Vikan

Tölublað

Vikan - 27.03.1975, Blaðsíða 17

Vikan - 27.03.1975, Blaðsíða 17
Frú Ewing var smávaxin kona, sem jók vi6 hæft sina með kæti, eins og svo margar smávaxnar kynsystur hennar hafa gert fyrr og siöar. Henni var eiginlegt að klappa eöa stjaka léttilega viD fólki^blikka ofurlitiö og fitja fin- lega upp á nefiö, einnig lágvært tal og léttar hreyfingarog litlar háturhviður. Aldur hennar var ráðgáta, nema þeim, sem veriö höfðu með henni i skóla. Sjálf sagðist hún ekkert skeyta um afmælisdaga, ekki nokkurn skapaðan hlut. Það er lfka satt, aö þegar maður hefur safnað saman nokkrum tylftum af sömu tegund, þá er horfið það sjaldgæfa, sem safnarar hrifast svo mjög af. A sumrin var hún i stuttum sportkjólum, þó að hennar eina sport' væri bridgey og stuttum sokkum, sem huldu ekki æðarnar aftan á fótleggjunum. A veturna valdi hún kjöla úr skrjáfandi tafti með ótal fellingum og jakka úr skinnum fremur litið eftirsóttra óæðri dýra. Oft batt hún ljósan borða i hárið á sér að kvöldlagi. FrU Ewing þrammáði til hár- greiðslukonunnar i steikjandi hita eða nístandi vindi. Svo oft höfðu lokkar hennar verið rækilega lýstir og krullaðir, að manni fannst sem færi maður að strjuka þá, væri það einna likast og renna hendinni gegnum einhverakonar grænmetisrétt. Hún málaði litið ferkantað andlitið á svipaðan hátt og kona i suður- eða suðvestur- rfkjunum, púðraði nefið og hök- una með hvitu og setti siðan rauða bletti I kinnarnar. FrU Ewing sýndist lagleg kona, ef maöur sá hana innst inni i langri, dauflý&tri stofu. Hún hafði lengi verið ekkja. Jafnvel áður en hún varð það, höfðu þau hr. Ewing og hiin bUið hvort útaf fyrir sig, en samUð borgarbUa fallið I hennar hlut. HUn hafði gælt við hugsunina um skilnað, þvl að það er velkunnugt, að tilhugsunin um káta fráskilda konu miklu fremur en návist hennar sjálfrar, fær karlmenn til að klóra i jörðina og fnæsa. En áð- ur en hUn gat hrundiö fyrirætlun- um sinum i framkvæmd, fórst hr. Ewing, sem alltaf var trúr kenningunni um ,,einn enn, áður en lagt er I hann", I bilslysi. En ekkja, indæl litil ekkja, hefur líka það orð á sér um allan heim að koma hjörtum karlmanna - til að slá hlýtt- óg hratt. FrU Ewing og vinir hennar voru viss um, að hUn myndi giftast aftur. Timinn leið, og það varð ekki. FrU Ewing geröi aldrei mikið ur einsemd sinni, lokaði sig aldrei inni í skuggsælum sorgarsölum. HUn hélt slnu striki, hoppaði og skoppaði gegnum alla sam- kvæmisviðburði þæjarins, og aldrei leið sU vika' að hUn sæti ekki I hUsmóðursætinu á heimili sinu við skemmtileg, fámenn kvöldverðarboð eða spilaði þar bridge af mikilli ástriöu. HUn var alltaf sU sama og sU sama gagn- vart öllum, þó að hUn nyti sin allra bezt, þegar karlmenn voru viðstaddir. HUn daðraði við stað- fasta eiginmenn vinkvenna sinna og þessa tvo eða þrjá piparsveina borgarinnar, skjálfandi gamlingja, sem helltu pillum i lófa sina i matarboðunum. HUn var svo kát, að það nálgaðist ung- æðishátt. Okunnugum manni, sem hefði virt frU Ewing fyrir sér, kynni s' hafa dottið I hug, að þar færi kona, sem gæ'. okki auðveld- lega upp alla von. FrU Ewing átti dóttur: Lolítu. Auðvitað er það réttur foreldra að skira afkvæmi sin þeim nöfnun, sem þeim geðjast að, en samt væri betra, ef þeir gætu ga'gst inn i framtiöina og séð hvernig litlu angarnir litu Ut seinna. Lolita var ósköp lítilf jörleg i Utliti. HUn var mögur og beinaber, og hárið á henni var þunnt og gisið. FrU Ew- ing hefur liklega látið sig dreyma um hrokkinhært ungbarn, þvi aö um tima tók hUn upp á þvi að rennbleyta hár barnsins og vefja það upp á tuskuræmur, þegar þaö fór i rUmið. En þegar vafið var of- an af ræmunum morguninn eftir, var hárið jafn rennslétt og áður. Allt, sem upp Ur þessu hafðist, voru andvökunætur hjá Lolitu, sem reyndi að hvila höfuðið á þessum hörðu hnUtum. Þvi var gefist upp við allt þetta, og hárið lafði niður eins og áður. Þegar hún kom I skóla, voru litlu strák- arnir vanir að elta hana um skólagarðinn i frimlnUtunum, þrifa I slappar flétturnar og kalla: „0, Lolita, gefðu okkur lokk, viltu það? 