Vikan - 06.12.1973, Blaðsíða 34

KAUPMENN - INNKAUPASTJÓRAR
GLUGGATJALDAEFNIN
TEJIDOS DIAFANOS
eru frá sólarlandinu Spáni. Þau eru 150—
270 cm breið, framleidd úr Crilenka (tery-
lene) þræði sem gerir hina silkimjúku
áferð.
Þau falla mjög vel og eru sérstaklega góS
í þvottum, haldast óbreytt þvott eftir þvott,
eru litekta og hrenna ekki í sól.
Einnig höfum við oftast fyrirliggjandi fal-
legt úrval af stores-efnum frá Vestur-
Þýzkalandi og ítalíu, með og án blýþráða.
Flest eru þau hvít eða drap-lituð, en nokk-
ur þó í sterkum litum, með eða án blý-
þráða.
S. ÁRMANN MAGNÚSSON
HEILDVERZLUN
Hverfisgötu 76. sími 16737.
BORGARTÚNI29
SÍMI 18520.
B l! )S L Ó Ð
HÚSGAGNAVERZLUN
sagði hún. Svo þagnaði hún og
horfði undrandi á Michael, hann
var svo alvarlegur i bragði. —
Hvað er að, Michael, ég var
aðeins að gera að gamni minu?
— Þú varst vön að segja þetta
áöur, alveg i þessum tón.En nú
gleymdir þú að steyta hnefann og
flissa.
Þau stóðu andspænis hvort öðru
og um stund var sem þau
gleymdu öllum hörmungunum,
sem á undan voru gengnar, voru
sjálfum sér lik.
A föstudag var Michael hækk-
aður i tign, var gerður að höfuðs-
manni. Þau héldu upp á það með
Patrickshjónunum, borðuðu á
veitingahúsi og áttu reglulega
skemmtilegt kvöld saman.
Laurel var svolitið ör af vini og á
leiðinni heim i bilnum, hallaði
hún sér upp að Michael. Hann
virti hana fyrir sér með kimnis-
svip, sagöi ýmislegt við hana i
glettni, en þetta kvöld var hann
ekki eins kuldalegur og vanalega.
Við erum sannarlega farin að
nálgast hvort annað, hugsaði
Laurel. Það gat verið, að þau
bæru gæfu til að verða hamingju-
söm, — gat veriö að þessi siðari
kynni þeirra nægðu til þess.
Kannski hún ætti bara aðhætta að
hugsa um fortiðina, strika yfir
hana, byrja nú, lifa i nútim-
anum....
En svo hrökk hún við, gamli
óttinn læddist að henni, hræðslan
við það, að hættan væri á næsta
leiti. Hvers vegna var þetta
svona? Það var eins og hún mætti
aldrei njóta neinnar hamingju I
friði.
Michael þurfti að vinna um
næstu helgi. Jimmy og hvolp-
urinn, sem hafði hlotið nafnið
Bonnie, voru orðnir góðir vinir og
Laurel ákvað að nota helgina til
að mála eldhúsið. A laugardags-
morgun fór hún i gamlar galla-
buxur og skyrtu af Michael.
Þegar hún var búin að fara
tvisvar yfir loftið, var isskáp
urinn, veggirnir og andlitið á
henni sjálfri orðið allt i gulum
málningarklessum. Hún heyrði
að Bonnie gelti ákaft fyrir utan
húsið og Jimmy stakk höfðinu inn
um gættina.
— Hippar, mamma.
Bonnie kom inn og dinglaði
skottinu, Laurel tók i hnakkann á
honum og setti hann út fyrir, áður
en hann velti málningardósinni.
— Laurel, hefirðu séð hvað er
um að vera þarna úti? Myra og
Sherrie komu hlaupandi inn i
eldhúsið, áður en Laurel hafði
lokað dyrunum. — Það er allt fullt
af hippum, og þeir koma alls
staðar að.
