Vikan

Tölublað

Vikan - 27.03.1975, Blaðsíða 18

Vikan - 27.03.1975, Blaðsíða 18
tautaöi fyrir munni sér, það sem hUn átti að kaupa. Siðan varö há- degisverður frú Ewing i seinna lagi. HUshaldið hefði allt farið Ur skorðum, ef ekki heföi veriö stuíkan, sem arum saman hafði verið I þjónustu frU Ewing. HUn hét Mardy og var Urvalsmat- reiðslukona og hreingerningaval- kyrja. Þaö gekk á ýmsu hjá hin- um frUnum gagnvart þjónustu- stúlkunum, þar rikti sifelldur ótti um, að annaðhvort færu þær eða yrðu of uppástöndugar., En frú Ewing var notaleg við Mardy. Hún var afskaplega þægiieg við stUlkuna eins og við þá, sem hærra voru settir. Þær hlógu oft saman, og klaufaskapur Lolitu var handhægt aðhlátursefni. Tilraununum fækkaði, og loks var Lolita losuð við öll hússtörf. HUn hélt áfram að vera stillt og þögúl, og frU Ewing hélt áfram að vera sifellt á ferðinni eins Qg glansandi sápukUla á flugi. Svo kom alveg sérstakt vor, ekki smám saman, heldur á ein- um degi, sú árstið, sem löngum var vitnað til sem vorsins, þegar John Marbel kom. Bærinn hafði aldrei séð neinn, sem liktist John Marbel. Hann Ieit Ut eins og hann væri nýstiginn Ut Ur sjálfum sólarvagninum. Hann var hár og ljóshærður og þekkti ekki til klaufalegra hreyfinga né stam- andi orðræðna. Stúlkurnar stein- gleymdu öllum ungu mönnunum i bænum þvi að þeir voru ekki neitt i samanburði viö John Marbel. Hann var eldri en þeir — hann var kominn yfir þritugt — og hann híaut að vera rikur, þvi að hann hafði besta herbergið á Wade Hampton hótelinu og ók lágum, mjóum bil með Utlendu nafni, fögrum og kraftmiklum grip. Um hann léku lika töfrar hverfulleikans. Þarna voru bæjarpiltarnir, dag eftir dag, ár eftir ár. En John Marbel haföi komið i einhverjum fasteignavið- skiptaerindum fyrir fyrirtæki sitt, þar var um að ræöa einhverj- ar eignir utan bæjarmarkanna og að viðskiptunum loknum myndi hann aftur fara til baka til stóru ljómandi borgarinnar, þar sem hann átti heima. Timinn þaut áfram, æsingin jókst. . I sambandi við viðskiptin hitti John Marbel mikilsvirta menn i bænum, feður dætra, og allir kepptust viö að skemmta þessum glæsilega gesti. StUlkurnar fóru i hvitu pifukjólana sina og festu heil ósköp af ljósrauðum rósum við ljósbláa lindana. Liðaöir lokk- arnir glönsuðu og sveifluðust til og frá eins og smábjöllur. Þær sungu smálög fyrir John Mabel i rökkrinu, og ein þeirra átti gitar. Ungu bæjarpiltarnir gengu með kvöldin eins og vott þang um hálsinn og fóru i þungbUnum hóp- um I knattleikssalinn eða i bió. Og þó að veisluhöldunum til heiö- urs John Marbel linnti nokkuð, hann hafði sagt, að vegna starfs slns yrðihannaðhafnaboðum, þá höfnuðu stUlkurnar óþolinmóðar öllum boðum bæjarstrákanna og héldu kyrru fyrir heima hjá sér aðeins I þeirri von, að John Marbel hringdi I þær. Þær drápu biðtimann meðþvi að rissa vanga- mynd hans i simaminnisblokkina. Stundum gleymdu þær alveg upp- eldinu og hringdu sjálfar i hann, jafnvel svo seint sem klukkan tiu að kvöldi. Þegar hann svaraði,,var hann afar kurteis, og harmaði a mjög töfrandi hátt, að verkið teföi hann frá að geta veriö með þeim. En oftar og oftar var hringingum þeirra ekki svarað. StUlkan við simaborðið hótelsins svaraði einfaldlega.aðhr.Marbel væri Uti En þaö var eins og þessir erfið- leikar að nálgast John Marbel örvuðu stulkurnar. Þær sveifluðu mjUkum lokkunum og létu hlátur- inn óma, og