Vikan


Vikan - 01.02.1979, Blaðsíða 21

Vikan - 01.02.1979, Blaðsíða 21
Trjágöngin höfðu aldrei áður skelft hana. Ef hún hlypi, sagði hún við sjálfa sig, yrði hún komin heim eftir fáeinar minútur. Hún stansaði nærri því. Hún dustaði lauf úr andlitinu. Það var satt, hún var nærri komin heim og tilhugsun- in fékk hana til að titra. Stinga lyklinum í lásinn, ýta upp hurðinni, ganga inn í stofuna sem enginn eldur vermdi, her- bergið myndi virðast kaldara en var úti. Það var ekkert, enginn sem beið hennar þar... Hún hristi höfuðið og hárið þyrlaðist um höfuð henni. Hún hljóp. Hún mátti ekki, hún mátti aldrei láta þessar hugsanir ná taki á sér. Þetta hús var eini staðurinn á jarðríki þar sem hún átti athvarf. Skyndilega, eins og fyrirboði, skínandi eins og til að sýna henni að það var rétt hjá henni að hugsa svona, sá hún útiljósið. Þarna var það, milli trjánna, bjart og skarpt og skírt í kaldri nóttunni. Hjarta hennar tók undir sig stökk af gleði og létti. Guði sé lof, guði sé lof, guði sé lof, þá hafði henni hugkvæmst að kveikja á útiljósinu. Þetta var heimili hennar, það var þarna sem hún bjó. Hún geystist út úr trjágöngunum, yfir hlaðvarpann, og þeytti laufhrúgunum upp. 1 einni samruna hreyfingu sneri hún lyklinum í skránni, þeytti upp hurð- inni og fann kveikjarana. Við snertingu hennar kviknaði hvert einasta ljós i holinu og stofunni. Hún skellti hurðinni og læsti nóttina úti. Þó stofan væri full af birtu var hún tóm og köld. Hún flýtti sér að arninum þar sem hvít og grá askan lá. Of seint að kveikja upp núna, hugsaði hún. Hönd hennar fór upp á arinhilluna og sótti bók föður hennar sem hún tók meö sér, og lét sig falla I sófann. Hér, á eina staðnum í heiminum þar sem hún átti athvarf, skalf hún. Óttinn vildi ekki yfirgefa hana. Hún stóð upp og gekk að stiganum. Þar kveikti hún ljósið uppi áður en hún teygði sig í slökkvarann i holinu og steypti myrkrinu yfir neðri hæðina. Án þess að líta aftur fyrir sig stökk hún upp stigann. Ljósið skein niður stigann, niður i holið og stofuna. Síðan slokknaði fölur bjarminn að ofan, skuggarnir stukku fram úr fylgsnum sínum og myrkrið gleypti húsið. Aðeins tjöldin fyrir glugganum á framhliðinni endur- vörpuðu útiljósinu og skinu dauft. Skuggi hreyfðist yfir gluggatjöldin. Útiljósið slokknaði. XX. kafli. Þegar enginn eldur snarkaði í eld- stæðinu og enginn Gordon glamraði búrinu sínu, var ekkert líf í kaldri stof- unni, ekkert hrærðis't. Að undantekinni stúlkunni í rúminu uppi var húsið svart eins og skuggi, eins myrkt og tómt og húsið ofar i trjágöngunum. 1 vindinum sargaði trjágrein á húsþakinu. Langt burtu í nóttunni buldi hafið. Lykill, sem stúlkan á efri hæðinni heyrði ekki í, snerist í lásnum á útihurð- inni. Það heyrðist ekki hærra í honum en laufi sem fýkur og klórar í glugga- rúðu. Dyrnar opnuðust hljóðlaust og skarpur hvitur geisli frá vasaljósi skaust inn í holið. Marinveru bar við ögn ljósari sorta næturhiminsins, færðist síöan inn i húsið, lokaði dyrunum hljóðlaust og læsti þeim. Ljósgeislinn skar inn í myrkur stof- unnar, stökk að borðinu og niður á flétt- uðu mottuna. Myrkrið var algjört. Eina birtan var geisli vasaljossins. Veran leið inn í herbergið og ýtti mjög hljóðlega borðinu af mottunni. Mottunni var velt ofan af hleranum og ljósgeislinn blikaði á hespunni. Hönd ýtti slánni frá. Það marraði í hjörunum, en það hljóð, eins og hin, vöktu ekki athygli stúlkunnar uppi neitt frekar en trjágreinin sem krafsaöi í þakiö. Ljósið sem skein niður kjallaraþrepin sópaði skyndilega yfir herbergið að eld- húsborðinu. Geislinn fann símann. Veran færðist, greip tækið, bar það á langri snúrunni að kjallaraþrepunum, Weyfðist niður á við. Ljóspollarnir frá vasaljósinu færðust neðar og neðar. Stofan varö nærri almyrk aftur, flökti rétt I daufu skininu sem barst að neðan. Vindurinn yfirgnæfði fótatak og sarg, og ekkert hefði heyrst hefði ekki komií S.tbl. VlkanZI
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.