Morgunblaðið - 05.10.2008, Blaðsíða 41

MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 5. OKTÓBER 2008 41
Flatahraun 5a • www.utfararstofa.is
Vaktsími: 565 5892 & 896 8242 • Sólarhringsvakt
Komum heim til aðstandenda ef óskað er
ÚTFARARSTOFA HAFNARFJARÐAR
Kistur • Krossar • Sálmaskrár • Duftker • Blóm • Fáni • Gestabók • Erfidrykkja • Prestur
Kirkja • Legstaður • Tónlist • Tilkynningar í fjölmiðla • Landsbyggðarþjónusta • Líkflutningar
Suðurhlíð 35 Fossvogi • www.utforin.is
Vaktsími: 581 3300 & 896 8242 • Sólarhringsvakt
Komum heim til aðstandenda ef óskað er
Bryndís ValbjarnardóttirSverrir Einarsson
ÚTFARARSTOFA ÍSLANDS
Það sem hafa ber í huga varðandi andlát og útför
Hermann Jónasson Yvonne Tix
✝
Hugheilar þakkir til allra sem sýndu samúð, hlýhug
og vináttu við andlát elskulegu konunnar minnar,
SIGRÍÐAR SIGURGEIRSDÓTTUR,
Seiðakvísl 31,
Reykjavík.
Halldór Valdemarsson.
hún lifði. Okkar gamli kennari Her-
mann Hjartarson fylgdist með okkur
Sævari í námi alla tíð og má sem
dæmi um tryggð hans nefna að hann
og kona hans buðu okkur Sævari
ásamt eiginkonum heim til sín í kaffi
til skrafs og upprifjunar gamalla
stunda eftir að við höfðum báðir lok-
ið okkar háskólanámi. Virtist Her-
mann mjög ánægður með „strákana
sína“.
Ekki ætla ég að fjalla um lækn-
isstörf Sævars til þess eru aðrir mér
færari. Þó er mér kunnugt um að
hann naut gífurlegra vinsælda og
trausts sem barnalæknir og var allan
sinn starfsferil yfirhlaðinn störfum.
Síðustu ár stundaði Sævar hesta-
mennsku af miklum áhuga enda
lengst af vel á sig kominn, grannur
og hress. Hann hlaut þó, eftir snarpa
baráttu, að lúta þeim sjúkdómi sem
margan fellir. Þó stóð hann meðan
stætt var og bar veikindi sín af karl-
mennsku allt til endaloka.
Vil ég að leiðarlokum þakka Sæv-
ari ævilanga vináttu um leið og við
Esther sendum Sigrúnu, dætrum og
barnabörnum innilegar samúðar-
kveðjur.
Þorsteinn Júlíusson.
Hann Sævar er dáinn. Það er stað-
reynd sem erfitt er að sætta sig við.
Síðustu daga hefur verið ljóst í hvað
stefndi en það kom mér samt í opna
skjöldu þegar hann kvaddi, maður er
aldrei tilbúinn þrátt fyrir aðdrag-
anda. Veikindum sínum tók Sævar af
yfirvegun og aldrei kvartaði hann og
í raun gerði maður sér ekki grein
fyrir hvað hann var veikur. Þegar við
hittumst síðast fyrir stuttu var hann
hress, brosti og hló og talaði af
ástríðu um hestana sína, þannig var
hann.
Sævar var frábær læknir og fjöl-
skyldan er heppin að hafa fengið að
hafa hann sem lækni. Mér er sér-
staklega minnisstætt þegar ég fékk
heiftarlega botnlangabólgu þrettán
ára gömul og þurfti á uppskurði að
halda. Sævar gerði sér þá lítið fyrir
og lét ræsa út lýtalækni til að skera
„fósturdótturina“ upp svo að hún
fengi ekki ljótt ör. Og ekki reyndist
hann síðri þegar Björn Snær fæddist
og við urðum reglulegir gestir upp á
barnadeild. Honum fannst alltaf frá-
bært að hitta Sævar „afa“ og var
ekki sáttur við aðra lækna. Björn
Snær tilkynnti þeim að þeir kynnu
ekki að kíkja í eyrun eins og Sævar
„afi“ og vildi ekki sjá að þeir skoðuðu
sig. Svona er að vera góðu vanur.
