Sjómannablaðið Víkingur - 01.02.1987, Blaðsíða 5

Ritstjórnargrein
/ samningunum 1985 varsamiö um aö báta-
sjómenn færu aö greiöa4% aföllum launum
í lífeyrissjóö og útgerö 6%. Innan sjó-
mannastéttarinnar voru bátasjómenn sá
hópursem verst var staddur í lífeyrismálum.
Á samningstfmabilinu til áramóta 1986 —
1987 var þeim áfanga náö aö nú greiöa
bátasjómenn af öllum launum í lífeyrissjóö.
Mörgum fannst eftir þá samningsgerö aö lít-
iö heföi áunnist. Lífeyrismál voru númer eitt,
kauptrygging hækkaöi allverulega en
nokkrir bentu þá á aö ekki væru menn alltaf
á kauptryggingu —ég segi sem betur fer, en
alltaf eru einhver dæmi um aö menn séu á
kauptryggingu. Ég vil halda því fram aö
aldrei hafi náöst meiri krafa fram en sú um
lífeyrismálin, né eins mikilvæg. En vegna
þess aö menn fengu ekki peninga út úr
þessu strax þá fannst þeim lítiö koma út úr
þessum samningum. Yngri mennirnir eru
lítiö farnir aö hugsa út í þessi mál en hinir
eldri sjá þau í ööru Ijósi. Krafan um lífeyris-
málin komst of seint í gegn fyrir marga og
tel ég aö þaö veröi ekki fyrr en eftir 20 til 50
ár sem menn veröa búnir aö átta sig og sjá
aö lífeyrismálin 1985 er sá mikilvægasti
þáttursem viö höfum fengiö inn í samning.
Menn mega ekki gleyma aö lífeyrissjóöur
er ekki bara eftirlaun, því rök sumra sem
voru á móti voru þau aö þeir gætu sett þessa
peninga inn á þanka og ávaxtaö þá fram aö
þeim tíma aö þeir yröu gamlir. Þessir sömu
menn gleyma því aö bankar greiöa ekki dán-
arbætur og slysabætur. Þessum tveimur
þáttum gleyma margir og er þaö furöulegt
viöaö viö aö viö höfum hæstu slys- og dán-
artíöni miöaö viö nærliggjandi þjóöir.
Lífeyrissjóöur er ekkert annaö en sam-
trygging og er ég klár á því aö ef menn ættu
aö fara aö greiöa þetta sjálfir inn á banka aö
oft myndi þaö gleymast og þeir peningar
fara íaö greiöa uppsafnaöa gíróseöla o.fL
Þaö er annaö takmark sem viö þurfum aö
ganga frá, sjómenn greiöa í níu lífeyrissjóöi
af níutíu og sex og sjá þaö allir aö ólíkar
reglur eru í þessum sjóöum. Takmarkiö er
aö allir sjómenn greiöi í sama sjóöinn og aö
þeir menn sem hafa sjómannsstarfiö aö
ævistarfi byrji aö fá greidd eftirlaun eftir 56
ára aldur. Þá eru menn margir hverjir búnir
aö vera 40 ár til sjós og á þessum tíma er
mikil orka farin úr mönnum ef þaö er satt aö
30% fari þara íaö stíga ölduna.
Ragnar G.D.
Hermannsson
formaðuröldunnar
Tímamót
ílífeyris-
málum
Þaö skeöur ekki þaö slys aö menn finni ekki
hvaö má bæta og er ekki furöulegt aö á þeim
skipum, sem maöur heföi haldiö aö loft-
skeytamenn færu síöast af og eru ekkert
annaö en björgunarskip, finni menn þaö upp
aö þar þurfi ekki aö ver loftskeytamenn?
Hvaö hefur breyst? — ekki loftskeytatækin,
þau hafa ekki veriö endurnýjuö á þessum
skipum. Viturlegt heföi veriö aö setja ný tæki
um þorö og setja loftskeytamenn eftir þaö í
land. Ýmsar sögusagnir eru á kreiki. Hvort
sem þær eru sannar eöa lognar þá eru þær
komnar af staö aö þegar Suöurlandiö fórst
þá hafi varöskipiö ekki náö sambandi viö
danska varöskipiö vegna þess aö enginn
loftkeytamaöur var um þorö og aörir ekki
kunnaö nóg á þessa gömlu safngripi. Önnur
saga um slys sem skeöi nýlega segir aö
þjörgunarskip sem þar var statt hafi ekki
veriö meö þaö góöan Ijóskastara aö þaö
heföi getaö sinntþví sem þaö átti aö gera —
aö lýsa í kringum sig. Þessa hluti þarf aö
upplýsa og fá á hreint svo hægt sé aö lag-
færa þá og bæta áöur en næstu slys veröa.
Þaö hlýtur aö vera krafa okkar aö þau skip
sem kallast þjörgunarskip séu þaö vel útbú-
in aö þau geti sinntsínum verkefnum. Annaö
mál er aö menn gleyma þeim sem lenda í
slysunum og karpa um hvernig eigi aö
stjórna björgun. Viö veröum aö vera vissir
um þaö ef slys veröur aö allt sé gert til aö
bjarga okkur og menn setjist niöur strax og
veröi búnir aö ganga frá því hvernig eigi aö
stjórna þjörgunarmálum og hver eigi aö
stjórna þeim og gleymi ekki hverjir eru þol-
endur íþessum málum.
l.'.NÍISIMA*;/."’'
390277
Loftskeyta-
menn
óþarfir?
VÍKINGUR 5
I5LAUPS