0, Lolita, gefðu okkur eina fallegu krulluna þina". Litlu stUlkurnar, litlu vin- konurnar hennar, hópuðust sam- an og horfðu á og sögðu: ,,Ó, eru þeir ekki hræðilegir?" og þrýstu svq höndunum upp að munninum til að fela flissið. FrU Ewing var alltaf eins kát og hUn átti að sér, þegar hUn var með dóttur sinni, en vinkonur hennar, mæður fegurðardisa, reyndu að setja sig i hennar spor og sveið I hjartaö. Þær voru góð- hjartaðar á.sinn hátt og grófu upp sögur, sem þær sögðu henni, sög- ur um stUlkur, sem lengi höfðu verið mjög lítilf jörlegar 1 iltliti, en allt I einu orðið skinandi fagrar. Þær, sem menntaðri voru, komu með dæmisöguna um ljdta andar- ungann. En Lolita óx upp og breyttist ekki að öðru leyti en þvi% að hún lengdist. Vinkonunum geðjaðist ekki illa að Lolitu. Þær töluðu vingjarn- lega við hana, og þegar hUn var ekki viðstödd, spurðu þær móður hennar um hana, þó að þær vissu, að ekkert væri markvert af henni aö frétta. Gremja þeirra beindist ekki að henni, heldur að forlögun- um, sem höfðu laumað þessum föla gauksunga að frU Ewing, — þessum fjörlausa klaufa, sem aldrei sagði orð að fyrra bragði. Þvi að Lolita var þögul, svo þög-, ul, aö oft tók maöur ekki eftir þvl, að hUn væri I stofunni, fyrr en maður.sá ljósið glampaá gleraug- <unum hennar. En við þessu var ekkert aö gera, enga vonarfulla brandara var hægt aö segja til að bæta ástandið. Og vinkonurnar, sem hugsuðu um sin eigin eldfjör- ugu afkvæmi, andvörpuöu enn á ný, þegar þeim varðhugsað til frU Ewing. Engir yngissveinar héngu við handriðið á Utitröppum Ewing- hUssins á kvöldin, engar ungar karlmannsraddir spurðu eftir Lolitu I slmanum. Hinar stUlk- urnar buðu henni fyrst einstóku sinnum, en siðan aldrei I veislur sinar. Þetta var þó ekki vegna þess, að þeim geðjaðist ekki að henni, þær mundu bara einfald- lega ekki eftir henni, nU þegar þær voru hættar I skólanum og sáu hana ekki daglega. FrU Ewing lét hana alltaf vera við- stadda litlu kvöldvaröarboðin sin, þö aö guð visai, að hún bætti þar lltið um. HUn tók hana iika óhrædd með sér á opinberar kemmtanir, þar sem komu bæði ungir og aldnir, svo sem á fjáröfl- unarskemmtanir fyrir kirkjuna eða fátæka. Þegar Lolita fór á slikar skemmtanir, fann hUn sér Hka eitthvert horn til að standa I og þegja. Þá var móðir hennar vön að kalla til hennar yfir endi- langan veislusalinn, og rödd hennar hljómaði há og skær yfir skvaldriö i gestunum: „Heyrðu mig nU litla fröken Storkur. Gakktu nU um og talaðu við fólkið." Lolita brosti aðeins og stóö þar, sem hUn var komin, og þagði. Það var þó engin fýla i þögn hennar. Ef fólk kom andliti hennar fyrir sig, minntist það feimnislegs, jákvæðs svips, og bros hennar hefði mátt skrifast ofarlega á stuttán lista þess, sem var aðlaðandi i fari hennar. En slikir eiginleikar eru aðeins metnir, þegar þeir eru augljósir, hver hefur tima til aö leita að sllku? Oft er það þannig, þegar um er að ræða óeftirsótta ógifta dóttur og káta litla mömmu, að dóttirin tekur að sér husstjórnina og lyftir byrði af þreyttum öxlum móður- innar, en ekki hUn Lolita. HUn var ekkert hUsleg. Saumaskapur var henni hulinn leyndardómur, og ef hUn vogaði sér fram I eldhUs til að reyna að UtbUa einhvern einfald- an rétt var árangurinn, ef bezt lét, skringilegur. Ekki var hUn heldur lagin við að, punta upp I stofum. Lampar skulfu, skraut tvistraðist, og vatn skvettist upp Ur blómavösum, ef hUn snerti við sliku. FrU Ewing ávitaöi stUlkuna aldrei fyrir klaufaskapinn, hUh gerði grin að öllu saman. Héndur Lolitu skulfu undir háðinu, og enn meira vatn helltist niður, og enn fleiri hjarðjmeyjar brotnuðu. HUn gat ekki einu sinni keypt almennilega i matinn, þó að hUn hefði skrifaðan innkaupalista með skrautlegri rithönd móður sinnar. HUn kom á markaðinn á réttum tima, þegar þar var fullt af konum, en virtist svo ek'ki geta brotið sér braut meðal þeirra. HUn stóð til hliðar, þangað til bUið var að afgreiða þá, sem komu á eftir henni, en komst svo seint og um siðir að afgreiðsluborðinu og > 13. TBL. VIKAN 17

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.