Vikan - 01.09.1977, Page 20

DÓTTIR
MILLJÓNA-
MÆRINGSINS
borðið. lyfti Larkin glasi sínu í
heiðursskyni. Cuttle tæmdi glas
sitt án þess að hreyfa um of
hálsvöðvana. tók upp vindil. beit af
endanum og kveikti í. Síðan mælti
hann:
..Svo að þér eruð blaðamaður!"
..Ekki svona hátt! bað Larkin.
..Þér getið ekki villt mig." sagði
Cuttle.
..Það hef ég heldur aldrei reynt,
sagði Larkin. ,.og dytti það
vitanlega aldrei í hug! Þér sem eruð
leynilögreglumaður! En hvernig
vitið þér það?"
..Ég las fregnina um dauða
laumufarþegans." svaraði Cuttle.
..Það var ekki sem verst."
..Leyfist mér að spyrja: Lesið'
þér allt. sem fer um loftskeyta-
stöðina hér um borð?"
,.Já." svaraði Cuttle. ..Það er
hluti af starfi mínu.”
. .Svo það er þá yður að þakka, að
ég fékk alltaf óskiljanleg svör frá
San Francisco í gær?"
..Að sumu leyti.” svaraði Cuttle.
..Ég sagði við skipstjórann, að við
skyldum hafa gát á yður, þangað til
við vissum meira um yður.”
. .Hví þá?"
..Maður getur aldrei verið of
varkár. Vitið þér ekki hvað við
höfum innanborðs?”
..Rottur?" sagði Larkin.
..Nei." sagði Cuttle grafalvar-
legur. ..Tíu þúsund smálestir af
saltpétri. og hann á að notast i
hergagnaiðnaðinum. Stríðsvarn-
ingur. skiljið þér?!”
..Já. en hvað kemur það því við.
þótt ég sendi skeyti?" spurði Larkin
aftur.
..Sitt af hv'erju." svaraði Cuttle.
Truggingarfélagið Inland & Oceanic
Underwriters hafa trvggt þennan
farm. Við höfum ekki gert svo
vonda samninga síðan Lloydsfélag-
ið hætti tryggingum á stríðsvarn-
ingi. skal ég segja yður. En það
hefur margt borið við siðan
samningurinn var undirritaður i
Valparaiso í síðastliðnum mánuði.
Og Kínverjar gera nú allt sem þeir
mega til þess að hefta hergagna-
flutninga til Japans. Og við
komumst á snoðir um. að kínversk-
ur njósnari mundi koma á skipið í
San Francisco til þess að gera
farminum grand og sökkva jafnvel
skipinu. Og þessvegna var ég
sendur með til þess að halda vörð
um borð.”
,,Og hélduð þér, að ég væri
kinverskur njósnari?”
,,Ég þorði alls ekki að ábyrgjast
neitt." svaraði Cuttle enn grafal-
varlegur. ..Surnir menn gera allt
fvrir peninga, jafnvel kínverska
peninga. En yður þarf sem sagt
ekkert að óttast.”
..Þakka tillitsemina,” svaraði
Larkin. ,.Hversu lengi hafið þér
annars spilað leynilögreglumann,
Cuttle? Síðan þér voruð nógu hár til
þess að gægjast i gegnum skráar-
gat?”
,,Ég hef verið við þetta starf um
það bil tuttugu ár."
,,Og alltaf hjá Inland & Oceanic
underwriters?"
„Nei, aðeins siðustu fimm árin.
Áður var ég hjá Querm & Mariss í
New York."
,,Jæja, er það þar sem þér hafið
lært að handleika kylfu?”
,,Hvað eigið þér við?”
,,Ef ég man rétt var sá
félagsskapur einkum þekktur fyrir
að berja á verkfallsbrjótum.” sagði
Larkin. ,,Sá orðrómur var líka á
kreiki, að hann hefði leigt glæpa-
menn til þess að ráðast á þá úr
launsátri.”
,,Það hef ég aldrei heyrt!”
svaraði Cuttle og slökkti hálfreykt-
an vindil sinn í botninum á
bjórkollunni. „Allt, sem ég gerði,
var lögum samkvæmt.”
„Hm. hvað segið þér við einni
kollu i viðbót?” spurði Larkin.
„Hvi ekki?” svaraði Cuttle, en
Larkin pantaði.
„Segið mér, hafði þér nokkurn
tíma komið í Juniperklúbbinn í 52.
götu?” spurði Larkin.
„Oft og mörgum sinnum!”
„Þér hafði víst ekki verið þar hið
fræga kvöld árið 1930?”
„Hvaða kvöld?”
„Ég á við kvöldið, þegar Arthur
Bonner skaut manninn.”
„Nei, ég var þar ekki þá, en ég
man eftir þessu samt.”
„Þekktuð þér manninn, sem
skotinn var?”
„Vissulega,” muldraði Cuttle
ofan i ölkolluna. „Var það ekki
einhver kokain-mangari? Ég kann-
aðist við flesta þessara karla.
Heyrið mig, hvað viljið þér með
allar þessar spurningar?” spurði
Cuttle allt í einu og ýtti frá sér
glasinu. „Ég hef aldrei séð þennan
Bonner fyrr en hér á likbörunum i
morgun, Þá vissi ég heldur ekki, að
þetta var hann.”
„Þér hafið auðvitað haldið, að
þetta hafi bara verið kinverskur
njósnari, sem ætlaði að vinna grand
þessum dýrmæta varningi yðar?”
„Heyrið mig nú — — ég sagði
yður þegar i morgun, að Bonner
hefði dáið af slysförum. Og verið
þér ekkert að skipta yður af þessu.
Það er ég, sem er leynilögreglu-
maður, en ekki þér!”
