Menntamál - 01.04.1958, Qupperneq 13

MENNTAMÁL
7
hefði skólafróðan mann sér til aðstoðár og eftirlits með
fræðslumálum o. fl.
Frumvarpið var síðan borið undir nokkra menn, er
fengizt höfðu við alþýðufræðslu. Þeir töldu það yfirleitt
vel fallið til að byggja á því fyrirkomulag á fræðslu barna
og það hefði í sér fólgna allmikla réttarbót. Stjórnarráðið
féllst á frumvarpið í öllum meginatriðum og lagði það
fyrir Alþingi 1905 svo til óbreytt.
VI.
Frumvarpið var lagt fram í efri deild. Björn M. Ólsen,
síðar prófessor, var formaður og frummælandi nefndar
þeirrar, er fékk frumvarpið til athugunar.
Nefndin féllst á öll aðalatriði frumvarpsins nema það,
sem einna mestu máli skipti, en það var skólaskyldan.
Vildi nefndin afnema þau ákvæði frumvarpsins, en setja
í staðinn ákvæði um fræðslusamþykktir, er væru bind-
andi sem lög fyrir þá, sem hlut ættu að máli, enda skyldu
þær staðfestar af Stjórnarráðinu.
Framsögumaður taldi aðalástæðu nefndarinnar fyrir
þessari afstöðu vera þá, að heimiliskennsla væri helzti
grundvöllur alþýðumenntunar, hún væri arfur frá forfeðr-
unum, frá einni kynslóð til annarrar, hún hefði haldið við
og skapað hinar fornu bókmenntir okkar og forðað þjóð-
inni frá því að sökkva eins djúpt niður í myrkur van-
þekkingarinnar og flestar ef ekki allar aðrar þjóðir á
Norðurlöndum gerðu á miðöldum. Hins vegar sagðist
Björn M. Ólsen því miður vera hræddur um, að töluvert
væri hæft í því, að heimafræðslunni hefði hnignað á síðari
árum vegna fólksfæðar á heimilum. í lok ræðu sinnar
þakkaði framsögumaður Guðmundi Finnbogasyni fyrir
skýrslur og fleira, er hann hafði lagt til þessara mála.
Ráðherrann, Hannes Hafstein, taldi skólaskyldu nú orð-
ið óhjákvæmilega, m. a. til þess að tryggja sem bezt jafn-
rétti barnanna.