Fjölskyldur okkar hafa verið ná-
tengdar vináttuböndum í yfir 40 ár
og maður finnur hvað maður er ríkur
að eiga svona góða að. Sævar var
yndislegur maður sem og öll hans
fjölskylda og alltaf gaman að hitta
þau. Stórt skarð var höggvið í hana
síðastliðið haust þegar Tóti minn lést
en ég veit að þeir feðgar eru saman
einhvers staðar á öðrum stað og að
við eigum öll eftir að hittast seinna.
Það er með trega sem ég kveð Sævar
og við fjölskyldan eigum eftir að
sakna hans sárt.
Elsku Sigrún mín, Dóra Soffía,
Linda og fjölskyldur. Megi Guð gefa
ykkur styrk í sorginni og hjálpa ykk-
ur að komast í gegnum erfiðan tíma.
Minningin um hann mun verða
ljós í lífi okkar um ókomin ár.
Kom, huggari, mig hugga þú,
kom, hönd, og bind um sárin,
kom, dögg, svala sálu nú,
kom, sól, og þerra tárin,
kom, hjartans heilsulind,
kom, heilög fyrirmynd,
kom, ljós, og lýstu mér,
kom, líf, er ævin þver,
kom, eilífð, bak við árin.
(Valdimar Briem.)
Bylgja Björnsdóttir.
Við andlát vinar míns Sævars
Halldórssonar læknis leita á hugann
margar góðar minningar. Kynni
okkar voru ekki mikil fyrstu árin, þó
að við byggjum báðir við Grettisgöt-
una, en þau urðu sífellt meiri og betri
eftir því sem leið á menntaskólaárin
og með náminu í Háskólanum. Það
vildi einnig svo til, að við vorum sam-
ferða í tilhugalífinu. Konuefni okkar
voru vinkonur og við gengum í
hjónaband sama árið, 1957. Dóttir
þeirra Dóra Soffía fæddist réttum
níu mánuðum eftir að Sigrún heim-
sótti konu mína á fæðingardeildina
eftir fæðingu sonar okkar.
Námsferill Sævars var glæsilegur.
Að loknu kandidatsprófi frá lækna-
deild Háskólans 1961 var hann sett-
ur héraðslæknir á Siglufirði og vann
síðan á ýmsum deildum Landspítal-
ans fram til 1963 er hann fór til Bost-
on til framhaldsnáms með konu og
tvö börn. Þar stundaði hann sér-
fræðinám í barnalækningum og
einkum með þá sem voru fæddir með
andlega og líkamlega fötlun í huga.
Þessu námi, sem að mestu fór fram
við Harvard-háskóla og Mass. Gen.
Hospital, lauk 1968. Frammistaða
Sævars var slík, að honum buðust
stöður og kjör sem þóttu mjög freist-
andi, en hugurinn stefndi heim. Og
heim komu þau, nú með þrjú börn,
og við tók mikil vinna á mörgum
stöðum. Hann var sérfræðingur á
Kópavogshæli, barnadeild Landa-
kotsspítala, Læknastöðinni
Glæsibæ, síðar Læknastöð Landa-
kots, barnadeid Landspítala í Foss-
vogi, Kjarvalshúsi, Greiningarstöð
ríkisins auk kennslu við Háskólann
ofl. Einna kærust held ég honum hafi
þótt störfin á Landakotsspítala þar
til barnadeildin var flutt í Fossvog
og sárastur var hann þegar sú deild
var lögð niður og sameinuð Barna-
spítala Hringsins. Rekstur stofu
reyndist honum erfiður þar sem
veikindi stórs hluta sjúklinga hans
voru með þeim hætti að viðtöl og
skoðanir tóku mun lengri tíma en
samningar gerðu ráð fyrir í greiðslu
og þar að auki voru þeir ófáir, sem
fengu ekki að greiða sinn kostnaðar-
hluta.
