Vikan

Tölublað

Vikan - 27.03.1975, Blaðsíða 19

Vikan - 27.03.1975, Blaðsíða 19
burtu og skilið móður sina eftir eina. En kraftaverk voru fátiö i arinálum bæjarins, og fyrri skoö- unin hlaut fleiri áhangendur. Það var enginn timi fyrir trúlofunar- siBvenjur. ViBskiptaerindum Johns Marbels var lokiö, og hann varð að fara. Það var varla nógur tlmi til að undirbúa brúðkaupið. Þetta varð stórbriiðkaup. John Marbel stakk upp á og staðhæfði siðan, að hans ráöagerð væri, að þau Lolita færu alein i burtu og giftu sig, en iegðu siðan strax af stað til New York. En fru Ewing skeytti þessu engu. „Nei, herra minn," sagði hún. „Enginn get- ur svikið mig um stórkostlegt, yndislegt brúðkaup." Og enginn gerði það. Útlit Lolitu i brúðarskartinu svaraöi alveg til lýsingar móöur hennar, hun var hreint eins og ekki neitt. Skinandi hvitt efnið i brúðarkjólnum fór afarilla viB lit- laust hörundiB, og þaB var alveg ómögulegt aB næla slæBuna al- mennilega i hariB. En frú Ewing gerBi meira en bæta þetta upp. Þakin ljósrauBum fellingum, sem festar voru meB klösum af gervi- gleym-mér-eyi, var frú Ewing i senn sólskin og tunglskin, brum- andi greinar og brestandi blóm- knappar og léttur, ljúfur blær. Hún trítlaöi gegnum mannþröng- ina i blómsveigum skreyttu hús- inu, og allsstaBar heyrBist hlátur hennar. Hún klappaði brúðgum- anum á handlegg og kinn og kall- aði til hvers gestsins á fætur öör- um, að gjarnan hefði hún gifst honum sjálf. Þegar kom aö þvi aö kasta skyldi hrisgrjónum á eftir brúðhjónunum, varö hún gripin djöfulmóB. Svo duglega henti hún grjónunum, aB samþjöppuð lófa- fylli af þessum hvössu litlu grjón- um fór beint framan i andlit brúðarinnar. En þegar billinn ók burt, stóð hiin kyrr og horfði á eftir honum, og frá niðurlútu andlitinu barst hlátur, sem var alls ólikur hennar venjulega létta hlátri. „Jæja," sagði hiln, „við skulum sjá til." Síðan varB hún aftur sama frú Ewing, sem hljóp og skrikti meöal gesta sinna og hélt óspart að þeim púnsinu. . Lolita skrifaði móöur sinni staðfastlega hverja viku, sagði frá Ibuðinni og kaupum og fyrir- komulagi húsgagna og ýmsu skemmtilegu, sem hún hafði keypt. Hvert bréf endaði á þvi, að John vonaði, að frú Ewing liöi vel og hann sendi henni kveðju sína. Vinkonurnar spurðu ákafar um brúðina, vildu umfram allt vita, hvort hún væri ekki hamingju- söm. Frú Ewing svaraði þvl til, að jii, það segðihún, að hún væri. „Það er einmitt þaö, sem ég segi henni I hverju bréfi," sagði hún. „ftg segi: Það er rétt elskan, haltu áfram að vera hamingju- söm eins lengi og þú getur." Ekki væri það sannleikanum samkvæmt að segja að Lolitu væri saknað I bænum. En eitthvaö vantaði I Ewinghúsiö, eitthvaö I frii Ewing sjálfa. Vinir hennar gátu ekki al- mennilega gert grein fyrir, hvað það var, þvi að hUn hélt slnu striki I stuttum pilsum og prófaöi nýja og nýja borða i háriö, og ekkert hafði dofnaö yfir hreyfingum hennar. Ljóminn var þó ekki al- veg eins gullinn. Matarboðin og bridgespilið hélt áfram, en ein- hvern veginn voru þau öðruvisi en áður. Vinkonur hennar urðu þó aB viöurkenna, aö hún hafði orðið fyrir miklu áfalli, þegar Mardy yfirgaf hana, já, yfirgaf hana, ef þið viljiö gjöra svo vel að taka eft- ir, vegna þeirrar heimskulegu áætlunar að ætla að fara að gifta sig. Mardy, eftir öll þessi ár og alla gæsku frú Ewing i hennar garð. Vinkonurnar hristu höfuðið, en frú Ewing gat gert grin aö þessueftirfyrstaáfallið: „Églýsi þvl yfir," sagði hún og lét hlátur- inn óma, „að allir i kringum mig fara I burtu og gifta sig. Ég fer vlst að verða regluleg litil fru ástargyðja." I öllum þeim fjölda stúlkna, sem á eftir fylgdu, var engin ný Mardy. Litlu kvöld- varðarboðin, sem áður voru svo skemmtileg, urðu ml ógn dapur- leg. Frii Ewing fór nokkrum sinnum I ferðalag til þess að heimsækja dóttur sina og tengdason og færði þeim svartar baunir og dósir með sildarhrognum, þvi New Yorkbii- ar kunna ekki að lifa og það er ekki hlaupið að þvi að ná i slikt sælgæti þarna norður frá. Heim- sóknir hennar voru mjög sjald- 'gæfar. na»stum heilt ár leið á milli tveggja á meðan Lolita og John ferðuöust um Evrópu og fóru siðan til Mexico. („Eins og hænsni á heitri rist", sagði fril Ewing,). 1 hvert sinn, sem hún kom aftur frá New York, þyrptust vinkonur hcnnar um hana og kröfðust frétta. Auðvitað titruðu þær af spenningi um að frétta af barns- von. En þær fréttir komu ekki. Ekkert virtist ætla að koma út af hinum glæstu lendum og flata likama. „Ó, þaö gerir ekkert," sagði frú Ewing ánægjulega, og svo var ekki meira talað um það. John Marbel og Lolita voru allt- af þau sömu var vinkonunum sagt. John Marbel var alveg jafn töfr- andi og þegar hann kom fyrst til bæjarins, og Lolita hafði enn ekk- ert til málanna aB leggja. Þó aB tiu ára bruðkaupsafmæliö nálg- aðist, fyllti hún enn ekki út i kjól- ana sina. Hún átti fulla skápa af dýrum fötum — þegar frú Ewing nefndi verðið á sumum þeirra gripu vinkonurnar andann á lofti — en þegar hún fór I nýjan kjól, virtist hann jafnvel geta verið einn af þeim gömlu. Þau áttu vini og héldu skemmtileg boð, og stundum fóru þau ut. Já, þau virt- ust vera, þau virtust raunverui lega vera hamingjusöm. „Það er alveg eins og ég segi við Lolitu," sagði frii Ewing, „alveg eins og ég segi við hana, þegar ég skrifa henni: Haltu áfram að vera hamingjusöm eins lengi og þú getur. Vegna þess, jæja þið vitið. Maður eins og John að giftast stúlku eins og Lolitu! En hiin veit, að hun getur alltaf komið hingað: Þetta hús er heim- ili hennar. Hún getur alltaf komið aftur til móður sinnar." Þvi að fru Ewing var ekki sú kona, sem auðveldlega glatar voninni. MESTA URVAL LANDSINS af reiðhjólum og þríhjólum m Margra áratuga reynsla tryggir góða þjónustu Allt heimsþekkt merki Utsölustaðir víða um land FÁLKINN' SúSurlcmdsbraut 8 . Reykjarvík . Sími 8 46 70 13. TBL. VIKAN 19

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.