Vikan - 16.09.1982, Síða 26

Framhaldssaga
Brocker sagöi hikandi: „Þetta
var slæmur tími fyrir Hugo aö
deyja. Þeir veltu því fyrir sér
hvort það heföi veriö eölilegur
dauödagi.”
Scherer skildi vel að hann forð-
aöist að nefna Muhlen. Brocker
kom fram á réttan hátt. Hann
myndi ævinlega hlýöa reglunum.
En stundum, sérstaklega í París,
þurfti aö endurskoða reglurnar.
Hann lyfti brúnum örlítið; hann
sló öskuna af smávindlinum áður
en hann hneppti frá einum hnappi
á denim-jakkanum, einu merkin
um að honum fyndist heitt.
„Það er þeirra starf að velta því
fyrir sér.”
„En bílslys?”
Scherer brosti gleðisnautt.
„Stundum er hið augljósa einmitt
það sem þaö virðist vera. Veistu
hvað verða mörg banaslys í París
á hverju ári? Það var ekki ekið á
hann, Heinz. Hann sat við stýrið.
Og hann gat verið kærulaus, trúðu
mér. Hann var afleitur öku-
maður; þaö var einn af fáum
göllum hans. Hann hafði áöur lent
í slysum.” Hann bætti
hreinskilnislega viö: „Veistu,
Heinz, þú verður aö venjast þeirri
tilhugsun aö fólk í okkar starfi sé
ekki ódauölegt. Við erum enn í
sömu daglegu hættu og aörir. Þó
ríkiö viröist óskeikult getur það
ekki verndaö okkur við aö fara yf-
irgötu.”
Áherslulaus kaldhæönin fór ekki
framhjá Brocker. Hann sagði ekk-
ert, þorði ekki; ekki þegar Scher-
er átti í hlut. En hann lagði þetta á
minnið.
Scherer nafði andúð á áþreifing-
um Brockers og velti því fyrir sér
hvort Muhlen eða Heidel hefðu
talið hann á slíkt. „Hvernig samdi
ykkur Pierre á fyrsta fundinum?”
„Hann er of öruggur með sig.
Allt of sjálfsöruggur.”
„Getur það hugsast! Af hverju
ætli honum hafi gengið vel svona
lengi? Hann hlýtur að hafa verið
með eindæmum heppinn. En á
hinn bóginn var Hugo samstarfs-
maður sem hann skildi og
treysti.”
Brocker sá hættumerkin og kall-
aði á meira vín. Honum fannst
Scherer líka of sjálfsöruggur.
Will Jureski var eitthvað að
gera á bak við lítinn barinn, höfuö
hans hvarf stundarkorn niður fyr-
ir brúnina. „Fann það. Ertu viss
um að það séu engin hlerunartæki
hérna?”
Henry Ives gekk frá gluggan-
um. „París hlýtur að vera hávaða-
samasta borg í heimi. Hlustaðu
bara.”
„Það er vegna þess aö
gluggarnir standa opnir, þaö er
kæfandi heitt, loftið er þungt og
við erum á annarri hæð og heyrum
lætin. Hefurðu einhvern tíma
heyrt í ruslakörlum í dögun á
miðri Manhattan þegar heitt er í
veðri?”
„Já! Þeir eru sjálfsagt allir eins
á svona dögum.” Ives losaði bind-
ið, hneppti frá efsta skyrtu-
hnappnum. „Jacko og bragöapok-
inn hans gáfu grænt ljós á íbúðina í
morgun.”
„Bourbon,” sagði Jureski. „Þú
felur það vel.”
„Það er vegna þess að ég nota
það sjaldan. Það er kampavíns-
flaska í ísskápnum. Drekktu með
mér.”
Jureski opnaði litla ísskápinn
bak við barinn. „Þú ert orðinn al-
ger Parísarbúi. Kampavín.”
Hann lyfti flöskunni sem þegar
var tekin aö döggvast. „Leyfir
fjárhagurinn þetta? Eða fylgj-
umst viðmeð þér?”
„Drekkum það fyrst.” Ives dró
langan búkinn upp á barstól. „Og
svo getið þiö framkvæmt rann-
sókn.”
Þeir horföu hvor á annan yfir
barinn, lyftu glösum. „Mig hefur
alltaf langað til aö vera hérna
megin við bar,” sagði Jureski.
„Ég myndi koma mér upp bar ef
ég væri ekki svona mikiö á
flakki.”
„Ætli við séum of nærri yfir-
manninum?”
„Þeir myndu búast við því.”
„Ég vona bara að það komi
engu af stað.”
„Heldurðu að við ættum að
halda okkur fjær? Komum við að
einhverjugagni?”
„Ég er alltaf að spyrja sjálfan
mig að þessu. Við fylgjumst meö
skottinu á honum. Ef eitthvað
bregst veröur að vara hann viö
sem fyrst. En það er erfitt.”
„Já. Við megum ekki gera mis-
tök núna, þetta er of viðkvæmt. En
það er undarlegt að þeir skuli ekki
hafa gert slíkt hið sama.”
„Kannski þurfa þeir þess ekki
eftir að hafa sent nýja manninn
hingað. Eg held að Corbett geðjist
ekkiaöhonum.”
Jureski lyfti glasinu íhugull.
