Sjómannablaðið Víkingur - 01.09.2002, Qupperneq 18

Jói Belló rifjar upp brot úr lífssiglingunni í viðtali xið Víkinginn
Rauði þráðurínn í minni sjó-
mannsævi er togaramennskan
Ég lenti ckki vondum veðrum Jyrr cn maðurfór að stunda helvitis Nýfundnalandið.
jói Belló skipstjóri er maður sem margt hefur reynl á löngum sjómannsferli. Reffi-
legur karl sem hefur yfir sér rósemi þess sem lætur fátt koma sér á óvart lengur.
Heitir raunar Jóhann Björgvin Sigurgeirsson fullu nafni, en það þekkja hann allir
undir heitinu Jói Belló. Reynsla hans sem sjómanns nær ekki aðeins til íslandsmiða,
heldur allt suður f Persaflóa og víðar. Við settumst niður með kaffikrúsir við eldhús-
borðið heima hjá honum í Reykjavík og hann sagði mér undan og ofan af sinni sjó-
ferðarsögu sem spannar marga áratugi.
Ég er fæddur á Siglufirði 1935 en var
aldrei heimilisfastur þar. Pað var talað
um að pabbi hafi verið með tekjuhærri
mönnum þetta sumarið, en hann vann á
síldarplani og fékk 15 krónur eftir sum-
arið. Það var algert síldarleysi og ég held
að við höfunt farið hreppaflutningum
um haustið suður í Mosfellssveil þar
sem pabbi fór í vinnumennsku til föður
Guðna heitins Sigurðs, skipstjóra.
Ég var að verða 17 ára þegar ég fór á
sjóinn, á Hafliða frá Siglufirði, vorum á
salti. Síðan tók ég mér rúmt ár suðrá
Velli hjá hernum, en fór þá aftur á sjó-
inn og hef verið þar til skamms tíma.
Fyrst fór ég á togarann Ágúst frá
Hafnarfirði. Rauði þráðurinn í minni
sjómannsævi er togaramennskan þó að
ég hafi stundað alla sjómennsku nema
snurvoð. Af Ágústi fór ég yfir á Ólafur
Jóhannesson sem Vatneyrarbræður
gerðu út og var þar eitt surnar. Við vor-
um tvo mánuði á salti til að byrja með
og óhemju afli. Það var búið að breyta
lestinni, sem hafði verið með gúanó, en
það var tekið úr, helvíti mikill túnnell
sem var frá lestinni og alveg aftur að vél-
arrúmi. Aflinn var allur umsaltaður til
að byrja með og þetta var óhemju vinna.
Við vorum 48 á. Það var slegið upp koj-
um í öllum herbergjum og uppi hjá
skipstjóra. Við vorum á veiðum við Vest-
ur-Grænland. Fórum í land þar til að
taka olíu, vatn og salt. Það var öllu verra
með kostinn, en þó var þetta fyrsta sum-
arið sem hægt var að fá þarna kost. Þetta
voru tveir mánuðir í beit og aldrei unnið
undir 15 tímum á sólarhring. Eftir að
farið var að umsalta var ein frívakt.
-Kom þetta vel út fjárhagslega fyrir
ykkur?
Nei. Það var siglt með aflann á
18 - Sjómannablaðið Víkingur