Sjómannablaðið Víkingur - 01.09.2002, Qupperneq 37

tV I
Vitastœðið í Þrídröngum cr alll annað en aðgengilegt. Ljósm. Guðmundur Bemódusson. í eigu
Siglingastofnunar íslands.
stærri og nýrri skip en skipafélögin höfðu
áður haft yfir að ráða. Það var á þessum
eftirstríðsárum mikill uppgangur í sjávar-
útvegi og siglingum, góð aðsókn var að
nýja sjómannaskólanum á Rauðárholli í
Reykjavík og ntargir ungir rnenn sáu
framtíð 1 sjómennsku og þótti stafa ljómi
af því starfi.
Þeirri miklu uppbyggingu í íslenskum
sjávarútvegi sem varð upp úr seinni
heimsstyrjöldinni fylgdi eins og vænta
mátti kröfur um bætta hafnaraðstöðu viða
um land og aukna og bætta vitalýsingu.
Starfsemi Vita- og hafnamálastofnunarinn-
ar jókst því til mikilla muna, einkum á
sviði liafnargerða, en einnig var byggður
fjöldi nýrra vita og aðrir endurnýjaðir.
Á stríðsárunum hafði þeirri stefnu verið
fylgt að leitast við að byggja einn vila á ári
í hverjum landsfjórðungi ef því varð við
komið og mun tilgangurinn með þessu
fyrirkomulagi hafa
verið að komast hjá
þvi að gert væri upp á
milli landshluta og
byggðarlaga í vitavæð-
ingunni, en aðalmark-
ntiðið var þó að þétta
svo vitanetið að ljós
þeirra næðu sarnan og
hægt væri að njóta
vitaljósa á öllum sigl-
ingaleiðum við landið. Þar sem ekki tókst
að afla vitatækja nema í takmörkuðum
mæli á stríðsárunum gekk svo til allt ný-
byggingarfé vitanna í að steypa upp vita-
turna og var því hægt að gera meira að
því á stríðsárunum en ella hefði verið, en
auðvitað varð ekki gagn að þessurn vitum
fyrr en í þá fengust ljóstækin.
Árið 1953, á 75. ári vitalýsingar á ís-
landi, var það markmið loks í sjónmáli að
tekist gæti að loka ljósahringnum í kring
um landið, en til þess þurfti að reisa vita í
Hrollaugseyjum, Skor og á Landatanga og
var ákveðið síðla vetrar þetta ár að gera
það um sumarið. Það gekk eftir og vitinn
var byggður, en þar sem ekki tókst að út-
vega ljóstæki þá var ekki unnt að kveikja
á jressum vitum fyrr en árið eftir.
Þótt heita mætti að þá væri unnt að
njóta vitaljósa meðfram allri strönd Is-
lands eins og stefnt hafði verið að benti
Emil vitamálastjóri á að það gilti aðeins
við bestu aðstæður því ljósmagn flestra
vitanna væri ekki meira en svo að lítið
mætti úl af bera með veður og skyggni
svo að ljós þeirra hættu að ná saman. Það
varð þvi verkefni starfsmanna Vitastofn-
unarinnar á komandi árum og áratugum
að þétta vitanetið enn betur, einkum með
smærri vitum, og auka ljósmagn þeirra
sem fyrir voru en það var einkum gert
nteð því að rafvæða þá.
RAFVÆÐING OG SÓLARORKA
Nýi Garðskagavitinn var fyrsti stóri vit-
inn hér á landi sem var rafvæddur. Hann
var tekinn í notkun árið 1944 áður en raf-
veita kom í Garðinn og var í fyrstu notað í
hann rafmagn frá vindrafstöð, en jrví var
breytt tveimur árum síðar þegar sam-
veiturafmagn var lagt í Garðinn.
Rafvæðing vitanna gekk hægt í fyrstu
og fór í raun ekki verulega af stað fyrr en
upp úr 1960, en þá var sem óðast verið að
leggja raflínur frá samveitu um landið. Á
afskekktum stöðum var þó ekki um það
að ræða og var þá gripið til jress ráðs að
koma upp dísilknúnum rafstöðvum með
þeint tveimur undantekningum að á
Hornbjargsvita og Gallarvita voru einnig
Rydfríir
stálbarkar
fyrir___________
Hitaveitur • Pústkerfi • Vatnslagnir
Olíulagnir • Frystikerfi • Loftlagnir
Viðgerðir og smiði á þenslumúffum
Barkasuða Guðmundar ehf.
Vesturvör 27 • 200 Kópavogur
Simi: 564 3338 • Fac 554 4220
GSH: 896 4964 • 898 2773
Kt. 621197 2529
jlik '