Menntamál - 01.04.1958, Síða 44

38
MENNTAMÁL
óþekktu atriði eru útmáð. Því marki er náð að læra staf-
ina og hljóð þeirra. Ekki hafa allir náð því marki jafn
snemma. En það kemur ekki að sök, vegna þess að
þetta er persónubundin hjálp, og börnin héldu áfram
að vinna saman að lestrarnáminu.
Þessi aðferð, að kanna jafnóðum árangur kennslunnar,
hefur reynzt kennurum mikil stoð í starfi. Það skapar
aðhald um nákvæmt eftirlit með einstaklingum, getur
komið í veg fyrir óþarfar endurtekningar og markað
stefnu kennarans, þar eð hann getur vitað með vissu,
hvar fræin liggja enn óspíruð á akrinum. Auk þess sem
hjálp er veitt áður en sundur hefur dregið til saka.
Á orðastiginu er einnig nauðsynlegt að fylgjast vel
með ástandi einstakra barna í bekknum. Kennarinn mun
þá gefa því gætur, að börnin eiga ýmsum erfiðleikum að
mæta í lesmálinu. Þau eiga erfitt með að byrja orð. Þau
hnjóta á umferðarhnútum inni í orðum. Og ónákvæmni
gætir í endingum orða. Öll þessi atriði geta valdið sjúk-
legu ástandi, sé ekki reynt að byrgja brunninn, áður en
barnið dettur í hann. Við samkennararnir reynum að
brynja barnið fyrir þessum hættum, með því að gera
okkur grein fyrir örðugleikum lesmálsins og taka þá til
sérstakrar meðferðar á orðastiginu, við orðkynninguna
og vinnu með orðin. Og eins og taflmennirnir hafa sínar
byrjanir og varnir, þannig höfum við byrjanir og varnir,
sem við höfum sannreynt að koma barninu að gagni í
baráttunni við umferðarhnúta lesmálsins.
Hver dagur og hvert ár færir nýja reynslu. Og kennslu-
starf á að vera manni ævilöng leit að betri aðferðum,
betri árangri. Aðferðin verður að vera við því búin að
leggja til hliðar það, sem miður reynist, en hafa opnar
dyr fyrir öllu því, sem vonir standa til að orðið geti til
bóta.
Nú er það þannig, að þó að börnunum hafi verið fylgt
að náminu svo samvizkusamlega, sem lýst var hér að