Fálkinn - 16.01.1963, Side 34

3 mcnii í stcttiniú
Framhald af bls. 29.
— Mér skilst að til þess að stéttar-
félag geti starfað sé nauðsynlegt að
að stéttin sé það fjölmenn að hægt
væri að kjósa stjórn, en svo er ekki.
Ég held að fyrir utan bróður minn
og mig sé aðeins einn lærður stein-
smiður. Svo eru nokkrir sem vinna
við steinsmíði án þess að vera lærðir
til þess.
— Og þið látið það afskiptalaust?
— Við höfum ekkert að því að
finna. Við höfum alveg nóg að gera.
— Og þú ert allur í starfinu, ertu
hættur að leika eða semja lög?
Það verður stundar þögn áður en
Knútur svarar.
— Hvar er maður allur og hvar
er maður ekki allur? Ég vil lítið ræða
áhugamálin, það er betra heldur en
að segja eitt og annað sem svo kann-
ski verður aldrei. Ég slysaðist til
að gera lag sem varð vinsælt. Ég
segi slys því það hafa sennilega jafn-
margir haft af því leiðindi og hinir
sem höfðu af því ánægju.
— En leiklistin?
— Ég er að byrja að æfa í Iðnó.
— Þú hefur ferðast talsvert út um
land að skemmta.
— Já við vorum þrír saman og
skemmtum á mótum hjá Sjálfstæðis-
mönnum og það var ekki síður
skemmtilegt fólk, sem þangað sótti
en annað. Þá var ég með í leikflokkn-
um sem sýndi Tveir í skógi. Þetta
eru erfiðar ferðir þótt þær séu
skemmtilegar. Það eru kannske 34
sýningar á 30 dögum.. Maður er rétt
kominn á sýningarstað þegar sýning
á að hefjast og þá á eftir að koma
öllu fyrir og erfið dagleið að baki.
Hinn næsta dag er líka löng leið
fyrir höndum. En það er gaman að
kynnast fólkinu.
— Koma ekki brosleg atvik fyrir
í svona ferðum?
— Jú það eru oft atvik sem hægt
er að brosa að. Stundum voru húsin
svo lítil, að maður þurfti að fara
fram í sal til að geta sýnt sig allan
og staðið uppréttur, en svo voru líka
hús sem voru hallir. Glæsileg og góð
hús eins og okkur í Leikfélaginu
langar til að eignast.
— Og þú kannt vel við steinsmiðs-
starfið?
— Já, ég mundi segja það. Að vísu
er alltaf eitthvað sem mann mundi
heldur langa til að gera, en menn
verða að hugsa um brauðið og mag-
ann. Menn verða að halda lífi.
★
Á þeim dögum__ Frh. af bls. 17.
um. Daglega fór ég svo í þýzkutíma til konu einnar sem
kenndi við verzlunarskólann og kenndi auk þess útlend-
ingum þýzku. Hún hafði kennt mörgum íslendingum og
sagði að bezti skólinn sem ég gæti farið í væri leikhúsin
því þar væri hið lifandi mál talað.
— Hefur þú farið utan aftur?
— Já, ég fór fyrir tveim árum á þessar sömu slóðir, en
það var margt breytt og ég kannaðist litið við mig. En það
var gaman samt. Bezti skóli sem maður getur gengið í er
að fara nógu oft í leikhús.
— Ef ég spyrði þig, hvaða lag þér þætti vænst um af
þeim, sem þú hefur samið, hvert heldur þú að .svarið yrði?
Það verður stundarþögn.
— Án efa held ég það yrði „Nóttin með lokkinn Ijósa“.
Mér er það lag sérstaklega hugleikið, því það varð til við
sérstakar aðstæður. Ég held, að flest fólk viti að svona nokk-
uð verður ekki til nema góð stemning sé fyrir hendi. Ég
var hér verzlunarmaður í um tuttugu ár hjá Kristjáni Gísla-
syni, föður Björns er ég gat um áðan. Á þessum árum voru
dagblöð notuð til að pakka inn vörunum. Ég man, að t. d.
var Politiken mikið notuð til innpökkunar. Nú er það einn
daginn að ég er að pakka inn og að þes,su sinni með Lesbók
Morgunblaðsins. Þá verður fyrir mér kvæði eftir Jóhann
frá Flögu, sem hét þessu nafni,, Nóttin með lokkinn ljósa“.
Ég leit aðeins á það og varð strax hrifinn af því og lagði
blaðið til hliðar og tók það svo með mér heim um kvöldið
og lagði það orgelið mitt og hugsaði ég skyldi athuga þetta
síðar í góðu tómi. Svo leið vikan, og næstu helgi á eftir ætl-
aði ég ásamt fleira fólki í reiðtúr hér fram í sveit. Það
átti að leggja af stað klukkan sex á .sunnudagsmorguninn,
en ég vaknaði klukkan fjögur og fór á fætur. Úti var ein-
stakt veður. Sumardýrð og sólin nýkomin upp yfir austur-
fjöllin, og ég komst í einhverja sérstaka stemningu, og þá
varð þetta lag til. Ég settist niður við hljóðfærið og punkt-
aði það niður. Ég var í þessu sérstaka skapi allan daginn
og ferðin var mjög ánægjuleg, og alla leiðina heyrði ég þetta
lag. Þegar ég kom heim um kvöldið, gekk ég frá því áður
en ég sofnaði til að halda þessari dásamlegu stemningu.
Þetta er það lag mitt, sem mér þykir vænst um. Ég veit
ekki hvort þetta er bezta lagið mitt, en mér hefur alltaf
fundizt einhver sérstök birta yfir þessu lagi.
— Hefur það komið út á plötu?
— Nei, það hefur ekki komið út á plötu, en ég held að
það sé til í útvarpinu. Hún söng það einu sinni hún Guð-
rún Á. Símonar.
— Hvað heldurðu, að sé vinsælasta lagið þitt?
— Ætli það sé ekki Lindin, mér finnst ég heyra það oft-
ast. Um tíma varð ég hræddur um að þeir mundu eyði-
leggja hana, svo hún var spiluð .svo oft.
— Hvort á meiri ítök í þér leiklistin eða tónlistin?
— Tónlistin hefur alltaf átt miklu meiri tök í mér.
— Og að endingu: Ef þú værir ungur maður í dag og
hefðir ö.ll þau tækifæri sem ungum mönnum bjóðast, —
hvað þá?
— Þessi spurning hefur stundum vaknað hjá mér, og þá
um leið hvort maður væri nokkuð meira en gengur og ger-
ist. Ég veit ekki. En hitt veit ég, að það eru meiri tækifæri
í dag heldur en þegar ég var ungur. Fyrir þann, sem vildi
sækja á brattann voru flestar dyr lokaðar, en nú eru þær
opnar. Já, sá sem vill sækja á brattann í dag og er nógu
ákveðinn og staðfastur, hann hefur mikla möguleika.