Vikan - 16.09.1982, Síða 20

Þessa mynd tók Þorsteinn Sch. Thorsteinsson.
Hann og Ólafur Sigurgeirsson (til vinstri) eru
veiðifélagar og afburða fengsælir. Á myndinni
er helgarveiði þeirra tveggja, 80 gæsir aðeins!
Þeir hafa mest komist í 90 yfir helgi og stefna
markvisst að 100. Einu sinni höfðu þeir
kapparnir fengið 42 eftir morgunskyttiri og
voru þá stoppaðir af. Landeigandinn var orðinn
hræddur um að stofninn þyldi þetta ekki!
Maðurinn til hægri á myndinni heitir Skúli
Sigurgeirsson. Hann var aðstoðarmaður í ferð-
inni og hefur sjálfsagt ekki veitt af hjálp hans.
Vitur maður sagði: „Miðaðu aldrei byssu á mann, nema þú
ætlir að drepa hann."
munandi til þess. Nokkur atriði
eiga þó alltaf við.
Haglabyssa er rétt vopn við
gæsaveiðar. Nokkuð er því miður
um að rifflar séu notaðir, slíkt
ætti að heyra fortíðinni til. Riffil-
kúlan þýtur langar leiðir gegnum
loftið í áttina að skotmarkinu og
drepur jú óneitanlega ef hún
hittir. Gallinn er sá að of mikil
hætta er á að hún fari eitthvað
allt annað en veiðimaðurinn
ætlar henni. Bæði er að
fjarlægðin eykur hættuna á að
eitthvað sé á milli og svo hitt að
riffilkúlur kastast auðveldlega af
steinum eða öðru hörðu sem fyrir
verður og taka stefnu gerólíka
þeirri sem þeim var ætlað.
Hamingjan má þá vita hvað fyrir
verður. Því segjum við klárt og
kvitt nei við rifflum á gæsa-
veiðum, í útlöndum hafa menn
haft vit á að banna ósómann. Þið
riffilmenn mættuð líka hafa í
huga að þetta er ósportlegt dráp
og lítilmannlegt!
Óendanlega margar gerðir eru
til af haglabyssum og val á vopni
verður að fara eftir smekk hvers
og éins og fjárhag. Tvíhleypa
hefur augljósa kosti vegna þess
að of langan tíma tekur að hlaða
einhleypuna fyrir annað skot,
gæsirnar eru löngu farnar áður
en höglin úr því hlaupa úr byss-
unni. Einnig má hafa mismun-
andi stærðir af skotum í hlaup-
unum og velja á milli eftir að-
stæðum^''^WÍ;T^
Haglastærðir 2 til 4 eru taldar
heppilegastar fyrir gæsaveiðar.
Með stærri gerðum af skotum er
hægt að draga lengra sem í
mörgum tilfellum getur verið
kostur. Kostir minni skotanna
felast í því að í hulstrunum eru
fleiri högl, skæðadrífan verður
þannig þéttari.
Að læðast
eða sitja fyrir
Veiðistaðir gæsa eru einkum
tvenns konar. Annars vegar nátt-
staðir gæsarinnar, hins vegar
beitistaðir. í fyrra tilfellinu eyrar,
tjarnir og hólmar en í síðara
gróin tún, nýræktir eða berja-
lönd. Tvær aðferðir eru líka not-
aðar til að komast í návígi, ann-
aðhvort með því að læðast í skot-
færi eða fyrirsát. Þar sem svo
háttar til að sæmilega greiðfærir
skurðir eða skorningar liggja að
bráðinni getur gefið góða raun
að læðast. Hafa skal þó í huga að
gæsir eru einstaklega varar um
sig. Svo er sú hætta alltaf fyrir
hendi að veiðimaðurinn villist í
völundarhúsi íslenska skurða-
kerfisins og komi upp á öðrum
stað en fyrirhugað var í hernaðar-
áætluninni.
/ , ;
Miðað er metra
framan við
Hörðustu gæsamönnum þykir
fyrirsátin miklu vænlegri leið til
árangurs. Þá er farið á stað sem
líklegt þykir ef ekki öruggt að
gæsin komi á og beðið. Sumir
hafa komið sér upp byrgjum en
aðrirnýtanáttúrlegafelustaði. Sé
ætlunin að sitja fyrir gæsum
þegar þær koma að morgni úr
náttstað er nauðsynlegt að hafa
20 Vikan 37* tbl.