Sævar var duglegur að sækja ráð-
stefnur og námskeið erlendis og fór
þá jafnan til Bandaríkjanna og þá
helst á fornar slóðir til Boston. Á ár-
um áður stunduðum við töluvert lax-
veiðar saman, en hann var löngu
hættur því og kominn í hesta-
mennsku sem átti hug hans allan,
allt til vors, þegar heilsa hans leyfði
ekki meira. Það er rúmt ár síðan
þetta mein fannst hjá Sævari og fyr-
ir tæpu ári eða 21. október sl. dó son-
ur þeirra Þórir læknir þannig að
skammt er stórra högga á milli.
Blessuð sé minning þeirra beggja.
Ég og fjölskylda mín eigum Sæv-
ari mikið að þakka. Hann var læknir
okkar hjóna, allra barna okkar og
barnabarna, alltaf til þjónustu
reiðubúinn.
Yngri dóttir mín minnist þess að
hafa hringt í hann eitt sinn og afsak-
að ónæðið en hann svaraði: „Mæður
eiga að vera vel á verði og betra er að
hringja tíu sinnum of oft heldur en
einu sinni of sjaldan.“ Þannig minn-
umst við Sævars og óskum honum
Guðs blessunar. Við fjölskyldan
sendum Sigrúnu og dætrunum inni-
legar samúðarkveðjur.
Ólafur G. Karlsson.
Fyrir nýútskrifaðan unglækni var
það mikil upplifun að kynnast Sæv-
ari Halldórssyni árið 1971. Þá var
hann nýlega kominn til landsins eftir
glæsilegan námsferil í Bandaríkjun-
um, fyrst í Worcester Massachusetts
1963-1964, en síðan við Massachu-
setts General Hospital í Boston
1964-1967. Sævar var glæsilegur á
velli, hafði á sér yfirbragð heims-
mannsins og ljóst var að hann bjó yf-
ir yfirburða þekkingu og kunnáttu í
barnalæknisfræði. Ég tel að kynni
mín við hann á þessum árum hafi
ráðið úrslitum hvert leiðin lá síðar á
námsbrautinni. Örlögin höguðu því
síðar á þann hátt að við urðum nánir
samstarfsmenn í 25 ár. Árin á barna-
deild Landakotsspítala voru mjög
skemmtileg, en forystu við uppbygg-
ingu deildarinnar, höfðu haft ásamt
Birni Guðbrandssyni þeir félagar
Sævar og Þröstur Laxdal. Þar voru
oft langir vinnudagar og sjúklingum
sinnt eftir því sem þurfti án tilstilli
stimpilklukku. Vinnuandinn var hins
vegar frábær og að mörgu leyti er
mikil eftirsjá að þeirri stofnun sem
þar var rekin. Tilfinning mín er sú að
á Landakoti hafi Sævar átt sína
bestu daga í starfi.Vinnuþrek hans
var með ólíkindum, því ásamt störf-
um við barnadeildina rak hann eigin
stofu og gegndi auk þess hlutastöð-
um við Kópavogshælið og Greining-
arstöð.
Lærdómsríkt var að fylgjast með
viðmóti Sævars og framkomu við
foreldra og börn. Vinsældir hans
voru miklar meðal foreldra og marg-
ir sjúklinganna bundust honum vin-
arböndum sem enst hafa ævina út.
