Vikan - 16.09.1982, Page 46

Höfundur: J.A. Sonne
EIIMBÚIIMIM
■r'ú ert heimskur! Heimskur,
einfaldur og grófur! Aumur
svindlari...
Skór kom fljúgandi yfir ósnyrti-
legt svefnherbergið og Tómas
Beck flýtti sér í skjól, undan æstri
stúlkunni í rúminu. Annar skór
skall á baðherbergishurðinni um
leið og hann læsti henni á eftir sér.
Hann starði reiðilega á sjálfan
sig í speglinum. Asni, það var ein-
mitt það sem hann var! Hvað í öll-
um ósköpunum hafði fengið hann
til að taka þessa kvensnift upp á
sína arma fyrir tæpu ári og fara
að búa meðhenni?
Hann sparkaði í blautt baöhand-
klæði, sem lá í hrúgu á gólfinu, og
hóf morgunraksturinn.Reiðin sem
hann fann til gagnvart Jane og
sjálfum sér var þó ekki svo heiftug
að hann léti hana aftra sér frá því
aö rannsaka andlit sitt af venju-
legum áhuga. Hann hafði sannar-
lega ekki hugsað sér að sökkva
niöur í þetta ógeðslega umhverfi
sem hún hafði dregið hann í! Það
hlaut að vera hægt að losa sig við
hana í eitt skipti fyrir öll. En
hvernig?
Hún barði á hurðina og sýndi
furðulega kunnáttu í hinum ýmsu
illyrðum en hann lét þetta ekki
trufla sig við raksturinn og snyrti
litla snyrtilega yfirvaraskeggið
með naglaskærunum áður en hann
úðaði rakkreminu á sig. Hvað
ímyndaöi hún sér að hún væri?
Ætlaöi hún að vekja athygli allra á
gestaheimilinu svo að þeim yrði
báðum kastað á dyr?
Hávaðinn frá steypibaðinu yfir-
gnæfði hrópin í henni og þegar
hann fór fram til að klæða sig var
hún orðin það róleg í tætingslegu
rúminu að skothríðin truflaði ekki
lengur snyrtingu hans. Munurinn
á þeim varð bersýnilegur þegar
hann hneppti blaserjakkanum yfir
snjóhvíta skyrtuna og hnýtti
vandað silkibindið. Þarna lá hún
vælandi og ósnyrtileg, tilbúin að
kasta sér út í næsta atriði leiksins,
leitina að meðaumkun hans, en
hann stóð vel klæddur, heims-
maöur fram í fingurgóma, tilbú-
inn að taka því sem dagurinn bauð
uppá.
Hann skellti hurðinni á eftir sér
með fætinum áður en hún náði að
kasta sér á eftir honum. Þegar
hann kom fram á ganginn
klappaði hann stofustúlkunni
róandi á kinnina.
— Viö erum að æfa fyrir sumar-
skemmtun fyrirtækisins, sagði
hann og brosti þessu brosi sem
alltaf hafði sín áhrif á veikara
kynið.
Magnussen forstjóri stóð
frammi í móttökunni þegar
Tómas flýtti sér framhjá. Það var
svo sem eftir öðru! Nú átti maöur
líklega að fara að gera grein fyrir
hvers vegna maður kom tuttugu
mínútum of seint. Hann ákvað aö
ljúka þessu af og nam staðar við
opnar dyrnar.
— Vesen með bílinn, sagði hann
afsakandi. — Og umferðin á
Strandveginum var hræðileg í
morgun.
Magnussen leit rannsakandi á
hann. — Líttu aðeins inn til mín
eftir nokkrar mínútur, ef þú mátt
vera að, Beck. Eða seinna ef það
hentar þér betur.
— Meö ánægju, herra
Magnussen. Annars var ég að
hugsa um aö vinna nokkra tíma
yfir í kvöld. Það hentar mér mjög
illa að ég skyldi tefjast einmitt í
dag. . . það er vitlaust að gera í
deildinni.
Magnussen virtist utan við sig
og hann rumdi eitthvað óskiljan-
legt. Hann var mjög ánægður með
þennan unga og myndarlega
starfsmann sinn. Hann var iðinn
og metorðagjarn og hann var góð
kynning fyrir fyrirtækið út á við.
Viðskiptavinirnir kunnu vel að
meta heillandi, drengjalega fram-
komu hans. Beck mátti ekki halda
að það ætti að fara að lesa honum
pistilinn vegna tuttugu mínútna
seinkunar.
Þannig fór að Tómas gat bakað
sig í náðarljósi yfirmanns síns
þegar hann mætti fimm mínútum
seinna. Honum var bent á aö
setjast í stóran leðurstól við skrif-
borðið og honum var boðinn vindl-
ingur, sem hann afþakkaði kurt-
eislega.
