Menntamál - 01.04.1958, Blaðsíða 48

42
MENNTAMÁL
Nægir þar að minna á, að skólaskylda var til 1926 frá
10—14 ára aldurs, að vísu leyfð undanþága frá 1926
fyrir 7 ára börn. Frá 1936 er skólaskylda frá 7 ára aldri.
En undanþágu má samt veita til 10 ára aldurs, og er
hún víða notuð enn í sveitum landsins. Loks má minna
á, að æfingakennsla fyrir yngri skeið barnaskólanna var
ekki tekin upp í Kennaraskólanum fyrr en 1932.
Ég er samt bjartsýnn á framtíðina, hvað þetta vanda-
mál snertir. Nýr kennaraskóli mun rísa, — já, verður að
rísa sem fyrst. Og í kjölfar hans mun koma tilraunaskóli
ríkisins.
Það er fullvíst, að kennarar munu ekki liggja á liði
sínu, séu þeim sköpuð viðunanleg skilyrði til starfa.
Nóbelsverðlaunaskáldið okkar segir einhvers staðar:
„Sá, sem skrifar bækur, skrifar ekki bækur.“
Ég kýs að Ijúka þessu erindi með því að segja í sama
anda:
Sá, sem kennir að lesa, kennir ekki að lesa, í þess orðs
þrengstu og venjulegustu merkingu.
Hann blandar lestrarkennsluna námsstörfum, sem eru
girnileg og áhugavekjandi og hafa um fram allt þroska-
gildi, svo að kennslan verði ekki deyðandi stagl, heldur
lífrænt starf, og börnin ávinni sér getu og mátt til að
lesa sjálf, ein og óstudd sér til gagns og ánægju og stýra
fram hjá þeim örðugleikum og ófærum, er á vegi þeirra
verða við lestrarnámið.
Og hafi kennarinn við það starf sitt barnseðlið að
leiðarljósi og skilji og virði lögmál viðfangsefnisins, auk
þess að vera sjálfur glöggskyggn, grandvar og gætinn,
vaskur drengur og batnandi, mun ekki skipta svo miklu,
hvað aðferðir þær eru kallaðar, sem hann beitir við lestr-
arkennsluna.