Sjómannablaðið Víkingur - 01.09.2002, Síða 22

kviknaði í rafmagnstöflunni sem var
beint á móti loftinntökunum á vélarnar
svo það sogaðist allt inn í þær og
splundraði nánast öllu. Við vorum með
200 þúsund gallon af diselolíu sinn
hvorum megin við og þetta var ekki
notalegt. Þetta var gamall bátur en ég
veit að það voru ekki liðnar fimm mín-
útur þangað til við vorum búnir að loka
vélarrúminu algjörlega. Það var enginn
sem sagði neitt. Bara um leið og spreng-
ingin varð var gengið í að loftþétta. Ég
var reyndar búinn að fara í gegnurn
námskeið þá, en enginn hinna.
-Þarna erum við komnir langt frá Hal-
anum, en þú hefur ekki sagt skilið við
togaramennskuna?
Ég er hjá Bæjarútgerðinni alveg þang-
að til Snorri kemur. Sótti hann nýjan
með Guðbirni. Fer svo norður á Krók.
Síðan sæki ég Ólaf Jónsson til Póllands,
en þá um sumarið sinnaðist okkur
Kidda eitthvað og ég kláraði uppsagnar-
frestinn en hætti svo.
A trolli 1 Persaflóa
Svo fór ég niður í Persaflóa árið 1977,
frekar en 78. Þetta kom þannig til að ég
var eitthvað að snudda niður á Kaffi-
vagni og hitti þar Lúkas nokkurn Kára-
son sem spurði hvort ég væri ekki til í
að koma niður í Persaflóa. Hann var þá
hjá sheiknum af Rasalkakhaima í gegn-
um norskt fyrirtæki sem var þar með
þróunarverkefni en var heima í fríi þegar
ég hitti hann. Þarna var urn að ræða
bræðslu og sjö litla báta, allir amerísk-
byggðir og notaðir sem nótaskip. Jú, ég
sló til, var hvorl sem er ekkert að gera.
Þetta var í Sameinuðu arabísku fursta-
dæmunum. Við vorum nokkuð margir
Islendingar þarna. Fiskuðuðum bara í
flóanum. Nótaskipin áttu aðallega að
vera að veiða sardínukvikindi, brisling
eða svoleiðis fyrir þessa verksmiðju. en
það gekk bölvanlega. Ég var búinn vinna
dálítið mikið í síldarnótum bæði á Dal-
vik og hér i bænum. Ég var aldrei neitt
hrifinn af þessum veiðarfærum. Þetta
voru bara helvítis treflar þó þetta væri
frá Norðmanninum. Það vantaði alveg
skáinn á þetta og þegar voru komin 70-
80 tonn i þá bara hellti hún úr sér. Þetta
kom bara eins og trefill.
En ég byrjaði þarna með trollbát sem
var búinn að trolla í rúman mánuð þegar
ég kom. Ég man nú ekki tonnafjöldann
sem hafði veiðst en þau voru ekki mörg.
Flotastjórinn segir að ég eigi að fara á
þennan bát, vanur togarakarl. Ég fer að
kíkja á þessi veiðarfæri og sá strax að
Efþað á að nást einhver sátt um þetta Iterfi verður að sltera það upp.
Bruninn um borð í Hallveigu
Ég var stýrimaður á Hallveigu Fróða-
dóttur þegar bruninn varð um borð.
Þegar ég hætti á Ásbergi fór ég á Hall-
veigu ásamt Guðbirni. Ég var búinn að
vera að í rúmt ár án þess að komast
nokkurn tíman í frí. Guðbjörn hafði ver-
ið veikur og var að koma úr veikindafríi.
Ég veit ekki af hverju það var, en ég var
að koma úr Hafnarfirði og segi við kon-
una að ég sé að hugsa um að fara í frí.
Hann eigi ekki að fara út nema í fimm
til tíu daga og ég ætli að fá mér frí. Það
stóð ekkert á því.
Þeir fara út klukkan 11 um kvöldið og
eru komnir vestur undir Jökul eða svo
þegar eldur kemur upp. Það fórust sex
menn. Það veit eiginlega enginn hvað
gerðist. Það kviknaði í tvinnageymslu
framí lúkar. Þar voru þrír klefar og svo
var miðstöðvarklefi og lítil skonsa sem
notuð var til að geyma tvinna og þar
kviknaði í. Sennilega hefur verið farið ó-
varlega með eld eða eitthvað slíkt. Reyk-
urinn hefur banað mönnunum. Hinum
tókst að slökkva og þar unnu þeir ein-
stakt afrek. Þarna fórst eiginlega besti
kjarninn úr liðinu okkar og góðir félagar
mínir.
-Hvernig var öryggismálum sinnt á
þessum tíma, voru reglulegar björg-
unaræfingar um borð í skipum?
Það var voðalega fátítt og ekki neinar
reglulegar æfingar eða neyðaráætlanir
eins og er skylda í skipum núna. Allir
sem eru búnir að vera eitthvað til sjós
eru vægast sagt mjög varir um sig að ég
held. Ég hef sjálfur lent í því að það
kviknaði í skipi hjá mér til sjós og það
er ótrúlegt hvað menn eru fljótir að
grípa til réttra ráðstafana. Þá kviknaði í
vélarrúmi á dráttarbát niðri í Angóla. Þá
22 - Sjómannablaðið Víkingui