Ég er að hugsa um að fjölga í
söludeildinni, Beck. Við höfum
haft góðan vind í seglunum, þrátt
fyrir slæma tíma, og ég verö að
fara að skipta niöur ábyrgðinni
áöur en sá dagur rennur upp að ég
þurfi aö láta fyrirtækið í hendur
dóttur minnar. Þú hefur sýnt þaö
og sannað að þú ert öllum hnútum
kunnugur. Gætirðu hugsað þér að
verða sölustjóri — með aðstoðar-
forstjóratitilinn innan seilingar ef
þróunin veröur eins og vonast er
til?
Tómas svimaði. Hann hafði
búist við skömmum og svo féll
þessi appelsína í hattinn hjá hon-
um. Sölustjóri... villtustu draum-
ar hans myndu rætast! Hann gæti
sparkað út nokkrum illa séðum
samstarfsmönnum — bráðum
yrði hann yfirmaður þeirra! Hann
hafði þá haldið rétt á spilunum. Og
það sem þurfti til að rækja starfið
myndi áreiðanlega koma með
tímanum. Það yröu ekki fleiri
vandamál með Jane. Hún skyldi
ekki verða honum fjötur um fót
lengur.
Þegar öllu var á botninn hvolft
mátti þá ekki túlka orð
Magnussens um dótturina svo að
hann sæi kannski í Tómasi tilvon-
andi tengdason?
Þetta sama kvöld myrti hann
Jane. Hún lá enn í rúminu, hálf-
meðvitundarlaus af pillum og
áfengi þegar hann kom heim og
hann kyrkti hana án þess hún yrði
hans vör.
Af hálfu Tómasar var þetta ekki
gert í neinum æsingi. Hann hafði
aldrei rænt neinn lífinu áður þó að
hann hefði stundum langaö til
þess. Eina vandamál hans var
hvað hann ætti að gera við líkið.
í fyrsta skipti var hann ánægður
með hve lítil og grönn Jane var.
Hún komst einmitt í stóru ferða-
töskuna hans. Hann sagði ráðs-
konunni sorgarsögu um að
kærastan væri stungin af og þessi
saga kom ágætlega heim og
saman við að hann pakkaöi niöur
eigum hennar. Ráðskonunni létti,
nú myndi komart á friöur í húsinu
— hún hafði aldrei trúað sögum
stofustúlkunnar um skemmti-
atriði og æfingar — og þegar
Tómas notaði tækifærið til aö
ganga frá tveggja mánaða leigu
fór svo að allir brostu vingjarn-
lega til hans þegar hann fór út í
bílinn með farangurinn.
í tímanna rás hafa margir
moröingjar verið gripnir þegar
þeir hafa verið aö reyna að losa
sig við líkið. En heppnin var enn
með Tómasi. Hann kom ferðatösk-
unni fyrir í farangursrýminu og
eftir hádegi ók hann til Norður-
Sjálands, sveigði inn í eyðilegan
skóg þar sem djúp hjólför sýndu
að skógarhöggsmenn höfðu
nýlega dregið þunga trjástofna í
burtu. Og næstu klukkustundirnar
vann hann ötullega að því að grafa
með skóflunni sem hann hafði
einmitt keypt í þessu tilefni.
Skógarjarðvegurinn var þungur
og leirborinn og ekki gerðu seigar
trjárætur honum verkið auðveld-
ara. Oftar en einu sinni hrökk
hann við er hann þóttist heyra
fótatak í f jarlægð og þá stökk hann
niður í stækkandi gryfjuna og
hvíldi sig um leið.
Það var þegar hann var aö ljúka
við að breiða greinar yfir gryf juna
og ganga frá verksummerkjum að
hann tók eftir að hann hafði fengið
áhorfanda. Ung kona í lopapeysu
og óhreinum gallabuxum var allt í
einu komin fyrir aftan hann og
hún horfði áhugasöm á tilfæringar
hans með skóflunni.
— Þýfi? spurði hún vingjarn-
lega.
Fyrsta hugsun Tómasar var aö
sveifla skóflunni einu sinni enn og
losa sig við þennan óþægilega
áhorfanda á staðnum. En
hugsunin um að þurfa að grafa
aðra gryfju fyrir annað lík, sem
sennilega yrði leitað betur að en
hinni vina- og ættingjalausu Jane,
fékk hann til að skipta um skoðun.
Hann brosti þreytulega til
hennar. Það var um að gera að
vinna tíma.
— Jæja, þaö er þá búið að koma
upp um mig! Hvað nú? Hringir þú
ílögregluna?
Hún yppti öxlum og leit hæönis-
lega í kringum sig í skóginum. —
Ég veit ekki til að hér leynist
neinir símaklefar. Og svo þarft þú
ekki að vera að útskýra neitt fyrir
mér. Mín vegna getur fólk gert
það sem því sýnist með sínar
eigur og annarra. Ég er búin aö
segja mig úr samfélaginu!
Tómas hikaði. Kæruleysi
hennar gat verið bragð af hennar
hálfu til að vinna tíma. En hvað
var hún aö gera hér? Hvers vegna
stillti hún sér upp beint fyrir aftan
46 Vikan 37. tbl.