Vikan - 06.12.1973, Blaðsíða 63

Miu, en henni skildist aft hún væri
aftcins skólastúika og náin frænka
(eins og litln hafði veriö i liuga
hans iill þessi ár), svo hún var
ekki undir þaö búin, aö hilta
þessa ljúmandi fallegu stúlku,
sem l'laug i faðm eiginmanns
hennar og kyssli hann svona inni-
lega. l'etla var ekki neinn
frænkukoss.
Mún beiö róleg, meöan meslu
fagnaöariætin gengu um garö, en
svo vatt hún niöur rúöuna og hall-
aöi sór út. Ileföi hún ekki haft ein-
hverja nasasjön af þvi aö þetta
væri kepplnautur, þá heföi hún
vorkennl stúlkunni, svo augljós
var sársaukasvipurinn á ásjónu
hennar.
i>au voru öll þögul, meöan þau
óku siöustu hólfu miluna heiin aö
liúsinu, en þá kom á rnóti þeim
hópur reiömanna i miklum ryk-
nrekki. l>eir veifuöu höttunum og
vildu greinilega sýna syni hús-
böndans, aö þeir gleddust yfir
heimkomu hans.
Kelieity varö glöö ylir þessum
fagnaöarlálum og Charles fókk
aflursitt venjulega glaölega yfir-
bragö. Krú Higgins, eldabuskan,
og tvær þjónustustúlkur, biöu
ltka viö hliöiö, til aö taka þátl i