Vikan - 16.09.1982, Side 18

GÆSA-
VEIÐAR
Þú veröur ekki gæsaveiðimaður með því
einu að iesa það sem hér fer á eftir en það
gæti bætt. Áður en farið er í veiðiferð
verður að þekkja ýmis grundvaiiaratriði í
meðferð skotvopna og a/mennar
siðareglur skotveiðimanna. Svo/eiðis má
lesa á prenti en æfingin skapar meistarann.
Nú stendur hæst sá mikli
gæsaveiðitími. Veiðiglaðir menn
arka um með byssur sínar og
reyna að komast í tæri við stóran
og ætilegan gæsahóp og svo er
hleypt af. Kannski liggur ein,
kannski tvær, svo er auðvitað sá
möguleikinn að allar fljúgi sigri
hrósandi á braut.
Veiðiskapur er ekki nema
sjálfsagður sé rétt og skynsam-
lega að honum staðið. Erum við
ekki annars öll veiðimenn? í sjó-
inn sækjum við mat, á landinu
ganga skepnur sem margar lenda
fyrr eða síðar í pottinum og í
loftinu fljúga fuglar sem sumir
hverjir hljóta sömu örlög. Mann-
skepnan er bara svo heppin að
vera efst í þessari „goggunar-
röð” lífsbjargarviðleitninnar.
Ekkert dýr þarf á okkur að halda
til matar sem betur fer.
En þó veiðiskapurinn sé sjálf-
sagður er jafnsjálfsagt að virða
skoðanir þess fólks sem er illa við
veiði dýra sem það hefur fyrir
augunum dag hvern og haga sér
samkvæmt því. Drápið verður að
vera hreinlegt og varast ber með
öllu móti að særa dýr þannig að
þaii^gydjist jafnvel svo dögum
skiptir. Góður veiði-
|tur að setja þá reglu á
odditir
Gæsir éta heil ósköp
Gæsir eftT'farfijglar. Hingað
,koma þær snemþaþ®^rin og eru
(farnar aftur vei |§wlSKyeiði
tími er samkværii^-.—
frá 20. águ$þ*ffisSÍ£~Thars.
Tvær fyrstu
langalgengastar,
clurhér aðeins
K
afusftn og vorin,
fyrir norðan og f Skaftafellssýsl-
um. Hann er svart- og hvítflekk-
óttur fugl, svartur á hálsi og
tcgun
M þe?l$Íngm$
stuttan^í
bringu, hvítur á kverkvöngum
og enni, grár að ofan með áber-
andi hvítfjöðrum svörtum þver-
rákum og hvítur eða gráhvítur að
neðan og á gumpi. Stélið er svart
en stélþökur hvítar. Nefíð er
stutt og svert og fætur svartir.
Gæsir eru stórir fuglar og
þurfa mikið ofan í sig, þær eru
miklar berjaætur og í túnum og
nýræktum hinir mestu skaðvald-
ar. Áætlað er að íslenski gæsa-
stofninn sé um 60 þúsund fugl-
ar. Hver gæs étur að meðaltali
0,14 kg af grasmeti á degi hverj-
um. Sé sú tala margfölduð með
áætluðum dvalartíma hér á
landi, sem er 180 dagar, verður
heildarþungi þess konar fóðurs
15.120 hkg. Um fjórðungur þess
heyfengs er talinn af ræktuðu
landi eða 3.780 hkg sem svarar
til uppskeru 108 ha túna (35
hkg/ha). Gæsir nýta þannig
gróður tíunda hluta túna í land-
inu og éta 1 % af uppskeru
þeirra. Má áf því glögglega sjá að
fuglinn er enginn aufúsugestur í
löndum bænda. Ófáar fagur-
grænar nýræktirnar hafa gæsir
skilið við sem flög og gert margra
ða vinnu bóndans að
vik
þess
nn
aðvaldar
að
Samvinna veiðimanna
og landeigenda
verður að'
?ó gæsir séu
erú ekki allir
prið sé að skjót%:
igarhættu
tminnsta
mjög
veitt á
mikið af kjö
nýta m
það er þeita m
ina. Nokkiír vi
skorti á reglum um gæsaveiðar
eins og aðrar veiðar á villibráð.
Gæsir halda sig á veiðitímanum
i er
lítið brot
Parna er því
væri að
|n‘^ett <%. En
ð skjóta gæs-
:ði Sstafa af
Texti: Jón Baldvin
Ljósm.: Ragnar Th.
18 VlKan 37. tbl.