Æskan - 01.11.1964, Qupperneq 41

Hann fer ört vaxandi sá hópur ung-
linga, sem neytir tóbaks og áfengis, og
miklum fjármunum er eytt í þennan
óþarfa, og cr hörmulegt til þess að
vita. Ef þa'ð væri þó ekki annað en pen-
ingaeyðslan við neyzlu þessara vara,
væri lítil hætta á ferðum, en þetta mál
er miklu alvarlegra en svo. Allir hafa
heyrt, hvað tóbaksreykingar eru hættu-
legar heilsu manna. Fólk hefur veikzt
af krabbameini, og hafa lælcnar talið,
að lungnakrabbi stafi af reykingum,
sérstaklega ef fólk byrjar snemma að
reykja. Fólk, sem reykir, verður þolminna til allra verka, einnig
til allra íþrótta, og er þvi sérstaklega mikilvægt, að íþróttamenn
reyki ekki. Áfengisneyzlan er einnig mjög hættuleg öllum mönn-
um, og er voðalegt til þess að vita, hvað margir neyta áfengra
drykkja. Það er ömurlegt að sjá útúrdrukkinn mann eða konu.
Þó er það enn átakanlegra að sjá unglinga um eða yfir fermingu
undir áhrifum víns, og er sárt til þess að vita, að fullorðnir eiga
stundum sök á því. Það eru mörg heimili i þessu landi, sem eiga
um sárt að binda sökuin þess, að heimilisfaðirinn er drykkjumað-
ur, og hefur áreiðanlega margt tárið fallið hjá mörgu barninu
þess vegna.
Við hér i Siglufirði eigum okkar tómstundaheimili, og ættum
við að leggja leið okkar þangað, en ekki í sjoppurnar, þvi að þar
sitja alltof margir unglingar tímunum saman og reylcja og drekka
gos, og er það oft byrjun á annarri og verri óreglu. Væri ekki
rétt að liugsa svolítið út í að eyða ekki peningum i þessar óþörfu
og hættulegu vörur, og leggja þá heldur í banka og eiga þá þar
til seinna, er okkur liggur á að gripa til þeirra. Við, sem viljum
halda uppi heiðri þessa bæjar, gerum það með því að neyta
hvorki tóbaks né áfengis, og verðum þá sjálfum okkur og öðrum
til ánægju. Anna M. Skarphéðinsdóttir.

því, sem á dagana hafði drifið að undan-
förnu. Til dæmis hafði það farið í kapp-
hlaup við tvö önnur lömb fyrir fáum dög-
um. Annað lambið hafði orðið nokkuð
langt á undan því að markinu, en hitt rétt
á eftir. Þetta hafði litla lambinu ekki fund-
izt nógu góður árangur hjá sér, svo að það
hafði nú á hverjum degi æft sig meira og
minna að hlaupa. Þegar það teldi sig orðið
nógu æft, þá ætlaði það að skora á hin lömb-
in að koma í kapphlaup. En hvað þau yrðu
undrandi, þegar það rynni fram úr þeim.
Og litla lambið kipptist við, þegar því varð
hugsað til þessa.
Mamma litla lambsins var að kroppa í ró
og næði skammt frá því. Allt í einu heyrði
hún litla lambið segja með mjög höstum
rómi: „Farðu! Svona, farðu burtu! Eg vil
ekki sjá þig! Það eru svo afskaplega ljót í
þér augun! Þú hefir líka andstyggilega ljót-
an munn! Svona, farðu, segi ég!“
Mamman leit upp og til litla lambsins.
Það stóð þarna og stappaði annarri löppinni
í jörðina. En nú hrökk mamman við og
hljóp eins og örskot til litla lambsins. Rétt
hjá því stóð stór mórauður refur með gap-
andi gin og ætlaði auðsjáanlega að fara að
stökkva á litla lambið. En þegar refurinn
sá, að mamma litla lambsins kom þjótandi
og ætlaði að renna sér beint á hann, þaut
hann eins og örskot burtu og loðið skott
hans hvarf fljótlega á bak við stóran, gráan
stein.
„Hamingjunni sé lof, að ekkert hefir
0*(KKbKhKhKKhKKHKKKKKKKKKKKKKKH>^«hKKKBKhKBK>íKBWKKKH>^^
373