Menntamál - 01.04.1958, Qupperneq 43

menntamál
37
og hve vel sem hugsað er fyrir persónulegri hjálp og
þjálfun hópsins og séð fyrir fjölbreytni í kennslunni bæði
fyrir hóp og einstakling, þá líður ekki á löngu, þar til
óraga fer í sundur með börnunum. Nokkur börn drekka
þetta í sig af sjálfsdáðum. Önnur innbyrða aðferð og
námsefni með nokkrum erfiðismunum, en ná því samt.
Þriðji flokkurinn á í miklum erfiðleikum og gleymir lengi
vel kenncium atriðum. Þannig skiptist bekkurinn í þrjá
hópa:
Fyrir ganga forgöngumenn, sem eru tiltölulega fáir í
bekk.
Á hæla þeim koma bjargálnamenn, oftast meiri hluti
bekkjarins.
Lestina reka sporgöngumenn. Þeir eru að jafnaði álíka
Wargir og forgöngumenn bekkjarins.
Kennarinn verður strax frá byrjun að hafa gát á því,
hvernig bekkurinn muni skiptast. Hann rannsakar t. d.
vikulega eða eins oft og hann telur henta, hverju börnin
hafa náð af nýjum kennsluatriðum. Starf kennarans bein-
Jst að því, að sem allra minnst dragi í sundur með börn-
onum. Hann gerir ráðstafanir, sem að gagni geta komið,
an þess samt að ofbjóða neinum. Hvorki skal teygja eða
táklippa.
Á stafhljóðastiginu hefur okkur samkennurunum gef-
Jzt vel að hafa minnisbók fyrir bekkinn, þar sem hverju
barni er ætluð ein opna. í opnu barnsins eru þá færðir
Jafnóðum þeir stafir og þau atriði, sem barnið hefur enn
ekki lært að þekkja, þ. e. gleymt aftur. Síðan er reynt
að hefja persónulega ræktun og sókn til að ná marki.
Stundum er sett í minnisbókina, hvaða ráðum hafi verið
beitt, t. d. við ruglun b og d, o. s. frv. Enda er bók þessi
eins konar leiðarbók. í hvert sinn sem niðurstöður eru
tserðar, er dagstimpill settur við, og barnið látið vita um
árangur. Þið tókuð eftir því, að ég sagði ekki börnin.
Þetta er trúnaðarmál á milli barns og kennara. Talað er
°g við foreldra, ef þörf krefur, Að því kemur svo, að hin