Menntamál - 01.04.1958, Blaðsíða 45

menntamál
39
framan, og reynt að gera ráðstafanir til hjálpar strax,
þá vill jafnan fara svo, að nokkur slæðingur barna heltist
úr lestinni. Er það mikið áhyggjuefni og vandi með að
fara. Ég hef megnustu ótrú á að flytja börn úr bekk,
vegna framfaraleysis í lestri, nema sem neyðarúrræði.
Eg vona, meira að segja, að skólastarfsemi taki sem fyrst
þeim framförum, að fært reynist að hafa börn saman í
bekk, þó að ólík séu að þroska og getu. Ég álít þetta
félagslega nauðsyn, sem höfðar til mannúðar.
Börn, sem eru að heltast úr lestinni, tökum við sem
gæzlubörn (sbr. heilsuverndareftirlit), og leitumst við að
veita þeim hjálp, miðað við lestrarörðugleika þeirra.
Margir samkennara minna hafa árum saman lagt á sig
mikið og ómetanlegt aukastarf til hjálpar þessum börn-
um.
En ég hef einnig haft slíkt hjálparstarf á hendi við
skólann með aðalkennara hvers bekkjar. Þá er eitt barn
tekið í einu, eða fá saman, sem samstæð eru. Áður en
æfingar hefjast, er lestur þessara barna rannsakaður.
Æfingar eru svo þrautundirbúnar og miðaðar við getu
þeirra, sem æfa á. Fá atriði eru tekin fyrir í einu og
fjölbreytilegum aðferðum beitt, t. d. oft gripið til hrað-
sjárinnar. Lestur fer alltaf fram strax á æfingaatriðun-
um. Æfingar þessar standa venjulega yfir stutta stund,
svo sem 10—15 mínútur. Og svo fara börnin aftur inn
í sinn bekk, og nema að öðru leyti með skólasystkinum
sínum. Gott þykir, ef árangur af þessum séræfingum
verður sá, að barnið þarf ekki lengur hjálpar við, er ekki
lengur gæzlubarn. Er það mikill og áhrifaríkur sigur
fyrir barnið. Nægi þessi hjálp ekki, er ástandið sjúklegt
og sérfræðilegrar hjálpar þörf.
Þegar börnin eru komin á sjálfsbjargarstig í lestrinum,
er nauðsynlegt að þeim gefist tækifæri til að lesa sem
®est. Byrjunarbörnin fá að fara heim með bók til heima-
lesturs um miðjan janúar hjá okkur. Og er þá jafnframt
sendur með þeim leiðarvísir um það, hvernig skólinn ósk-