Menntamál - 01.04.1958, Side 46

40
MENNTAMÁL
ar, að börnunum sé hjálpað, svo að hjálpin verði í sam-
ræmi við starfsaðferðir skólans.
En í 7 og 8 ára bekkjunum er þessu hagað nokkuð á
annan veg. Þau börn fá, auk heimalesturs, að lesa mikið
í bókaflokkum skólans. En auk þess mega þau hafa kjör-
verkefni úr sínum eigin bókakosti heima. Þetta gerist
með þeim hætti, að kennarinn leiðbeinir um val bókanna.
Þær mega ekki vera barninu ofviða að orðfæri og efni.
Reynslan sýnir, að þungt lesmál getur hrakið barnið af
góðum grundvelli. Augnhreyfingar geta brenglazt, tal-
færi fipast, öndun truflast, o. s. frv. En þetta eru fyrir-
bæri, sem verða að vera í fullkomnu lagi sem grundvöllur
fyrir góðum lestri.
Jafnskjótt og barn hefur lesið einhverja kjörbók sína,
fullvissar kennari sig um, að bókin hafi verið lesin, og
færir nafn hennar, höfund og blaðsíðutal inn í sérstaka
bók (opnu viðkomandi barns þar). Verður þetta mjög
eftirsótt og kemur af stað keppni, aðallega þó við
sjálfan sig. Get ég meira í dag en í gær? Er allfróðlegt
að athuga slíkar bækur eftir veturinn. Kemur þá í ljós,
að jafnvel sjö ára börn lesa bækur svo tugum skiptir.
Allar þessar bækur eru að sjálfsögðu léttar, sumar að-
eins örfáar blaðsíður. Er þetta mjög misjafnt eftir ein-
staklingum. Sumir lesa ekkert auk þess, sem sett er fyrir
heima, og eiga ekki að gera það. Hjá 8 ára börnunum er
þetta svipað, nema að því leyti, að þar lesa börnin meira
og þyngra efni. Við þetta vaknar löngun til samstarfs.
Þannig lána börnin hvert öðru bækur. Reynt hefur verið
að lofa börnunum að geyma eitthvað af bókum sínum
um stundarsakir í skólanum, og mynda þannig í samein-
ingu eins konar félagsbókasafn. Og þegar húsrúm skól-
ans jókst, var komið fyrir skápum í öllum skólastofum
í þessum tilgangi. Ég hygg mig hafa rétt að mæla, er ég
segi, að við samkennararnir teljum þetta fyrirkomulag
hafa gefið góða raun við lestrarnámið, einkum vegna
duglegu barnanna.