Fálkinn - 16.03.1964, Blaðsíða 23

IMokkur sundurlaus orð
um mannskeppnuna
á mælikvarða eldgosa og
eldgos á mælikvarða
mannskepnunnar
Mannskepnan þykist hafa
búið tryggilega um sig á
jörðinni þau milljón ár sem
hún hefur dreift sér hér um
hagana. Við búum ekki leng-
ur í hellum og holum, ofur-
seldir duttlungum höfuð-
skepna og höfum ekki leng-
ur reiða guði yfir höfðum
okkar.
Járnbent steinsteypa og
tvöfalt kúdógler veitir okk-
ur ákjósanlega einangrun
og vörn gegn mislyndum
veðurguðum, bóingþotur og
hundrað hestafla bjúkkar
hafa brúað þær fjarlægðir,
sem áður voru óyfirstígan-
legar, vítamín og hormónar,
sjúkrasamlög og skóhlífar
eru okkar líftrygging
og samkomulagsumleitandi
stjórnmálamenn hafa leyst
guðina af hólmi.
Hafragrauturinn okkar er
tilbúinn á réttum tíma og
morgunútvarpið minnir okk-
ur á staðfastleik nútíma-
þjóðfélags, allt fylgir sett-
um reglum og fyrirfram
ákveðnu kerfi, hvort sem í
hlut eiga strætisvagnar eða
verðbólgan.
Mikið hefur maðurinn á
sig lagt til þess að búa sér
þennan þægilega, örugga,
sjálfstýrða heim. Það er
langt um liðið frá því við
nöguðufn trjábörk og áttum
í höggi við villidýr með
beinflísar einar að vopni.
Nú er wiltons gólfteppi
undir fótum og tiu ára
garantí á öllum hlutum.
Og þá skyndilega opnast
jörðin og glóandi eldur og
eimyrja vellur úr iðrum
hennar, jarðskurnin titrar og eldingar leiftra í skýjum,,
leikur hár hiti um himinn sjálfan.
Það kemur kannski stanz í mannskepnuna þar sem
hún er að festa flibbahnappinn fyrir framan spegilinn;
þvílík tíðindi virðast ættuð úr forneskju og lítið eiga
skylt okkar nútímaþjóðfélagi þar sem allt fæst með af-
borgunarskilmálum.
Við erum minnt á þá óþægilegu staðreynd að maður-
inn er þrátt fyrir allt ekki nema spendýr, að mestu farið
úr hárunum og orðið illa tennt, rófulaust spendýr sem
fyrir einhverrar fordildar sakir hefur farið að ganga
upprétt á tveimur fótum. Við höfum ekkert garantí
upp á lífstíðarábúð mannkynsins hér á jörðu, herra jarð-
Mökkurinn rís hratt og þykknar óðum.
23
FALKINN