks-
ríkt.
Ég þakka þér, elsku Erna mín, all-
an tímann sem við áttum saman. Guð
blessi þig og styrki börnin þín og alla
fjölskylduna. Ég veit að þau sakna
þin svo sárt.
Í litlum dal við lygnan fjörð
lágu bernskusporin.
Í háum fjallahamrasal
var himneskt oft á vorin.
Minningarnar magnast nú,
myndir þjóta um huga minn.
Örlát gleði, einlæg trú,
ætíð sýndi vilji þinn.
(G.S.G.)
Ég kveð þig, elsku Erna mín, fjöl-
skylda mín sendir kveðjur og þakkir.
Guðrún Sesselja
Guðmundsdóttir.
Við erum heppin. Við áttum bestu
ömmu í heimi. Það var alltaf sam-
þykkt einhljóða þegar um það kom
tillaga á félagsfundum okkar barna-
barnanna. Hún átti svo mikla ást til
okkar, að okkur finnst öllum við hafa
verið í uppáhaldi. Hún sá okkur öll
16 og lét okkur finnast sem við vær-
um mikilvæg hvert um sig. En það
var ekki bara það sem var eftirsókn-
arvert við að koma til ömmu. Því eft-
irsóknarvert var það. Frekar til
ömmu en til vina eða vinkvenna og
þegar við fengum að gista þar, þá var
hátíð. Það var þá alltaf með þeim
frænda eða frænku sem var næst í
aldri og stundum var svo ásetið í öm-
mugistingu að það varð fullt.
Það eftirsóknarverða var líka í
formi ævintýralandsins sem húsið og
garðurinn í Rauðagerði buðu upp á.
Amma leyfði allt. Inni var hægt að
fara í fataleiki og jafnvel nota skart-
gripina, leika sér á saumavélina,
horfa á sömu vídeómyndina átta
sinnum, vaka alla nóttina, fá súkku-
laðiköku í morgunmat og hlaðborð
með kvöldkaffinu. Úti var stóri garð-
urinn með skóginum (að okkur
fannst), bröttu brekkunni sem leyfði
m.a.s. skíðaiðkun, rifsberjum, rabar-
bara og rósailmi. Svo var hægt að
fela sig í svartholinu og róta í gömlu
dóti. Allt sem þurfti í spennandi
ímyndunarleiki var til staðar. Og
alltaf leið okkur eins og heima.
Stundum lenti maður í raunveruleg-
um ævintýrum eins og að fá títu-
prjón í hæl eða hné, þar sem þeir
voru ekki af skornum skammti hjá
handavinnukonunni. Eða að fá pitsu
með „afgöngum“, fiski, gulum baun-
um og hrísgrjónum. En þá var nú
alltaf hægt að fá franskbrauð með
súkkulaði eða örbylgjubrauð með
aromati í eftirrétt. Amma leit líka á
lífið sem ævintýri og hló og söng há-
stöfum í gegnum það, eða fram að
þeim veikindum sem svo allt of fljótt
hrifsuðu hana frá okkur inn í heim
gleymskunnar. En jafnvel eftir að
hún var orðin veik var hún síbros-
andi og lék þannig á fólk sem ekki
þekkti hana vel.
Sérstaklega minnumst við hátíð-
ardaga þegar allir voru samankomn-
ir og mikið gekk á. Amma var fé-
lagslynd og vildi hafa fólk í kringum
sig. Við fengum að hitta fullt af ætt-
ingjum og vinum, og upplifa ótrú-
lega félagshæfni, þar sem amma gat
talað mikið og hratt við marga í einu
um margt í einu án þess að missa
þráðinn. Stundum var hún meira að
segja líka að horfa á sjónvarpið og
prjóna á meðan hún talaði í símann.
Amma Erna var nefnilega síprjón-
andi og við fengum að njóta kennslu-
hæfileika hennar þegar hún kenndi
okkur handavinnu, stærðfræði og
ýmislegt annað. Hún kenndi okkur
bænir, söng fyrir okkur þreyttist
ekki á að segja okkur sögur úr æsku.
Og að þessu búum við alla ævi.
Við söknum þín, elsku amma.
Hrafnhildur, Torfi Þór,
Guðrún Erna, Hjalti, Tryggvi,
Tómas, Hanna Rut,
Berglind Inga, Erna Sif,
Daði, Guðmundur Freyr,
Sólveig, Snævar Ingi, Torfi,
Heimir og Ragnheiður.
