Náttúrufræðingurinn - 1964, Qupperneq 62

156
N Á T T Ú R U F RÆÐINGURINN
fæða af sér, komast fá á legg og örfá ná þeim þroska, að þau geti alið
af sér næsta ættlið. Darwin taldi því, að þeir einir, sem hafi hlotið
í vöggugjöf að vera hæfastir í lífsbaráttunni, geti lifað nógu lengi
til að verða kynþroska, en hinir, sem hafa hlotið lélegri eiginleika,
líða undir lok og hverfa.
Það var skoðun Darwins, að úrvalið valdi mestu um þróun teg-
undanna, og erfðafræðingar, sein telja sig fylgjendur þessarar
kenningar, eru enn þeirrar skoðunar, að brigðir, blöndun þeirra,
og úrval náttúrunnar myndi ekki aðeins fjölbreytnina innan teg-
undanna og valdi því, að afbrigði og deilitegundir verði til, heldur
skapi sömu fyrirbrigði tegundirnar sjálfar og eins ættkvíslir og
ættir. Samkvæmt þessari skoðun, eru afbrigði og deilitegundir
fyrirrennarar nýrra tegunda, en tegundirnar mynda síðan ættkvíslir
og ættkvíslirnar ættir með úrvali einu saman.
Rannsóknir, sem gerðar liafa verið síðustu áratugina tvo eða
þrjá á ótal jurta- og dýrategundum, virðast hafa leitt í ljós, að
Darwin og fylgjendur hans hafa verið of bjartsýnir, þegar jieir
töldu tegundir verða til við úrval úr hinni ættgengu fjölbreytni.
Vissulega er það rétt, að brigðir, blöndun þeirra og úrval, halda
áfram að auka fjölbreytnina el'tir að ný tegund liefur orðið til, en
við vitum ekki um eitt einasta dæmi þess, að Joessi rás þróunarinn-
ar hafi skapað nýja tegund, heldur skapar hún eingöngu fjöl-
breytnina innan tegundarinnar og eins afbrigði og deiltegundir.
Jafnvel ólíkustu deiltegundir geta hæglega víxlfrjóvgazt og bland-
azt og horfið aftur inn í sama hóp og þær komu úr í upphafi, af
Jjví að þróun, sem veldur fjölbreytni, liefur engin áhrif á æxlunar-
möguleika tegundarinnar. Jafnvel deiltegundir, sem eru afar ólík-
ar að ytra útliti og vaxa við mjög ólíkar aðstæður langt hvor frá
annari eru jafn langt frá því að verða tegundir eins og tilbrigði,
sem eru ólík í einum eiginleika, og þær geta misst einkenni sín
fljótt við einfalda víxlfrjóvgun. En góðar tegundir geta aftur á móti
ekki getið af sér frjó afkvæmi með öðrum tegundunt, af því að
lielzta einkenni þeirra er svokallaður æxlunarhemill, sem kemur
í veg fyrir það, að þær geti snúið aftur til föðurhúsanna og horfið
að nýju inn í þá tegund, sem þær Jmóuðust úr í upphafi. Þróun
æxlunarhemilsins fer aðra rás en þróun fjölbreytninnar, ])ótt
hæfni hverrar tegundar byggist fyrst og fremst á þeim brigðum,