Menntamál - 01.04.1958, Qupperneq 11

MENNTAMÁL
5
irnar, og ekki komu ný lög um barnafræðslu. Margir þing-
menn voru hér að verki, en einna mest bar á þeim feðg-
unum séra Þórarni Böðvarssyni og Jóni skólastjóra, syni
hans — síðar fræðslumálastjóra —, svo og Páli Briem
amtmanni, Stefáni Stefánssyni o. fl.
Á Alþingi 1901 urðu þáttaskipti í málum barnafræðsl-
unnar. Þá var til umræðu frumvarp um skilyrði fyrir
styrkveitingum til barnaskóla o. fl. Það var fellt. Allt
virtist hér komið í sjálfheldu. Telja má líklegt, að vegna
þessa hafi þingið tekið svo vel, sem raun varð á, erindi
Guðmundar Finnbogasonar mag. art. um styrk í 2 ár til
þess að kynna sér uppeldis- og menntamál erlendis. Þingið
veitti Guðmundi Finnbogasyni kr. 2000 hvort árið — 1901
og 1902 — og skyldi hann, eins fljótt og hann gæti, koma
fram með tillögur um það fyrirkomulag á uppeldis- og
menntamálunum, sem hann teldi heppilegast.
Um þessa tillögu segir í áliti fjárhagsnefndar n. d.:
„Nefndin kannast við, að hér sé um þýðingarmikið mál
að ræða og að varla sé von til, að unnt sé að koma mennta-
málum vorum í viðunandi horf, nema einhver sé styrktur
til þess að koma fram með heppilegar tillögur um nýja
og betri tilhögun á fyrirkomulagi þeirra en hingað til.“
Guðmundur Finnbogason dvaldi sem næst lVs ár á
Norðurlöndum og kynnti sér skólamál þeirra og fleiri
þjóða. Árangur af þessari för Guðmundar Finnbogasonar
birtist m. a. í bókinni „Lýðmenntun", sem hann gaf út
vorið 1903. Þar skýrir hann grundvallaratriði mennta-
málsins og gerði grein fyrir aðaldráttum þess skipulags á
barnafræðslu og kennaramenntun, er hann taldi henta hér
á landi. Alþingi sýndi fylgi sitt við ályktanir og tillögur
Guðmundar Finnbogasonar árið 1903 með því að veita
honum fjárstyrk áfram til þess að kynna sér alþýðufræðslu
og menntunarástand hér á landi og gefa síðan skýrslu
um það. Að öðru leyti frestaði þingið aðgerðum í skóla-
málunum.
Guðmundur Finnbogason ferðaðist um mestan hluta