Á námsárum Sævars í Boston var
hann samtíða mörgum barnalækn-
um sem síðar urðu forystumenn í
sínu fagi í Bandaríkjunum. Tengsl
við þessa aðila urðu margoft til þess
að greiða götu barna með erfiða
sjúkdóma sem þurftu læknishjálp
erlendis frá. Ekki síður komu þau
sér vel þegar aðstoða þurfti unga
lækna sem hugðu á framhaldsnám í
Bandaríkjunum. Fáir eru þeir starf-
andi barnalæknar á Íslandi í dag
sem ekki hafa notið handleiðslu Sæv-
ars um lengri eða skemmri tíma og
hygg ég að þeir kunni honum miklar
þakkir fyrir. Frá árinu 1997 helgaði
Sævar alfarið starfskrafta sína
sjúkrahúsinu eftir að barnadeildin
flutti í Fossvoginn og síðustu tvö
starfsárin á Barnaspítalanum. Ég er
þakklátur fyrir þann tíma sem ég
fékk að starfa með Sævari. Fjöl-
skyldu hans og ástvinum sendum við
Ragna innilegar samúðarkveðjur.
Árni V. Þórsson.
Svipmyndir. Horft um öxl. Tún-
gata 27, Siglufirði, í desembermán-
uði 1961. Ung læknishjón leigja efri
hæðina í tvíbýlishúsi, þar sem ég,
fimmtán ára unglingur, átti heima
með foreldrum mínum. Þetta voru
Sigrún og Sævar með Dóru Soffíu
tveggja ára. Sigrún var ófrísk að
Tóta. Foreldrar mínir tóku þessum
ungu hjónum sem börnum sínum og
Dóra Soffía eignaðist afa og ömmu á
Sigló. Mikill og daglegur samgangur
var á milli hæðanna og varð að ævi-
langri vináttu sem aldrei bar skugga
á. Sævar var ráðinn héraðslæknir á
Siglufirði í tæpt ár. Svo vel var hann
liðinn þar að fólki fannst og finnst
ótrúlegt að hann hafi ekki starfað
þar miklu lengur.
Það skapaðist óvenjusterkt vin-
áttusamband milli Sævars og pabba
– skrifuðust þeir reglulega á eftir að
Sævar fór í framhaldsnám til Boston
og héldu því áfram eftir að þau fluttu
heim aftur. Það er ekki nema mán-
uður síðan við Sævar sátum og rifj-
uðum þetta upp og vorum bæði mið-
ur okkar yfir að þessi bréf skuli flest
glötuð. Þetta sýnir hvern mann Sæv-
ar hafði að geyma, trygglyndi hans
var einstakt.
Sævar var framúrskarandi barna-
læknir, auk lækniskunnáttu sinnar
og menntunar hafði hann einstakt
lag á að ná til barna, tala við þau og
róa, alltaf jafnrólegur og yfirvegaður
sjálfur. Sonur okkar Birkir var oft
veikur fyrstu tvö árin og var Sævar
okkar „hirðlæknir“ eins og við köll-
uðum hann. Eina nóttina ákváðum
við að hlífa honum og hringdum á
næturlækni, sem aldrei komst nær
barninu en í tveggja metra fjarlægð,
því sá stutti stóð á öskrinu og kallaði
á Sævar, hvers viðbrögð voru að
hundskamma okkur foreldrana og
tilkynna okkur að hann vildi ekki
láta hlífa sér. Þannig var Sævar, allt-
af gátum við hringt og komið til hans
bæði í gleði og sorg.
Nú hefur sorgin bankað upp á
tvíefld. Það er aðeins tæpt ár síðan
Tóti okkar lést, sonur Sigrúnar og
Sævars, harmdauði öllum sem til
þekktu. Ég veit ekki hvernig Sigrún
mín, Dóra Soffía, Linda Sif og barna-
börnin eiga að sigla gegnum þessa
miklu sorg, en ég trúi því að Guð
leggi ávallt líkn með þraut.
Aldrei heyrði ég Sævar kvarta en
veikindin fóru með hann á ótrúlega
skömmum tíma. Aðeins fjórum dög-
um áður en hann lést sátum við
Björn hjá honum og þeir töluðu um
hesta, aðaláhugamál Sævars í seinni
tíð.
