Æskan - 01.11.1964, Síða 18

ÆSKAN
-»
bandi. Og síðan gekk ég inn í bæinn og vermdi mig ofboðlítið við eldstæðið,
og þegar mér var orðið heitt á höndunum, tók ég greiðuna og fór aftur út til
mömmu, og þar settist ég og greiddi henni óg fléttaði hárið í tvær stórar flétt-
ur, alveg eins og ég hafði gert á hverjum degi, meðan hún var veik. Hún liafði
svo fallegt hár, hún mamma, — þykkt og svo sítt, að hún gat setið á því.
Glóbjart — glóandi eins og eirketill! Það var nærri rautt, en þó ekki afveg.
Og svo lokaði ég skemmudyrunum og kúrði mig niður hjá litlu systkinunum
til að hlýja mér. Daginn eftir sagði ég litlu skinnunum, að mamma væri far-
in burt. Þau grétu dálítið aumingjarnir, en liættu brátt; hún hafði legið
nokkuð lengi í sóffanum í eldhúsinu, svo að þau söknuðu hennar ekki eins
mikið, Jtegar hún væri farin.
Já, ég eldaði mat og hirti um litlu systkinin og lék við þau, og Jrannig liðu
nokkrir dagar. Það varð ennþá kaldara, slydda og stórhríð. Og stormurinn
hvein og gnauðaði. Enginn kom. Á kvöldin, Jregar litlu skinnin voru sofnuð,
laumaðist ég út í skemmu til að vita, hvort ekki væri allt með kyrrum kjör-
um hjá mömmu. Stundum var tunglsljós, en oftast varð ég að kveikja á kerti.“
Hanna hafði sagt allt Jretta tilbreytingarlausum rómi, eins og utan við sig.
Nú kom trúnaðarhreimur í röddina: „Enn í dag má ég ekki sjá kertaljós án
Jjess að klökkna."
Hún sat þögul andartak og starði fram fyrir sig döprum augum. Síðan
hélt hún áfram:
„Já, svo skánaði veðrið aðeins, og dag nokkurn kom maður skálmandi gegn-
um skaflana til að segja mömmu, að liún skyldi ekki vonast eftir manni
sínum heím — hann hafði drukknað í sjó. Þegar hann fékk að vita, hvernig
komið var fyrir okkur — fyrir mömmu, og mér og litlu systkinunum — þá
vöknaði honum um augu, þessum stóra manni. Og liann skálmaði aftur hné-
djúpan snjóinn, alla leið upp til herragarðsins — það voru sjö til átta kíló-
metrar — þar sem hefðarfrúin bjó, sem átti alla torfuna. Og hún kom akandi
á sleða með fjórum hestum fyrir og bjarnarfeldsábreiðu og klingjandi bjöll-
um. Hún leit á mömmu og skundaði síðan til baka. En Jjað leið ekki á löngu
Jjangað til liún kom aftur og færði mömmu í síðan, livítan serk, allan með
knipplingum og útsaumi, svo óumræðilega fallegan! Og hvíta silkisokka og
hvíta ísaumaða skó með perlum. Hárið á mömmu lét hún óhreyft, eins og
ég hafði greitt henni, í tvær gildar fléttur, en hún lét á höfuð lienni sveig úr
hvítum og grænum blómum, sem voru alveg eins og lifandi. Þá voru lifandi
blóm hér um bil ófáanleg í Svíþjóð að vetrinum. Þessi minntu ekkert á gervi-
blóm — þau voru líkust þeim, sem stúlkurnar liafa í hárinu á brúðkaupsdegi
sínum.
Og svo sendi frúin eftir heimilisfólki sínu og leiguliðum, svo að allir fengju
að sjá hugprúða konu, sem ekki gat hugsað til að liræða litlu börnin sín.
Og Jjað kom margt fólk til að sjá mömmu, og það sagðist aldrei hafa séð
neitt svona fallegt, og Jjað væri leiðinfegt, að hún skyldi ekki geta séð það
sjálf.“ Hanna Jragnaði og varp öndinni mæðulega. „Ég vildi hún hefði getað
séð perlusaumuðu skóna!“
„Og minntist enginn á það við yður, Hanna, hvað þér voruð undursamleg,
lítil stúlka?"

Nei, þetta er ekki nógu vel gert.
Láttu mig um þetta.
350