Larkin hló.
„Ha, ha. Það var aldrei ætlun
min að vaða inn á verksvið yðar,
herra Cuttle. Ég biðst auðmjúklega
afsökunar. Eigum við ekki að fá
okkur einn lítinn til viðbótar? Hæ,
þjónn!”
„Nú skal ég segja yður eitt,
Larkin — —”
„Gætið að, herra Cuttle! Þér
skemmið blómið yðar með því að
setja ösku á það, tók Larkin fram í
fyrir honum. „Og áður en nokkur
veit af, takið þér blóm frá
skipstjóranum til þess að stinga i
hnappagatið, og það er varla lögum
samkvæmt!” En hvernig var það
annars með kennsluna? Þér voruð
búinn að lofa að kenna mer, hvernig
menn eiga að fara að þvi að fá menn
til þess að tala!”
„Ö, ég gæti séð yður hanga i
hengingarólinni,” hvæsti Cuttle og
beit endann af nýjum vindli.
Er þeir höfðu drukkið úr þriðju
ölkollunni, sagði Larkin:
„Væri ekki upplagt, herra leyni-
lögreglumaður, að við lítum á
kínversku kistuna, sem ég var að
tala um í gærkveldi?”
„Hví þá?” spurði Cuttle. „Þér
hafið fundið leynifarþegann.”
„En samt langar mig að fá að
vita, hvemig hann hefur farið að því
að komast um borð,” sagði Larkin
og stóð á fætur. „Menn verða að
vera nákvæmir, þegar þeir ætla að
verða góðir leynilögreglumenn!”
„Ég kem með!” þrumaði Cuttle.
Þeir þurftu að fara um milliþil-
farið til þess að komast að lestinni.
Allt var þakið af appelsínuberki og
krúnurökuðum krökkum, og á
svefnfletunum lá fullorðna fólkið og
var að borða. Nokkrir duglegir
farþegar höfðu gerst matreiðslu-
menn og höfðu viðarkolaofna að
eldstó.
„Hvílikt óloft,” mmdi Cuttle.
„Já, brennisteinsfýla eins og í
verri staðnum.”
„Þeir sótthreinsuðu skipið og
eitruðu fyrir rottum, áður en lagt
var úr höfn í San Francisco,
upplýsti Cuttle.
Larkin opnaði dyrnar að vatns-
þétta rúminu og héldu áfram sem
leið lá til farrýmisins. Hann nam
staðar við þær dyrnar, sem vom
lemgst til hægri.
„Hérna er hún,” sagði hann.
Cuttle opnaði dyrnar og lýsti upp
með vasaljósinu. Larkin kom í
humátt á eftir honum.
Aflanga kistan stóð ennþá á
miðju gólfinu og hinar tómu
kisturnar út við vegginn.
Dyrnar að baki þeim féllu að
stöfum með háum smelli. Cuttle
snérist á hæli, fleygði frá sér
lugtinni og greip skammbyssu sina.
Larkin hló.
„Þér emð þó ekki hræddur,
Cuttle? Þetta var bara dallurinn,
sem valt.”
„Ég treysti engu,” sagði Cuttle.
„Takið heldur upp vasaljósið, og
við skulum svipast betur um.”
Larkin stakk fingmnum undir
lokið á kistunni, og hún opnaðist
fyrirhafnarlaust.
„Hver djöfullinn!” hrópaði
Guttle.
Það var enginn í kistunni, en að
innan var hún útbúin á hinn
haganlegasta hátt. Hliðar, botn og
lok vom fóðmð með þykkum
vefnaði, og það vom handföng á
hliðunum, svo að sá, sem i kistunni
var gat haldið sér, þótt harkalega
væri með hana farið. Utan á var
kistan útbúin með mörgum smá-
loftgötum og lokuútbúnaði, sem
gerði það kleift að opna kistuna og
loka að innanverðu. Og í vasa i
öðmm enda hennar var matarforði;
tvær vatnsflöskur, einn kexpakki
og eitt grjúpán.
Larkin þreifaði alls staðar á
kistunni, en hristi síðan undrandi
höfuðið.
„Skrýtið,” sagði hann. „Mig
minnir þér segðuð, að Bonner hafi
verið morfínneytandi.”
„Hann var það líka,” svaraði
Cuttle.
„Ætli hann hafi verið búinn að
venja sig af því?”
„Nei, ýmsar stungur á handlegg
hans virtust vera nýlegar."
„En hvað er þá orðið af
morfindælunni?” spurði Larkin-
„Hér er hún ekki og ekki var hún i
vösum hans.”
„Nei, ég gekk úr skugga um
það,” svaraði Cuttle.
„Gaman væri að finna hana,”
sagði Larkin.
„Vonlaust,” svaraði Cuttle-
Henni hefur áreiðanlega verið fleygf
útbyrðis.”
„Og hver svo sem?”
„Auðvitað sá, sem tæmdi vasa
hans, áður en vaktmaðurinn fann
likið. Nei, ég trúi enn ekki á þa
skoðun yðar, að um morð sé að
ræða.”
Larkin hmkkaði ennið, tók upP.
vindling, stakk honum í rpunninn
og starði hugsandi út í loftið án þess
að kveikja í. Allt í einu klappaði
hann á öxlina á Cuttle.
„Ef til vill hafið þér á réttu að
standa. Ef svo er, er enn möguleiki
á því, að við finnum dæluna. Ef
einhver hefur hnuplað úr vösum
hans í von um að finna einhverja
verðmæta smáhluti, er ekki ósenni-
legt, að hann hafi tekið morfíndæl-
una, því að hún er alltaf nokkurra
skildinga virði. Ég leyfi mér á
blaðsins kostnað að bjóða 100
20VIKAN 35. TBL.