Vikan - 16.09.1982, Qupperneq 47

Smásaga
hann? Og hvað hafði hún staðið
þarna lengi? Hún hlaut að vera
bæjarfíflið, sem leitaði friðar inni
í skóginum, fyrst hún lét sér svör
hans nægja.
— Þú hlýtur að þurfa á ein-
hverju hressandi að halda eftir
allt þetta erfiöi. Má bjóða þér upp
átebolla?
Hann ákvað að brosa aftur
þreytulega til hennar og notaði
þann þreytulega hæðnistón sem
svo oft hafði komið honum að
gagni. — Eftir því sem mér er
kunnugt þá eru heldur ekki nein
tehús hér, sagði hann.
— Jú, mitt! Ég bý í gömlum
kofa við vatnið. Ég fæ sjaldan
heimsóknir. Þér er velkomið að
koma með — ef þú þorir og ef þér
finnst ekki að ég viti of mikið!
Vatn! Ef hann hefði haft fyrir
því að líta í kringum sig fyrst
hefði hann ekki þurft að hafa fyrir
því að grafa þessa bölvaða gryfju!
Ef Jane fyndist nokkurn tíma yrði
vatniö miklu eðlilegri staður en
skógurinn. . .
Hún tók um handlegg hans og
dró hann af stað. — Þú þarft ekki
að hafa neinar áhyggjur. Ég er
ekki vön aö spyrja fólk að því hvað
það geymir í ferðatöskunum
sínum. Komdu nú. Ég gæti vel
hugsað mér dálítinn félagsskap.
Á 28 ára ævi hafði Tómasi lærst
að ráða fram úr öllu. Þar sem
gáfur og athafnasemi dugðu ekki
til fyllti aðdráttarafl hans í
eyðurnar. Frami hans innan fyrir-
tækisins var einmitt sönnun þess
að hann gat komist áfram í heim-
inum. Og þó að smekkur hans á
kvenfólki væri ekki sem örugg-
astur hafði honum alltaf tekist að
standast konur. Jane var dæmi
þess hvernig hann leysti vanda-
mál sín.
En stúlkan í skóginum reyndi
mikið á dómgreind hans. Var hún
raunverulega jafnein og utan við
samfélagiö eins og hún lét í veöri
vaka?
Hann greip öruggasta vopn sitt,
kyntöfrana, og tók til við að tæla
hana strax sama kvöldið. Hún
hafði ekkert á móti því að láta
tæla sig. Hann samdi langa sögu
um sjálfan sig, kvaðst búa
erlendis og aö í töskunni væri
smyglvarningur sem fela ætti um
tíma. Hún vildi gjarnan trúa
honum. Hann fiskaði eftir því
hvort hún myndi færa sér í nyt
vitneskju sína um hann.
— Aðeins ef þú svíkur mig! var
svarið.
Undarleg stúlka. Þegar þau
skildu daginn eftir vissi hann
aðeins að hún hét Eva og aö hún
virtist vera jafnein í heiminum og
Jane hafði verið. En meira áttu
þær ekki sameiginlegt. Hún var
jafnblíðlynd og Jane hafði verið
árásargjörn og einráð og eftir að
hafa heimsótt hana nokkrar
helgar í kofann í skóginum komst
hann að þeirri niðurstöðu aö hún
heillaði hann. Hún minntist aldrei
einu orði á ferðatöskuna og fljót-
færnislegar athuganir í skóginum
sýndu aö hún lá óhreyfö á sínum
staðí jörðinni.
Enn hafði engum hugkvæmst að
hefjaleitað Jane.
Framtíðin brosti æ blíðara við
Tómasi. Fyrirtækið blómstraði
svo að hann þurfti ekki að bíða
lengi eftir aðstoðarforstjórastöð-
unni. Magnussen þakkaði sínum
sæla fyrir aö hafa fundið jafn-
áhugasaman ungan mann og
Tómas í þessa háu stöðu. Og Eva,
sem aldrei spurði um líf elskhuga
síns utan við skóginn, gladdist í
hvert skipti sem hann kom í heim-
sókn og naut hinna heitu ástar-
funda.
Allt hefði getað haldið áfram að
ganga vel ef metorðagirni
Tómasar hefði verið fullnægt. En
hann var ekki lengur einn í ráðum
þegar framtíðaráætlanir hans bar
á góma. Magnussen forstjóri
hugsaði mikið um að draga sig í
hlé og koma Jonnu dóttur sinni á
framfæri. Tómasi var boðið í
kvöldverðarboð í stóra húsið í
Ordrup.
Og Jonna, sem var fremur
þurrleg kona og vönd að virðingu
sinni, hafði búiö nógu lengi heima
og stungiö nefinu niður í bækur til
að gefa í skyn aö hún væri ekki
ónæm fyrir heillandi framkomu
Tómasar.
— Nú hef ég óvæntar og góðar
fréttir að færa ykkur, gott fólk,
áður en við stöndum upp frá
37 tbl. Vikan 47