Vikan - 22.12.1959, Blaðsíða 23

íélagsskapur, sem þér mun iiugstæbastur er g]ör-
ólíkur öllu því, er ég kýs aö starfa að.“
„ÞaÖ er ást ^kkar, sem öllu máli skiptir nú,
semna getum við rætt um markmið og leiðir í
þjóðmálum og öðrum félagsmálum."
,,Já, ástin, þú talar svo mikið um ástina og veizt
lika að fögur ástarjátning er lykill að hjartanu
og gæti auðveldlega villt fyrir veiklyndri og í-
stöðulítilli konu. En ástin er þér ekki heilög frem-
ur en aðrar mannlegar tilfinningar, hún er þér
aðeins tæki þorparans til þess að koma fram vilja
sínum."
,,Nú ert það þú, sem einskis svífst, Áslaug,"
sagði tJlfar sárum, heitum rómi. „Þú gerir allt,
sem þér getur hugkvæmst til að særa mig og
auðmýkja. Þú varpar á mig allri sökinni á því,
hvernig komið er fyrir þér, að þér finnst þú sitja
föst sem í gildru. en það er vegna þess að þú
hefur ekki hugrekki til að bjóða almenningsálit-
inu byrginn, ekki hugrekki til þess að höggva
á hnútinn og fylgja mér héðan í nótt frá vesal-
menninu, sem gugnar ef andað er á hann, frá
þessum skakka og skælda, marrandi timburkofa,
frá silaskap og þröngsýni afdalamennskunnar,
frá úfnu og gráu hrauni, frá þessum nöktu og
napurlegu fjöllum, sem girða fyrir alla útsýn.
Komdu með mér héðan. Þú hefur einskis i að
missa, en allt að vinna. Almenningsálitið fyrir-
gefur þeim, sem elska mikið og meiri sælu en
þig hefur nokkurn tima órað fyrir."
„Ég ætla ekki að slá þig aftur, Úlfar, því að
nú hef ég betri stjórn á skapi mínu en i gær-
kvöldi. Ég ætla heldur ekki að skattyrðast við
þig, né reyna til að skýra það fyrir þér, hvers
vegna öll tilboð þín um gull og græna skóga,
drottningartign og ástarsælu verka aðeíns á mig
eins og öfgar i lélegum reifara. En ég ætla að
ráða því hér á mínu heimili, hversu lengi ég
hlusta á þreytandi mælgi óvelkominna gesta, það
eru mín síðustu orð við þig; því að í nótt er þér
heimil gisting, en að morgni verður þér fylgt
héðan. Þú ratar leiðina i gestaherbergið. Góða
nótt!“ j
Áslaug sneri baki að gesti sínum, og í þögn-
inni, sem fylgdi á eftir orðum hennar veitti hún
því fyrst eftirtekt að hríð var skollin á, veður-
hljóðið fór vaxandi. Ef til vill var maður hennar
nú á heimleið, einn? Það var alveg eins liklegt
að hann hefði afþakkað samfylgd. Undarlegt að
hann skyldi ekki vera kominn heim. Hann hafði
varla setzt að á Syðstabæ, nema mikil ástæða væri
til. En væri barnið dáið eða dauðveikt, hafði
hann ef til vill ekki getað yfirgefið harmþrungna
foreldrana.
„Áslaug,“ sagði Úlfar lágt.
Hún vatt sér snögglega að honum.
„Hvers vegna ertu hér inni, þegar ég hef sagt
þér að fara?“
„Fyrirgefðu mér, Áslaug, ég hef gengið of langt,
ég viðurkenni það. Vertu nú sáttfús, og hrektu
mig ekki frá þér, þú ef til vill þarfnast vináttu
minnar og aðstoðar, áður en langt um líður.“
„Hvað áttu við? Ertu með illspár? Ég vil ekki
tala við þig, ég hef um annað að hugsa. Það er
gengið upp með versta veður og loftvogin hrapar
niður úr öllu.“
Áslaug tók viðbragð, þaut fram i forstofuna
og reif upp útihurðina, hríðargusan, sem skall á
vit hennar, um leið og hún opnaði, var hörð og
sár eins og nálardropar, hún hopaði undan til
þess að ná andanum og hrópaði út i náttmyrkrið
og nístandi norðanhríðina: „Páll! Páll!"
Hún fékk ekki annað svar en öskrið í storm-
inum. Páll mundi varla heyrá til hennar, jafnvel
þó að hann væri kominn alveg heim undir hús-
vegg. Hún tvísteig i forstofunni, yfirkomin af
ótta og eygði engin úrræði. Væri Páll úti í þessu
voðaveðri, ef til vill langt frá bænum, mundi
enginn mannlegur máttur geta bjargað honum,
eða var nokkuð hægt að gera? Halldór mundi
einn geta sagt henni það, hann hafði langa
reynslu að baki og var greindur og gætinn mað-
ur, og hann var svo samvizkusamur að hann
mundi aldrei fullyrða neitt, sem ekki fengi stað-
izt. Það hafði verið mikið lán fyrir Pál, lán fyrir
— Ég ætla ekki að slá þig' aftur, Úlfar. því að
nú hef ég betri stjórn á skapi núnu en í gær-
kvöldí. En ég ætla að ráða því hér á rnínu
heimili, hversu lengi ég hlusta á þreytandi
mælgi óvelkominna gesta.
þau bæði að hann skyldi kjósa að fylgja staðn-
um og ráða sig hjá nýja prestinum, sem kom á
eftir gamla húsbónda hans.
,,Halldór!“ kallaöi hún inn í eldhúsið og hann
kom óðara fram til hennar. „Það verður að reyna
i.8 fara til móts við prestinn, jafnvel alla leið
að Syðstabæ," sagði hún. „Mér finnst mjög ó-
trúlegt að hann hafa setzt þar að.“
„Það er að ganga upp með aftakaveður, þó’ að
við piltarnir færum út og reyndum að leita mundi
það engan árangur bera, það er glórulaust, og
mannsrödd má sín einskis i þessum stormi.“
, En ég get ekki beðið svona, án þess að nokk-
uð sé að hafst. Ég get það ekki, Halldór, og ef
þið áræðið ekki, karlmennirnif, þá fer ég sjálf,
með ljósker i hendi og kalla eins og ég hef rödd-
ina til."
Framhald í næsta blaöi.
V I K A N
23