Vikan

Tölublað

Vikan - 10.06.1965, Blaðsíða 24

Vikan - 10.06.1965, Blaðsíða 24
SEKU sannleikann. Og sannleikurinn er, að ég hef verið líflátinn fyrir morð, sem ég hef ekki framið. Trúið mér! Hvers vegna skyldi ég neita því núna, þegar allt er urh garð geng- ið. Akærulíkurnar voru sterkar — en málsatvikin eru þau, að ég drap ekki Ken Jonathan. Auðvitað beind- ust grunsemdirnar að mér. Kona mín hafði haldið fram hjá mér með Ken, það vissu allir, einnig ég, og í mólum sem þessu er hinn kokk- álaði eiginmaður númer eitt á lista hans. Ken nauðaði og bað, hótaði, hann reyndi að b|óða mér fé, en því ókafari sem hann varð, þeim mun staðráðnari varð ég. Að lok- um hló ég að honum, og sagði, að honum væri nær að skreppa til tunglsins en reyna að kvænast konu; minni. Hér hafið þér ástæðu Kens tili siálfsmorðs. Ken var ákaflega við- kvæmur og tilfinningaríkur. Þegar honum skildist, að ég meinti hvaði ég sagði, þó missti lífið tilgang sinn í augum hans. Þess vegna. SAKLAUS Aþví leikur ¦ enginn vafi, að þetta er erf- iðasta mál, er ég hef varið alla mlna lög- fræðingstfð. Og ©g tapaði þvíl Fyrir stundarfjórðungi síðan var skjól- stæðingur minn aflífaður f raf- maqnsstólnum. Meðan ó vörnlnnl stóð barðist éq elns og 'sært l[ón fvrir að biarqa lífi hans, og eftlr að dnmurlnn var felldur hef ég léítoS ttl fiKIHo ohrifomonna. f von um noðun. síðost til slAlfs rfkisstlór- ans. Arnnourlnn var nelkvæSur. Klukknn 7.15 nú f morqun færðu bpir hnnn úr k'°fo sfnum f dquða- dpiMlnni vftr f hlð stórq quðq her- bernt m°ð forlcontoðq stólnum. Hnnn vpltti cnnnn m^tbroq. lelt að- eins stlörfurri quaum fram fvrlr slq, benar belr snenntu hann fqstan. Nokkrum mfnútum sfðar tltraðf líkqmi hqns sem snöqqvqst oq höf- uðið Iqqðist til hliðqr. Sfðustu oro" hqns voru — oo éq seql með -köldu blóSi — ouðvitqð: Var bað satt? Oa ef bað var sott. hvers veono hafði £a bá aef- Í7t unn. I hpilan mónuð hafði éa vorið hverri oq einni einustu mfn- útu of tfmq mfnum við qð kvnna mér málið. Fullvrðinqqr ókæruvalds- ihs voru allar miög sennileqar, en skiólstæðinour minn neitaði allan tfmann sekt sinni. Hafði mér sézf vfir einhver atriði? Hafði sannana- keðian veikar hliðor, er éq ætti að hafa rofið oq með bví frelsað mann- inn frá rafmagnsstólnum? Þessu var ég að veltq fyrlr mér, er éq vqr á leið til skrifstofu minn- ar, þar sem ég opnaði peninga- skópinn. Úr honum tók ég stórt, gult umslaq með óskriftinni: Opn- íst eftir dauða mínn. Ég settist að skrifborðinu, hand- lék umslagið um stund. Sfðan reif ég það upp og las innihaldið: Nú er ég lótinn. Ég get sagt ettir Nlels Bonnlk Nú er ég látinn. Eg get sagt sannleikann. Og sannleikurinn er, að ég hef verið líflátinn fyrir morð, sem ég hef ekki framið. Trúið mér! Hvers vegna skyldi ég neita því núna, þegar allt er um garð gengið? grunsamlegra. Hafi hann fullgilda fiarvistarsönnun, þá gengur hann laus, hafi hann hana ekki, þó fer hann í þann stól, er ég var færð- ur í nú í morgun. En ég hafði trausta fiarvistar- sönnun. Það kvöld, er Ken var myrt- ur (eða framdi siólfsmorð, sem mér finnst öllu líklegra) var ég hjá kon- unni minni. Hefði hún verið færð sem vitni mundi hún hafi lagt eið að þvf, og hvers vegna ekki, — það var sanleikurinn. En hún hélt sig fjarrl, lögreglqn gqt ekki fund- ið hqnq — og ákærandinn notaði það sem líkur: konan mín