Menntamál - 01.04.1958, Qupperneq 47

menntamál
41
Ég hef nú nefnt allmörg dæmi um starfsaðferðir okkar
við lestrarkennsluna. Lýsingin mun þykja nógu löng. En
samt er hún ekki fullnægjandi, svo erfitt er að gefa hug-
toynd um slík störf í stuttu máli.
Sjón og raun væru sögu ríkari.
En ekki væri nema eðlilegt, að áheyrendur spyrðu nú:
Hvers konar aðferð er þetta, sem þið beitið?
Því er fljótsvarað. Við leggjum hljóðaðferðina til
Srundvallar, en kennum ekki neina lestraraðferð einangr-
aða. Reynt hefur verið að beita því bezta úr öllum lestrar-
aðferðum. Stafliljóðastigið minnir á hljóðaðferðina, en
sótti þó markvisst fram til orða og setninga. Orðastigið
vitnar til orðmyndaaðferðarinnar, en gefur þó strax lykil
nð orðunum, svo að ekki þurfi að treysta eingöngu á minn-
ið. Ég veit ekki, hvað heimfæra má til stöfunaraðferðar-
innar. Það væri þá kannske helzt stafa- og orðprentið,
Því að við það starf kynnast börnin byggingu orðsins.
En við treystum okkur ekki til að láta börnin stafa og
kveða að, þegar um fullskipaðan bekk er að ræða.
Það sem ég hef verið að segja hér í þessu erindi, eru
ekki fræðilegar kenningar. Það styðst við reynslu og starf
allstórs hóps manna, sem í ákjósanlegu samstarfi hafa
reynt að skapa sér æskilegan grundvöll að árangursríku
starfi. Þessu til stuðnings vil ég geta eftirfarandi:
Skóli sá, er starf þetta hefur farið fram í, var í fyrra
haust 30 ára. Við skólann hafa starfað 35 kennarar.
Barnafjöldinn, sem sótt hefur skólann á þessu tímabili,
ev hátt á sjötta þúsundi. Og 750 kennaraefni hafa stund-
að þar kennsluæfingar í 25 ár og tekið þar kennarapróf
1 kennslu fyrir yngri skeið barnaskóla landsins.
Um framtíðina er bezt að vera sem fáorðastur. Samt
Vil ég ekki láta hjá líða að minna á það, að íslenzkir kenn-
avar hafa ekki almennt átt mikinn kost á að skapa sér
tvaustan reynslugrundvöll í lestrarkennslu fyrir smábörn.