Vikan - 06.12.1973, Blaðsíða 37

— Já.
— Maðurinn yðar er kominn til
að sækja yður.
I stora salnum tyrir íraman var
hópur hippa, sem verið var að
taka fingraför af. Michael var þar
að tala við mann, sem sat bak við
stórt skrifborð.
— Pabbi! Michael greip
Jimmy i faðm sér og athugaði
hann nákvæmlega. Hann var svo
hávaxinn og snyrtilega klæddur,
að henni datt fyrst i hug, hve ólikt
væri að sjá þau.
— Okkur þykir þetta mjög leitt,
frú Devereux. En það skeður svo
oft, að saklaust fólk flækist óvart
með, þegar þessar mótmæla-
göngur eru á feröinni.
Augu Michaels voru isköld,
þegar þau virtu hana fyrir sér.
— Hún litur sannarlega ekki
betur út en hitt fólkið. Hvers
vegna ertu i þessari múnderingu?
— Ég var að mála eldhúsið.
Þetta voru mestu garmarnir, sem
ég gat fundið.
Það var greinilegt að Michael
létti við þessa skýringu, og sömu-
leiðis lögregluþjóninum. Það var
liklega leyfilegt að klæða sig
þannig, þegar vérið var að mála
eldhús.
Jimmy mundi ekki eftir litla
leikfélaganum sinum, fyrr en þau
voru á heimleið i bilnum.
— Hvar er Bonnie, pabbi?
— Þegar ég ók að heiman voru
þær Myra og Sherrie að lokka
hana undan bil Patricks, þar sem
hún hafði falið sig. Vertu bara
rólegur Jim, henni liður prýði-
lega. Michael sagði Laurel, að
Myra hefði hringt til flugvallar-
ins, um leið og hún missti sjónar á
Jimmy og Laurel.
Það sáust ennþá ljós merki eftir
uppþotiö fyrir framan húsin.
Michael tók upp rifrildið af
plaggati, sem var fast i runna
fyrir framan dyrnar og leit á
hauskúpuna með flugmannshúf-
unni.
— Michael, hefir þú nokkurn
tima heyrt mig kallaða Sunny?
Einn unglingurinn þarna á stöö-
inni sagðist þekkja mig. Heldurðu
að hann hafi sagt satt?
— Varla. Hann hefir ruglað þér
saman við einhverja aðra.
Þetta kvöld tókst Laurel að
lokka manninn sinn. Það var ekki
tiltakanlega erfitt. Michael virtist
eiginlega skemmt við þetta
athæfi hennar. Hún taldi sjálfri
sér trú um, að hún hefði gert þetta
til aö þurrka burt atburði dagsins,
svipinn á svarta andlitinu og ær-
andi havaðann. En þegar hún lá i
örmum Michaels, var hún ekki
viss um, að sú hefði verið ástæöan
Hann var ekki viökvæmur elsk-
hugi, ekki einu sinni i þetta sinn,
þegar það var svo fjarri þvi, að
hann væri reiöur. Það var engu
ltkara en að hann hefði nautn af
þvi að vera haröleikinn við hana,
eins og hann vildi gera hana
hrædda. Og henni fannst það siö-
ur en svo óþægilegt.
Þegar hún fór i fyrstu
heimsóknina til Gilchrist læknis,
sagði hún honum, eins nákvæm-
lega og hún gat-, frá öllu sem haföi
skeö daginn, sem uppreisnin var.
— Tveir þeirra kölluðu mig
Sunny. Ætti ég að reyna að ná
sambandi við þá, læknir, til að
vita hvort ég get fengið eitthvað
meira út úr þeim? Ég gæti lika
sett auglýsingu i blaðið.
— Hvers vegna spurðuð þér þá
ekkl nánar um þetta?
— Égvarblátt áfram óttasleg-
in.
— Væruð þér ekki jafn ótta-
slegin nú?
— Ég veit það ekki.
— Haldið þér, að þér séuð þessi
Sunny?
— Það veit ég ekki heldur. En
ég verð að fá að vita þaö. Ég verð
sjálf að gera eitthvað i þessu, ég
get ekki setið svona og beðið....
— Hvers vegna ekki? Eruð þér
ennþá hrædd um, að maðurinn
yðar fleygi yður á dyr? Eða að
einhver ætli að myrða yður?
— Ég held að Michael sé alls
ekki búinn að ákveða, hvað hann
gerir. Það getur verið, að hann
fyrirgefi mér aldrei, að hann sé
ennþá að leita að stúlkunni, sem
hann skildi eftir, þegar hann fór
til Vietnam. Ef ég aðeins gæti
munað, þá yröi allt svo miklu
auðveldara....
Grunurinn... sem hún fann
ósjálfrátt fyrir.. óljósar myndirn-
ar, sem stundum skutu upp koll-
inum i hugskoti hennar. Nei, hún
gat ekki ásakað neinn, ekki fyrr
en hún gæti komizt aö einhverju
fleiru.
— Hvað er unnið við það, að
vita hvort þér eruð þessi Sunny,
eða ekki? Nei, frú Devereux, þér
eruð ekki ennþá nógu vel undir
það búin, að vita allan sann-
leikann...
— Jú, þaö er ég!
— Nei. Ef þér væruö það, þá
væri ekkert þvi til fyrirstöðu að
minnið gerði vart við sig, nema
þér sjálf. Og það sem þér viljiö
reyna að sannprófa, er aö létta af
yður þeirri hugarkvöl, að vita
ekki hvers vegna þér yfirgáfuð
barnið yðar. Einhverja ástæðu,
einhverja sennilega ástæðu. Það
er ekki eingöngu til að sanna það
gagnvart manninum yðar, heldur
til aö losa yður sjálfa við þessa
óvissu. Þér eigiö svo erfitt með að
búa við þessar sektartilfinningu.
— Nei! Þetta var ekki min
sök... Þegar mér var sagt, að
Michael væri....
Að Michael væri dáinn. Hún
vissi nú, aö einhver haföi fullviss-
að hana um þaö og að hún hafði
trúað þvi...
Gilchrist læknir hallaði sér yfir
skrifborðið og brosti þessu töfr-
andi brosi sínu. Hún þagnaði og
henni var ljóst, að hann geymdi
alltaf þetta bros þar til siöast.
— Frú Devereux, er þetta ekki
eitthvað, sem þér hafiö sjálf fund-
ið upp, til að reyna að friöa sam-
vizkuna? Ef yöar fyrra lif hefði
verið flekklaust, þá heföuð þér
ekki ósjálfrátt reynt aö skjóta þvi
undan.
Hann var sjalfsagt hygginn og
sniðugur. Hún hataði hann!
Og þegar Laurel fór aftur út i
eyðimörkina, þá var þaö að sumu
leyti vegna þess að hún vildi sýna
Gilchrist lækni, að hann hefbi á
röngu að standa....
Framhald i næsta blaði.
isafura
í lita úrvali meö áferö
sem þolir bæði högg og rispur.
HARÐVIÐARSALAN
Grensásvegi 5— P.O.BOX 1085 Simar8SOOS -8S006:
49. TBL. VIKAN 37