kaus fremur að fela sig en bregðast mér fyrir réttinum. Og, kæri verjandi, innst inni haldið þér, að ákærand- inn hafi haft rétt fyrir sérl Hvers vegna gaf kona mfn sig ekki fram, þar eð hún gat með því bjargað Iffi mfnu? í dag get ég gefið yður fullnægandi skýringu ó því, hvers vegna hún gaf sig ekki fram. En drögum fyrst nokkur atriði fram f dagsljósið, svo við getum reynt að sýna fram á, að Ken Jonathan hafi framið s|álfsmorð. Ken lézt um það bll kl. 23, föstu- daglnn 12. nóvember. Við hliðino á Ifkinu fannst Browning byssa. Einu skoti hqfSi veriS hleypt qf. SíSqr var kúlunni néS úr hfarta Kens. Browning byssan var mín eign. Því hef ég aldrei neitað. Auk þess voru fingraför mín ó henni — en 6 skaftinu voru einnig fingraför Kens. Sjálfsmorð var sem sagt möguleiki. Ástæða mfn virtist skýr. Kona cnín var óstmær Kens. En Ken hafði einnig óstæðu til að fremja sjálfs- morð. Eg held í sannleika sagt, að hann hafi elskað konu mína. Þar var um að ræða hreina, sanna ást, ekki aSeins líkamlega ást. Daginn áSur en Ken lézt, áttum viS upp- giör. Ken hafði komiS upp á skrif- stofu mfna og beSið mig um að veita konu minni skilnað. Það var f fyrsta sinn, að ég fékk vitneskju um samband þeirra, er þó virtist flestum kunnugt. Auðvitað fékk þetta á mig, en ég er — öfugt við Ken — af þelrri manngerð, er get- ur hamið tilfinningqr sínqr. Ég neit- aSi honum um að vertia við bón skaut hann sig. Með minni byssu. En gleymið ekki, qð Ken var heimilisvinur, og kom og fór um hús mitt sem honum hentaði. Ekk- ert var einfaldara fyrir hann, samo eftirmiðdag og hann sagði konu minni frá ókvörðun minni, en að taka byssuna. Hann vissi að hún lá f hægri skrifborðsskúfunni. Hugmyndin um sjólfsmorð virðist mér jafn sennileg og hugmyndin; um að ég hafi myrt Ken. Me8 sjálfsmorði talar einnig súi vitneskia, að fingraför Kens voru á vopninu. Auðvitað sneri ókæru- valdið heiðarleika mínum gegn mér. Ég efast um að ég hefði ver- ið dæmdur, ef ég hefði ekki skýrt á heiðqrlegqn hátt fró því, að ég hafi oft sýnt Ken byssuna, að hálf- um mánuði áður hafi hann sjólf- ur prófað hana f kjallaranum í mínu eigin húsi. Um þetta hefði kona mfn einnig getað borið vitni. Mófi morSi mælir ennfremur sú vissa, að enginn hafi séð mig koma til eða frá íbúð Kens, kvöldið er hann lézt. Að vísu var gömul kona á fiórðu hæð, er hélt að sig minnti, að ef til vill hafi hún séð einhvern karlmann, sem gæti alveg eins verið ég. Vitnisburð hennar tættuð þér sundur á snjallan hátt. Svo röskir voruð þér við það, að dóm- arinn fullyrti og lét bóka, að eng- inn hafi séð mig við fbúð Kens áðurnefnt kvöld. Hvernig ætti svo sem nokkur að hafa séð mig, þar eð ég dvaldi með konu minni hið sama kvöld. Eg veit, að bæði þér og ákæru- valdið gerðu ykkar bezta til að finna konu mína. Leitin hefur ef- Iqust verið kostnoðqrsöm, þegqr tekið er tillit til þess, qð þér not- uðuð stórar auglýsingar í dagblöð- unum undir áskoranir til hennar um að gefa sig fram. Árangurslaust! Og ég, sem vissi hvar hún var, gat ekki sagt það. Nú eruð þér hissa! En sannleikurinn er sá, að ég vissi jafnvel allan tímann, hvar kona mfn var niðurkomin. En ég hafði ríkar ástæður til að segja yður ekki frá þvf. Eins og vitað er, var ég með konu minni það kvöld, Framhald á bls. 33. 24 VIKAN 23. tbl.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.