Vikan - 06.12.1973, Blaðsíða 11

Sigvaldi Hjálmarsson segir
frá jólum i austrænm bwg
lagaBi hún sariíö á öxlinni svo betur sæist
mikilfenglegt vaxtarlag.
Þetta yröi jólabaöiö. Hver fengi sina fötu,
kannski tvær, færi innl litinn klefa, afklædd-
ist og hellti yfir sig vatni úr skál, hæfilega
blönduöu meö köldu úr krananum þvi i föt-
unni væri þaö viö suöu.
— Já, auövitaö þyrftum viö aö baöa okkur.
Næst kom inn ungur maöur og vildi þvo
fyrir okkur tau. Hann var ljúfmennskan
sjálf, meö þetta undarlega sorgmilda ind-
verska bros á andlitinu.
Mig var fariö aö langa i kaffi og fór þvi aö
skyggnast um eftir matstofunni. Hún reynd-
ist vera i annarri byggingu, myndarlegasta
húsi sumt undir þaki og sumt i eins konar
porti. Auövitaö hét matsalan bojanasala, þaö
eiga indverskar matstofur aö heita.
Framundir kvöldmat sem var um sexleytiö
minnist ég ekki aö Viö tækjum okkur neitt
sérstakt fyrir hendur. Þetta var nauöa hvers-
dagslegur. dagur og heföi vafalaust alveg
gleymst ef ekki heföi veriö aöfangadagur jóla
heima á Fróni, aö ööru leyti en þvi sem sett
væri á minnisblöö.
Og svo fór kiukkan aö halla i sex. Ef viö
ætluöum aö halda jól færi aö veröa heilagt.
Hér væru litil tök á þvi, enda kannski fróölegt
aö vita hvort jólin væru nokkurstaöar hjá
manni nema á matboröinu. Þau ættu þó aö
vera eitthvaö meira en matur og jólagjafir
hjá fullorðnu fólki.
Fólk tók nú aö drifa hvaöanæva aö mat-
stofunni. Allir gengu fyrst aö snyrtingunni og
þvoöu sér um hendur. Allir Indverjar þvo sér
áður en þeir matast, og þeir þvo sér lika aö
lokinni máltiö. Þetta eru siðir brahmina.
Matsalurinn var vanalegur brahmina mat-
salur. A gólfinu voru langar raöir af lágum
skemlum, varla meira en 5 cm. háum, og viö
þá mottur Ur strái til aö sitja á. Meöfram ein-
um veggnum var svo röö af vanalegum litl-
um borðum einsog viö notum á Vesturlönd-
um og trébekkur á bakviö. A mörgum brah-
mina veitingahúsum eru nú oröiö eingöngu
slik borö og matast iöulega aöeins einn maö-
ur viö hvert.
Viö námum land fyrir miöju. Aö visu á ég
niiorðiö hægt meö aö sitja á krosslögöum fót-
um og matast af gólfinu, en þá var ég enn
stiröur viö sllkt og vildi eymast á ökklum.
Nokkrir menn kynntu sig og spuröu fregna
af landi elds og Isa, en lltiö varö um samræö-
ur þvi nú kom maturinn.
Súpa var borin fram I litlum skálum úr
brenndum leir sem enga gljáhúö haföi svo
barmurinn var æriö snarpur viö vör. En
þurrmetiö var framreitt á laufblööum, ekki
bananablööum einsog tiökaöist suöurfrá,
heldur einhverjum stórum laufum sem ég
kann ekki aö nefna og næld voru saman meö
flisum á stærö viö eldspýtur. Og á þessa
tandurhreinu mottu voru látnir hrisgrjóna-
réttir af ýmsum tegundum, baunir, púri og
margs konar lystilegir jurtaréttir aörir
ásamt tilheyrandi kryddi sem ekki má vanta.
Svo fékk maður ghi, brætt og hreinsaö smjör,
glært einsog finasta olia.
Mér féllur noröur-indverskur matur einkar
vel, en kann ekki aö lýsa honum á sama hátt
og hinum suöur-indverska brahmina mat
sem hefur veriö daglegur kostur minn
þar eystra.
Viö heföum getaö fengiö gaffal og skeiö, en
notuöum bara guösgafflana einsog hinir. Ind-
verjar matast meö hægri hendi, sú vinstri má
ekki koma þar nærri, hún er notuð til annars.
Þeir hafa lag á aö taka hann upp á visifingur
og löngutöng og ýta honum svo uppi sig meö
þumalfingri. Þetta gat ég aldrei, hand-
leggurinn og fingurnir of stiröir. 1 staöinn reif
ég niöur púriiö og beitti þvi til að ná upp
matnum. Þetta var mér sagt aö væri næst-
besta aöferðin og þyrfti útlendingur ekki aö
fyrirveröa sig fyrir aö nota hána.
Indverjar matast af mikilli háttvisi og ata
sig ekki út þótt þeir matist meö fingrunum.
Þaö er auövelt aö halda kurteisisreglur hjá
þeim. Bætt er á blaðið hjá manni meöan lyst-
in endist, og þvi er fagnaö ef rösklega er tekiö
til matar.
49. ÍBL. VIKAN 11