Eitt það besta sem við mannfólkið
eignumst í lífinu eru góðar minning-
ar um gott fólk. Minningar sem rifj-
ast upp við hin ýmsu atvik. Nú þegar
Erna frænka mín Kolbeins kveður
þetta líf eftir erfiða baráttu síðari
ára þegar hún hvarf inn í óminnið, en
lifði þó, þá koma minningarnar fram
í hugann hver af annarri, allar góðar
en fyrst og fremst glaðar. Við þekkt-
umst ekki sem börn og unglingar
nema í gegnum bréfaskriftir mæðra
okkar, sem voru systur. En það voru
líka talsverð kynni og notadrjúg.
Ég hef oft vitnað í það hvað mér
fannst tengslin sterk þegar við loks
hittumst, allt vegna bréfaskrifta og
myndanna sem mamma fékk af
prestsfjölskyldunni á Mælifelli og í
Vestmannaeyjum. Fallegt fólk á
framabraut. Þá var ekki „hlaupið“ á
milli Vestmannaeyja og Breiðafjarð-
areyja en þó kom Lára frænka og
við börnin hennar „Borgu systur“
fengum að kynnast henni ung að
aldri. Fyrstu kynnin af Ernu voru
svo á Ránargötu 20 í húsi Berg-
sveins og Elínar. Það var um miðja
síðustu öld og stóra húsið hans móð-
urbróður okkar iðaði af mannlífi.
Sumir dvöldu þar, en aðrir komu í
heimsókn. Erna var ein af þeim sem
komu oft, kát og glöð og var að
leggja drög að lífsstarfinu, að kenna
ungum stúlkum handavinnu. Ég var
nokkrum árum yngri og var því
feimin við frænku mína, en dáðist
mjög að henni. Nokkru áður var stór
atburður í lífi móður minnar og
Önnu frænku, sem einnig var í
Breiðarfjarðareyjum, þær voru
boðnar til brúðkaups Ernu og Torfa,
alla leið til Vestmannaeyja. Það full-
yrði ég að stærri hátíð upplifðu syst-
urnar ekki á þessum árum, en að
fara í flugvél í fyrsta sinn og það til
Vestmannaeyja. Þær voru duglegar
að segja frá, við upplifðum þetta allt
með þeim. Og hvað þeim leist vel á
brúðgumann. „Hann var svo góðleg-
ur, söng í Leikbræðrum en hafði
verið heilsulítill. Var frá góðu heimili
vestur í Dölum.“ Þetta var umsögn
þeirra systra og fyrstu áhrif. Seinna
þegar ég var tíður gestur á heimili
Ernu og Torfa þá gat ég svo vel tek-
ið undir þetta. Þau höfðu bæði svo
góða nærveru, enda var bæði ást og
virðing áþreifanleg á þeirra heimili.
Ferðirnar urðu margar til þeirra í
Skeiðarvog, þar sem Lára frænka
bjó þá í skjóli þeirra hjóna. Ein dótt-
ir mín sem oft kom til þeirra sagði:
„Það var svo gott að koma þangað og
finna sig alltaf velkomna á hvaða
tíma sem var.“ Síðasta minningin
um frænku mína er héðan úr Mos-
fellsbæ, það eru rúmlega þrjú ár síð-
an og hún farin að heilsu. Ég hitti
þær mæðgur úti á íþróttavelli, dæt-
urnar allar komnar til að taka þátt í
kvennahlaupi. Hún var í góðri fylgd
tengdasonar til að horfa á. Hún
fagnaði mér af hjartans einlægni, án
þess að vita hver ég var, við ræddum
ekkert um það, en brosið og viðmót-
ið eins og áður. Síðan hef ég bara
frétt af henni frá börnunum hennar.
Þessi litli atburður sýnir samstöðu
Erna H. Kolbeins
✝
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og vinarþel
við andlát og útför
KRISTMUNDAR BJÖRNSSONAR,
Tjarnarlundi 10 B,
Akureyri.
Fanney Kristmundsdóttir,
Viðar Kristmundsson, Dóróþea Reimarsdóttir,
Guðmundur Björn Kristmundsson, Sigríður Bjarnadóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Móðir okkar, tengdamóðir og amma,
HILDUR J. GUNNLAUGSDÓTTIR
Seljahlíð,
Hjallaseli 55,
lést sunnudaginn 2. september.
Að ósk hinnar látnu fór jarðaförin fram í kyrrþey.
Gunnhildur Kristjánsdóttir, Kristján Einarsson,
Unnur Pálsdóttir, Sigurður Magnússon,
og barnabörn.