„Maöur verður aö dást aö aöferð-
um Charlies. Við skulum bara
vona að London sé jafnvarkár og
við.”
„Skálfyrir því.”
Þaö var enn þurrt í veöri en orð-
iö skýjað og mollulegt. Duncan sat
í bílnum og beið eftir Tammy.
Þau höfðu lagt bílnum þar sem
vegurinn breikkaði rétt áður en
kom aö brúnni yfir Chesá. Tammy
kom aftur inn í bíl til Duncans.
Hann sagði: „Eg lagði á tvöfaldri
gulri línu. Best að viö komum
okkur héðan.”
Hann spurði ekki hvernig henni
hefði gengið. Hún var þegar búin
aö berja upp á í tveimur húsum.
Hann lagði af staö í því að hún
sagði: „Það veröur að vera næsta
hús, annars þurfum við aö byrja
frá grunni.”
Vegurinn var mjór; hann vék til
að hleypa bíl framhjá. Þetta var
gamla Chesham, en hann tók ekki
eftir fornu yfirbragðinu þessa
stundina. Hann ók aftur af stað,
þræddi hliðargötur og komst loks
út á mergðina á High Street.
„Farðu í átt til Amersham. Það
er vegurinn til vinstri.”
Þau fundu hann eftir ranga
beygju og fyrirspurnir. Duncan
var spenntur þegar hann stöðvaði
bílinn. Á vinstri hönd var skóg-
lendi sem enn hafði ekki verið lagt
undir byggingarframkvæmdirnar
hinum megin vegarins. Þrjú
nýtískuleg einbýlishús stóðu þar,
öll eins, tilbreytingarleysið rofið
af opnum göröunum sem báru
vitni smekk hvers eiganda.
„Henni hefur farið aftur, ef hún
býr hérna.”
„Þetta er naumast á borð viö
Brooking House.”
„Ég skal fara.” Hann gat varla
stuniö oröunum upp. Þetta var síð-
asta tilraun. Það reið of mikið á
þessari heimsókn.
Hún leitáhann. „Ertu viss?”
Hann þrýsti hné hennar. „Það
er allt í lagi. Það yrði kraftaverk
ef það kæmi í ljós að þetta væri
uleikur
Hvfuiwiv*; Oiivvr Juvkí.
hún. Húsiö er ekki nema svona
fimm ára gamalt.”
Hann klöngraöist út, hikaði,
hvíldi aðra höndina enn á bílnum.
Svo gekk hann hægt yfir götuna,
heyröi ekki annað en fuglasönginn
í trjánum fyrir aftan sig. Hann
gekk upp stéttina, garðurinn á
báðar hendur logaði af rósaskrúði.
Hann hringdi dyrabjöllunni, beið
eftir að skuggi sæist á möttu gler-
inu í hurðinni. Hundur gelti í
næsta húsi.
Hann hringdi aftur, kjarkmeiri
en vonminni. Eftir stutta stund
sneri hann sér aftur aö Tammy,
yppti öxlum og gretti sig. Hann
hringdi einu sinni enn og gekk til
baka eftir stígnum. Hann steig út
á götuna um leið og dyrnar aö baki
hans lukust upp. Hann fraus eins
og hann væri að ganga á brakandi
gólffjölum um hánótt.
„Varst þúaöhringja?”
Fáguð rödd. Hann heyrði á
hljómnum að þetta var ekki rödd
ungrar konu. Hann sneri sér við
með erfiðismunum.
I gættinni stóð aðlaöandi, feit-
lagin kona. Hún var meö gúmmí-
hanska og hélt enn á garðskeið.
Hárið var bláskolað. Augu hennar
voru greindarleg, rannsakandi.
Andlitsdrættirnir voru ennþá fín-
gerðir. Gat þetta verið móðir
hans? Hann þekkti ekkert frá
sjálfum sér í henni. „Fyrirgefðu.”
Hann hikaði, gat ekki hreyft sig.
Hann vingsaði handleggjunum
hjálparvana. „Mætti ég segja við
þig nokkur orö?”
„Um hvað?” Hún stóö kyrr,
öruggari eftir aö hafa séð Tammy
í bílnum.
Um hvað? Um uppáferð fyrir
rúmum þrjátíu árum. Gamanmál
sem ég varð til úr. En hann sá að
þannig gat þaö ekki hafa veriö hjá
henni. „Þú ertfrú Cleary?”
„Já. Ég þekki þig ekki, er það?”
Hann vissi ekki hvernig hann
átti að svara þessu. Hún var að
reyna að vera kurteis. Svo sagði
hann: „Getur hugsast að þú hafir
einu sinni búið í Brooking House í
Essex? LittleHeighton?”
„Ég fæddist. . .” Glaölegt bros-
iö stirðnaði þegar hún áttaði sig á
aö hún haföi komið upp um sig.
„Eg fæddist í Surrey,” botnaði
hún alltof rólega.
Hann gekk aftur af stað eftir
stígnum þegar hún gerði sig lík-
lega að loka. „Eiginlega spurði ég
ekki aö því hvar þú fæddist, frú
Cleary. Bara hvort þú hefðir búið í
Brooking House. Héstu Birch áöur
en þú giftir þig ? Dóra Birch ? ’ ’
Framhald í næsta blaöi.
L3
26 Vikan 37. tbl.