Jimmy og Sherrie hoppuðu upp
I loftið, fyrir utan dyrnar. Tveir
grfðarstórir strætisvagnar allir
blómum skreyttir, stóðu fyrir
utan húsin. Gamall skólabill,
himinblár, með bláum tjöldum
fyrir gluggunum, ók upp að
húsinu hinum megin við götuna.
— Mamma, hvað eru hippar?
— Venjulegt fólk, elskan,
svaraði Laurel.-----Var ekki
veriðað tala um einhver mótmæli
við flugstöðina? hvislaði hún að
Myru.Þau ætla kannski aö ganga
I fylkingu héðan að girðingunni.
Nú fóru alls konar skilti að
skjótast upp úr þvögunni. A þeim
stóðu alls konar setningar, eins og
þessi gamalkunna „Lifið í ást,
ekki striði” og fleira, nýtt af
nálinni. Það sem var mest
áberandi var mynd af höfuðkúpu
með flugmannshúfu, samskonar
húfu og Michael gekk með. Þar
var texti ekki nauðsynlegur.
Ungur piltur setti hátalara við
munn sér.
— Raðið ykkur upp. Og svo
göngum við svo þétt saman, að
viö stöðvum umferðina....
— H.var er Sid?
— Þú átt við Jóhannes skirara.
Hann kemur til móts við okkur
við hliðið, með stúdentunum frá
Tempe.
Nú var mikill hávaöi, hróp og
köll, þegar sehdiferðablll ók hægt
gegnum þvöguna. Tiu til fimmtán
ungmenni sátu i bilnum og þegar
hann var stöðvaður, stukku þau
öll út úr bilnum og fóru að dreifa
skiltum og plaggötum, sem tveir
menn i bilnum réttu þeim.
— Þetta sjáum viðsjálf um, viö
þurfum ekki á hjálp ykkar að
halda, öskraði pilturinn i hátal-
arann.
— Þið farið til fjandans, án
okkar hjálpar, svaraöi einn
unglingurinn i sendiferöabilnum,
hlæjandi negri, með mikið og
hrokkið hár og stóran hring i
öðrum eyrnasneplinum. Hvitur
piltur við hlið hans hélt áfram að
dreifa skiltunum, og það voru
nógar hendur til aö taka á móti
þeim. Pilturinn, með hátalarann,
stökk upp á bil Laurel, sem
vaggaði Iskyggilega undir berum
fótum hans. Hann kallaði mót-
mæli sin til fjöldans. Það var
greinilegt, að þeir, sem á undan
voru komnir, höfðu ekki mikið
álit á þessum skiltum, enda
þurftu piltarnir að þröngva þeim
upp á fólkið.
Þessir hávaðasömu aðkomu-
menn voru ekki margir, en þeir
hleyptu ólgu i hina. Laurel lagði
höndina á koll Jimmys og hugsaði
með sér, að greinilega væri auð-
veldara að efna til óláta en frið-
samlegra aðgerða.
— Það verða áreiöanlega
óeirðir, sagði Myra.
— Já, finnst þér, að við ættum
að hringja til lögreglunnar?
— Það er óþarfi, hlustaðu
bara! Þær heyrðu i sirenum lög-
reglubilanna i fjarska, einmitt
þegar einn af þeim herskáu sló
hippa, sem neitaði að taka á móti
skilti. Pilturinn, sem varð fyrir
högginu, hné niður við bil Laurel
og nokkrir nærstaddir, sem höfðu
ætlaö að hafa sig á brott, hikuðu,
þegar þeir heyrðu i lögreglubil-
unum og stóðu kyrrir hjá honum.
— Það mega alls ekki verða
neinar óeirðir núna. Pilturinn
með hátalarann, stökk aftur upp
á Iitla Jagúarbilinn. Hann hristi
hárlubbann. — Við göngum með
okkar eigin spjöld og göngum
rólega. Lögreglan stöðvar okkur
ekki, ef við erum róleg. Komið
ykkur nú af stað!
Gatan var nú lokuð i báða enda,
bæði af bilum og ungmennum og
Laurel fór að fhuga, hvernig lög-
reglan kæmist i gegnum þessa
34 VIKAN 49.TBL.