Æskan - 01.11.1964, Síða 13

Handavinnuhornið
Barnahanzkar prj'ónaðír
og með skinní í lófa..
Fint garn.
Stærð: 8—10 ára.
Mynztur: 1. prjónn 1 slétt
lykkja og I snúin til skiptis
út prjóninn, 2. prjónn: slétt
lykkja yfir sléttri lykkju og
snúin yfir snúinni.
1 snúin og 1 slétl til skiptis
út prjóninn, 4. prjónn prjónast
eins og 2. prjónn. Þetta mynzt-
ur er svokallað tvöfalt perlu-
prjón.
Vinstra handarbak: Fitjið 44
lykkjur upp og prjónið 5 cm
stroff. Fellið af 20 lykkjur (við
])ter verður lófaskinnið saum-
að, sbr. mynd). Prjónið 8 em
i mynztrinu, og ]>egar því er
loltið, er byrjað á litla fingr-
inum. 6 yztu lykkjurnar eru
prjónaðar, þar til kominn er
5 cm bútur, þá eru tvær lykkj-
ur teknar saman á sitt hvor-
um enda. Fellið siðan allt af.
Prjónið 18 lykkjurnar, sem
eftir voru við lilið litlafingurs-
ins, 2 umferðir alls. Prjónið
siðan liina 3 fingurna og takið
úr á sama hátt og á litlafingri.
(Þumalfingur er eingöngu úr
skinni). Baugfingurinn á að
ÆSKAN
vera 6 cm langur, langatöng
7 cm, visifingur 6 cm. Heklið
fasta pinna hringinn i kring-
um lianzkann áður en skinnið
er saumað á.
í því bezta.
Ævintýraskáldið heimsfræga
Hans C. Andersen var alla
ævi mikill bindindismaður. Eitt
sinn var liann í heimsókn hjá
Friðriki konungi VII. Mörg dýr
vhi voru borin á borð, en skáld-
ið gætti þess að fylla glasið sitt
með vatni.
Konungur sá ])etta, og þegar
hann tók glas sitt til þess að
skála við skáldið, mælti liann:
„Drekkið þér skál konungsins
i vatni?“
En Andersen var ekki seinn
til svars:
„Ég vil ekki drekka skál kon-
ungsins i öðru en bezta, hrein-
asta og hollasta drykknum, sem
til er,“ sagði Iiann.
aitur við gluggann með perlurnar iögru og skoð-
aði þær, þangað til hún soinaði með klemmdan
lóiann um þær.
Og hana dreymdi Jesúbarnið, hún sá það í fjár-
húsjötu og litla iátæklega rúmið þess skein al himn-
eskri birtu, hún varð svo hriiin og irá sér numin,
bara að hún ætti nú eitthvað iallegt til að geia því
að leika scr að, en þá mundi hún eítir perlunum
iögru, sem liún haiði í lófanum, og brosti þá ai
gleði, nálgaðist litla rúmið ofur hljóðlega og feim-
in, þreiiaði eitir siliuriestinni á hálsi sínum, sem
pabbi haiði einu sinni geíið henni, þegar hún var
ósköp lítil, og opnaði lásinn, dró síðan perlurnar upp
á íestina, en hjartað sló nú ákait í brjósti hennar
á meðan. Siðan lokaði hún lásnum aítur og hélt
iestinni uppi yiir rúhiinu, perlurnar ljómuðu og
skinu, og jtað liljómaði unduríallega í þeim, þegar
Jrær slógust saman. Litla dásamlega barnið brosti
þá til hennar og rétti litlu hendurnar eitir þeim.
Sóllind varð svo gagntekin, svo óumræðanlega sæl,
Jregar það snerti festina, og nú lninglaði það perl-
unum saman, en liljómarnir voru svo unaðslegir að
Sóllind vaknaði.
Mamrna hennar var konrin, og Jregar hún fann
litlu stúlkuna sína sofandi við gluggann, sá hún
að lienni hafði liðið vel, J)að skein af andliti lienn-
ar, Jregar hún opnaði augun.
„Var það endurskin frá vöggu J esúbamsins?"
„Hvað var þig að dreyma svona fallegt, elskan
mín?“ sagði mamma liennar.
Sóllind litla sagði nú mömmu sinni allt um litla
fuglinn og tárin, sem urðu að perlurn, og draurn-
inn um Jesúbarnið. Þá varð mamma hennar svo
glöð, Jrví hún vissi að þann sem er með Jesú getur
ekkert illt hent, og pabbi var á leiðinni heim, þær
sáu hann út um gluggann eins og lítinn depil í
fjarska. Þær vissu, að hann dró á eltir sér sleða
hlaðinn varningi. Þær vissu líka, að liann var glað-
ari en nokkur konungur, sem kemur heim í ríki
sitt. Og ég segi ykkur: Þau áttu Gleðileg jól!
Jóhanna Brynjólfsdóttir.
Myndir: Jóhanna Brynjólfsdóttir.

345