Æskan - 01.11.1964, Blaðsíða 33

'Bœkur Æskunnar
Saga þessi mun vera einhver sú
mest spennandi drengjasaga, sem út
hefur komið á íslenzku. Sagan gerist
í Svíþjóð í síðustu heimsstyrjöld, og
eru drengirnir Kalli og Steini aðal
söguhetjurnar. Til þess að gefa les-
endum blaðsins smá sýnishorn af elni
bókarinnar, birtum við hér heitin á
köflum bókarinnar, en þeir eru 14
að tölu: 1. Bréfið. 2. í kaffihúsinu
Blikanum. 3. Kalli og Steini taka til
sinna ráða. 4. Við höfnina. 5. Eltinga-
leikur. 6. Kemst upp um strákana.
7. Heima hjá Kalla. 8. Erfið nætur-
ferð. 9. Húsið á eynni. 10. Lögreglan
gerir uppgötvun. 11. Kalla kemur ráð
í hug. 12. Lögreglan finnur slóðina
og týnir henni aftur. 13. Neyðarkall-
ið. 14. Björgunin.
Hér kemur stuttur þáttur úr 5.
kal'la bókarinnar, og af lionum sést
bezt, hversu spennandi bókin er.
„Við koinumst aldrei heim aftur,“ hvisl-
ar Steini kjökrandi.
Kalli segir ekki neitt. Nú er honum ekki
eins létt í skapi og fyrr um daginn. Ekki
hafði staðið á þvi, að jþeir kæmust í ævin-
týrið, sem þeir óskuðu sér — og hetur
úti látið en þeir kærðu sig beinlínis um.
Það varð ]>eim háðum ljóst, þegar híllinn
hrunaði með þá i myrkrinu eittlivað lit úr
borginni, ]ieir vissu ekki hvert.
Og hvernig skyldi þetta nú fara, þegar
þeir fyndust? Horfurnar voru allt annað
en vænlegar fyrir þessum ungu ævintýra-
mönnum.
„0, híttu á jaxlinn, Steini," segir Kalli
°E leggur aðra iiöndina Iiuggandi á lierðar
vini sínum. „Á morgun fær lögreglan hréf-
ið frá okkur, og ])á verður okkur bjargað.“
„Hvað heldurðu að lögreglan viti, hvar
við erum niður komnir á morgun?" svar-
aði Steini álíka aumlega og dauðadæmdur
maður. „Og svo getur verið, að þessir
handíttar verði búnir að skjóta okkur.
Spœjarar.
Getum við ekki — getum við ekki ein-
hvern veginn hrotizt út?“ hætti liann við.
„Nei, það er engin leið,“ segir Kalli.
„Hurðin er krækt eða hespuð að utan, og
við getum ekki opnað. En einhvern tínra
hljóta þeir að stanza. Og þá getur verið
að þeir opni. Annars finnst mér þetta
ekkert óttalegt enn þá. Við liöfum koinizt
i hann krappan áður og kóklazt þó al'.
Sannaðu til, Steini, sannaðu til-----—.“
Kalli lækkar róminn og hvíslar: „Þetta eru
áreiðanlega hættulegir hófar, og lögreglan
hlýtur að elta þá uppi.“ Hann reynir að
segja þetta af festu og öryggi.
„En hvað þeir aka hratt,“ hvislar Steini
og hlustar á hæltkandi vélardyninn.
„Kalli — hugsaðu þér —- hugsaðu þér, ef
lögreglan skyldi nú elta okkur!“ segir liann
og reynir að skorða sig við vegginn.
Bíllinn hrunar áfram á beinum vegi. Það
er engin umferð, og allt er liljótt. öðru
hverju sést ljós i glugga á húsunum til
heggja lianda. Krapasletturnar ganga. af
lijólunum inn á auða gangstéttina.
„Jæja, þá erum við að komast út úr
horginni," segir bilstjórinn.
Þarna liggur vegurinn úr borginni út i
myrkrið.
„Við erum heppnir," segii' ókunni maður-
inn og kveikir sér í vindlingi. Eh allt í
einu kastar liann logandi eldspýlunni á
gólfið og það slokknar á henni.
„Þarna — þarna er híll!“ hvíslar hann
liásum rómi og tekur í handlegginn á hil-
stjóranum. En hann tautar eitthvað ófag-
urt fyrir munni sér, liallast áfram og lierð-
ir takið um stýrið.
Bíll, sem hafði staðið í skugga úti við
gangstéttina, kveikir allt i einu ljósin,
rennir þvert út á götuna og lolear leiðinni.
„Þetta er lögreglubíll," hvíslar ókunni
maðurinn. Hinn ltinkar kolli, sliuggalegur
á svip.
„Stingdu þessu niður,“ hreytir hann úr
sér, þegar félagi hans tekur stóra skamm-
hyssu upp úr vasa sínum og spennir gikk-
inn. „Við sltulum bita þá af okkur samt.
Við skulum mola þá mélinu smærra," taut-
ar hann og stígur henzínfetilinn i botn.
Vélardynurinn verður að rymjandi öskri.
Bíllinn tekur viðbragð og hendist áfram
i loftköstum yfir gatnamótin og stefnir á
litla lögreglubilinn.
Bílstjórinn kreistir stýrið, svo að linú-
arnir hvítna og æðarnar tútna á enni hans.
„Við skulum sleppa, við skulum mola þá
mélinu smærra,“ skyrpir hann út úr sér
og bítur á jaxlinn.
Það glampar á einkennishúfu lögreglu-
þjóns í bjarma bílljósanna.
UUSl'AV SANUUHKN;
FjÓSKÖTTURINN
J Á U M
SEGIR FRA
llllllllllllll[||lllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllll|||lllllllllllllll»^ ...................