Það er erfitt að lýsa manni eins og
Sævari því hann var einstakur, hann
var mér eins og einn af bræðrum
mínum og okkur þótti alveg óend-
anlega vænt um hann. Við Björn
biðjum algóðan Guð að styrkja Sig-
rúnu, Dóru Soffíu, Lindu Sif og fjöl-
skyldur og biðjum þess að birti til og
allar góðu minningarnar lifi og fái
notið sín. Sjálf er ég sannfærð um að
þeir feðgar séu sameinaðir á öðrum
og betri stað. Við fjölskyldan erum
Guði óendanlega þakklát fyrir að
hafa þekkt og átt Sævar að í tæp
fimmtíu ár og kann engin betri
kveðjuorð en segir í Hávamálum.
En orðstír
deyr aldregi
hveim er sér góðan getur.
Anna Sigríður Árnadóttir.
„Hvað ef þú deyrð frá mér? Hvað
geri ég þá? Við hvern get ég talað?“
Árið var 1975 og spurningarnar af-
skaplega óraunhæfar þar sem þú
varst rétt rúmlega fertugur og ótt-
inn við að þú myndir á þeirri stundu
deyja úr elli fáránlegar. En rúmlega
tvítug móðir hafði fundið mann sem
hún gat treyst fyrir demantinum sín-
um. Þú varst maðurinn sem ég
treysti mest og best. Árum saman
voru engar ákvarðanir teknar án
samráðs við þig. Enginn leiðbeindi
betur. Þú varst alltaf til staðar þegar
á þurfti að halda. Þú varst kletturinn
í lífi okkar Lízellu.
Við þekktum þig í rúma þrjá ára-
tugi. Sem lækni og samstarfsmann
en fyrst og fremst sem ráðagóðan
vin. Þú faldir stundum fallega
hjartalagið þitt bak við töffaralega
framkomu og þeir sem ekki skildu að
stundum þurfa læknar að fela sig
bak við grímu fóru mikils á mis.
Elsku Sigrún, Dóra Soffía, Linda
Sif og fjölskyldur. Það eru engin orð
nógu sterk til að lýsa samúð okkar
vegna þeirra byrða sem á ykkur hafa
verið lagðar á tæpu ári. Fyrst elsk-
aður sonur og bróðir, nú elskaður
eiginmaður, faðir og afi. Skrefin eru
þung en með trúna að leiðarljósi
munu þau verða léttbærari. Megi
himnasmiðurinn styrkja ykkur og
vaka yfir ykkur.
Sævars Halldórssonar minnumst
við sem mikils mannvinar, frábærs
læknis og þeirrar manneskju sem við
treystum best á erfiðum stundum.
Guð varðveiti allar góðar minningar
um góðan mann og við vitum að við
tölum fyrir munn margra sem vilja
þakka þessum yndislega barnalækni
lífsbjörg og góða aðhlynningu. Það
segir mikið um manngæsku hans
þegar unglingar kröfðust þess að fá
að vera áfram sjúklingar hans og
leggjast á barnadeild.
Hvíldu í friði, elsku Sævar. Við
eigum ekki nógu sterk orð til að
þakka þér samfylgdina og látum því
einfalda orðið „takk“ duga í bili, enda
trúum við að við hittumst aftur í ríki
eilífðarinnar.
Lízella og Anna Kristine.
 Fleiri minningargreinar um Sævar
Halldórsson bíða birtingar og munu
birtast í blaðinu á næstu dögum.
✝
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir og afi,
ÓSKAR P. ÓSKARSSON,
lést á Landspítalanum í Fossvogi föstudaginn
3. október.
Útför hans fer fram frá Kópavogskirkju föstudaginn
10. október kl. 13.00.
Lilja Guðbjörnsdóttir,
börn, tengdabörn og barnabörn.
✝
Okkar ástkæra,
ANNA ÁSTRÓS ÓLAFSDÓTTIR,
andaðist að heimili sínu miðvikudaginn 1. október.
Útförin fer fram frá Fossvogskapellu miðvikudaginn
8. október kl. 13.00.
Filippus Þorvarðarson,
Sólveig Filippusdóttir,
Hafsteinn Filippusson,
tengdabörn, barnabörn og
barnabarnabörn.