Vikan - 19.08.1971, Síða 29

Nýr dagur rís og strákarnir eru
vaktir meS lúðrabiæstri.
þýðingarmikla ákvörðun,
en við leikum hér hlutverk
sáðmannsins og margir
koma aftur inn í starfið,
eftir timabilið þegar marg-
ir unglingar liætta að taka
þátt i ýmiss konar félags-
starfi, upp úr fermingar-
aldri. Og þá viljum við
meina að starf oklcar hafi
ltorið ávöxt“.
Við göngum niður að
hátaskýlinu og bryggju-
krílinu, þar sem drengir
eru að fara um horð i bát-
ana og halda út á Eyrar-
vatn. Það heillar, vatnið;
l að mundum við frá því
að við vorum sjálfir Skóg-
armenn fyrir 10—12 árum
siðan, og því biðjum við
hess að fá að fara með út
á vatn. Það er auðsótt mál,
en þegar við bjóðumst til
að taka að okkur róðurinn
fáum við neitun. Ojæja,
einhversstaðar djúpt í huga
okkar örlar fyrir minningu
um hvað það var nú gam-
an að róa!
Imyndunaraflið tekur Aðkomumenn eiga oft erfitt með
yfirhöndina, og við förum
í langt og mikið ferðalag.
Mörgum skipum mætum
við og meira að segja tveim
ur indíánum á kanó! Vissu-
að sætta sig við þann hátt sem
Skógarmenn hafa á við fánahyll-
ingar kvölds og morgna.
Eyrarvatn er alltaf vinsælast í
Vatnaskcgi og allir vilja róa sem
Framhdld á hls. 46. lengst.