Æskan - 01.11.1964, Qupperneq 49

Þegar Milla sá okkur, stokkroðnaði hún í framan og
laumaðist í flýti út úr stofunni, en Peggotty reis á fæt-
ur og heilsaði okkur himinlifandi.
„Nei, það er þá hann herra Copperfield og ungi mað-
urinn, sem var í skólanum! ... Verið þið báðir vel-
komnir! ... En hvað það var gaman, að þið skylduð
heimsækja mig á þessu heillakvöldi! ... Þetta er sá mesti
gleðidagur, sem ég hef iifað, af því að hún Milla litla
og hann Ham hafa í dag ákveðið að verða hjón, og
betri mann getur hún Milia litla ekki fengið! ... Þér
vitið það, Davíð, að ég hef þekkt hana Millu litlu, síðan
hún var iítið barn og ég hef séð hana vaxa eins og
blóm. . . . Hún er mér allt, . .. miklu meira en orð fái
lýst ... Ég skyldi með ánægju leggja líf mitt í sölurnar
fyrir hana! . . . Ég hef oft hugsað um, hvað hun ætti að
taka fyrir, þegar hún er orðin stór . . . og nú fær hún
mann, sem er svo einstaklega góður og tryggur í sérl . . .
Haidið þið, að þetta sé ekki gleðidagur hérna í kotinu?“
Peggotty þerraði augun með handarbakinu, og eitt
andartak vaið alger þögn í stofunni.
Ég komst svo við, að ég gat engu orði upp komið, en
Steerforth rétti Peggotty höndina og mælti:
„Ég óska yður til hamingju, herra Peggotty. Þér eruð
regluiegur sómamaður og eigið það sannarlega skilið að
vera eins hamingjusamur og í dag! ... Og svo óska ég
yður innilega til hamingju, Ham! . . . En nú skulum við
skemmta okkur! . .. Skaraðu í eldinn, Copperfield minn
góður, og sækið þér hana systurdóttur yðar, herra Peg-
gotty. Fyrst það er hún, sem allt snýst um, verður hún
að lofa okkur að sjá sig.
Peggotty skundaði út og sótti Millu. Hún var kafrjóð
í framan og heilsaði okkur mjög feimnislega, en það leið
ekki á löngu, þar til Steerforth var búinn að eyða allri
feimni, því að hann lék a als oddi.
Við átum kex og siginn fisk um kvöldið, og undir
borðum voru allir gfaðir og kátir. Allt kvöfdið ómaði
stofan af ræðuhöldum, söng og kátínu.
Þegar við Steerforth vorum á leiðinni heim, töluðum
við ýmislegt um fjölskylduna, sem við vorum að koma
frá.
„En hvað hún Milla er stórfalleg lítil stúlka," mælti
Steerforth, „og en hvað þetta er annars geðslegt fólk.“
„Já, það var gott, að við fórum þangað í kvöld,“ anz-
„Nei, sjáðu,“ sagði Steeiforth, „það eltir hana Millu einhver
skuggi... Hvað skyldi það vera?“
aði ég. „Það er unun að sjá, hvað þau eru öll glöð og
ánægð.“
„En þessi strákur er nú nokkuð mikill þumbari handa
annarri eins stúlku og henni Millu. Einnst þér það
ekki?“
Ég varð dálítið hvumsa við að heyra þetta, en ég
bjóst ekki við, að hann meinti neitt með því, sem hann
var að segja og hafði orð á því við hann.
„Ó, blómið mitt,“ sagði Steerforth og lagði handlegg-
inn yfir herðarnar á mér. „Þú ert svo mikið blessað barn
og vilt öllum svo vel ... Bara, að allir væru eins góðir
í sér og þú.“
Við Steerforth dvöldumst í Yarmouth hálfan mánuð,
en vorum ekki oft saman. Hann vildi endilega vera sem
mest úti á sjónum og var þar því öllum stundum, en
þess á milli gerði hann sér glaðan dag með sjómönnun-
um í veitingahúsinu, og sjómennirnir sáu ekki sólina
fyrir honum. Ég var oftast heima hjá Peggotty á kvöld-
in og fór þó nokkrum sinnum til Blunderstone, svo að
ég vissi minnst um það, sem Steerforth hafði fyrir stafni,
CHARLES DTCKENS
DAVÍÐ COPPERFIELD
381