þegar þær gengu framhjá Wade Hapton hótelinu mátti fremur segja, að þær svifu en gengju. Þeir eldri sögðu, aö aldrei I mannaminnum hefðu ungu stúlkurnar verið eins falleg- ar og kátar og þetta vor. Ög úr allri þessari blómarósa- breiðu heils bæjar tíndi John Marbel Lolitu Ewing. Þetta varð afskaplega blátt áfram .tilhugallf. John Marbel kom til Ewinghússins á kvöldin án þess að hringja á undan, og hann og Lolita sátu á dyrapallin- um, á meðan frU Ewing fór Ut til vina sinna. Þegar hún kom heim, skellti hUn hliögrindinni á eftir sér, og þegar hún gekk upp stétt- ina ræskti hUn sig 'hátt, eins og hUn væri að vara unga fólkið við komu sinni, svo að þau gætu slitið sig hvort frá ööru. En aldrei heyrðistmarriruggubekknum né brak I gólffjölum — þessi hljóð, sem gefa til kynna að félk sé að flýta sér I aðrar stellingar. Eina hljóðiö, sem heyrðist var róleg rödd Johns Marbels. Og þegar frU Ewing kom upp á pallinn, lá John Marbel á ruggubekknum, en Lolita sat i tágastól I fimm feta fjarlægö og auðvitaö datt hvorki af henni ná draup. FrU Ewing fékk samviskubit, þegar hUn hugsaði til einræðna Johns Marbels allt kvöldið, og hUn sett- ist þvi niður og hóf samræður og hélt þeim uppi með þvi að segja frá aðalatriðunum i þeim kvik- myndum, sem hún hafði séö, qg sögnunumi bridgespilinu, sem hUn hafði tekið þatt I. Þegar hUn, já, jafnvel hUn, þagnaði, reis John Marbel á fætur og lýsti þvi yfir, að næsti vinnudagur yrði erfiður, svo að nU mætti hann til með að fara. Þá var frU Ewing vön að standa viö tröppurnar og kalla á eftir honum, þegar hann gekk niður stéttina, glettin fyrirmæli um það, að hann skyldi ekki taka sér neitt fyrir hendur, sem hUn myndi ekki gera. Þegar þær Lolita komu inn i bjartan forsalinn frá dimmum dyrapallinum, var frU Ewing vöp að Hta á dótfcir slna á alveg nýjan hátt. HUn plrði augun og beit saman vörunum og munnvikin drógust niður á við... Þögul gekk hUn á eftir stUlkunni, og þögul gekk hUn inn i herbergið sitt án þess að bjóba góöa nótt, og hurðarskellurinn þegar hUn lok- aði á eftir sér, fyllti hUsið. NU breyttust kvöldsiðirnir. John Marbel kom ekki lengur til að sitja á dyrapallinum. Hann kom I fallega bflnum slnum og fór með Lolitu i ökuferð i rökkrinu. Hugsanir frU Ewing fylgdu þeim. Þau myndu keyra Ut I sveit og aka hliðarveg að fallegri skógivaxinni kvos til þess að hafa frið fyrir vegfarendum og stansa þar. Og hvað myndi svo gerast? Ætli þau.... myndu þau....? En hugs- anir frU Ewing náöu ekki lengra. HUn sá Lolitu fyrir sér og fór aö hlæja. HUn hélt nU áfram að virða stUlkuna fyrir sér allan daginn I laumi, og skeifan á munninum varö vani, þó ekki ein af fegri venjum hennar. HUn talaði sjald- an beint viö Lolitu, en geröi enn að gamni sinu. Þegar hana vant- aði fleiri áheyrendur, kallaði hUn I Mardy. „Hæ, Mardy," kallaði hUn. „Viltu koma hérna inn? Komdu inn og horfðu á hana, þarna sem hUn situr eins og drottning. Litla ungfrU háverðug- heit, nu heldur hUn, að hUn hafi náð sér i elskhuga." TrUlofunin var ekki tilkynnt opinberlega. Það var ekki nauð- synlegt, þvl að bærinn kraumaöi og vall af fréttum um John Marbel og Lolitu Ewing. Uppi voru tvær skoöanir á þessum ráöahag: önnur lofaöi guð fyrir, aö Lolita skyldi hafa náð sér I mann, en hin harmaöi það tillits- leysi af stUlku að geta farið i 18 VIKAN 13.TBL.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.