Iðunn - 01.01.1885, Qupperneq 16

10
Ghlll.
þurfti ekki mikið annað við að hafa en gæta vandlega
ýmislegs sjervizku-hátternis; síðan mátti halda á-
fram gulltilbímingnum endalaust. ]pað vantaði að
eins sjálfan fjörgjaíar-vökvann, hið skapanda frum-
efni, er átti að geta breytt öllum hlutum í gull. Ar-
abi nokkur, Geber að nafni, varð fyrstur til að koma
upp með það mikla máttarorð, og frá honum stat'aði
að upphafi allur gullgerðarlærdómur. Hann gerðist
stofnandi mikils efnfræðingaskóla, er varð brátt í
miklum metum. Hann hafði hina mest trú á sjer
um allar miðaldir. Geber var uppi á öndverðri ní-
undu öld. Honurn er og eignað hið elzta efnafræð-
isrit sem til er. þar er því fyrst lýst ýtarlega, með
hverju móti gera megi hina dýru málma úr öðrum
málmum. Síðan kemur fyrirsögn um tilbúning á
ódáinslyfi einu, er eigi við hvers kyns kvillum og
þjáningum, lengi líf manna endalaust, gjöri örvasa
gamalmenni að fjörugum ungmennum og breyti far-
lama kerlingum í blómlegar yngismeyjar. því miður
ljezt Geber áður en hann var búinn að finna alveg
rjetta samsetningu á kynjalyfi þéssu. Líkt íór fyrir
mörgum öðrum, sem stefndu að sama marki og miði
sem Geber hafði ætlað sjer, og sem hann hefir sjálf-
sagt ímyndað sjer í fullrialvöru að sjer mundi auðn-
ast að ná. Heimurinn er jafnnær eptir sem áður að
þvflöytitil, eða með öðrum orðum : vjer kunnuin enn
engin ráð að búa til gull með efnablöndun, og þekkj-
um enga efnfræðislega aðferð til að sigra hinn
grimma óvin, dauðann.
Frá þessum bernskutímum efnafræðinnar gánga
ýmsarkátlegarsögur. Konungar og keisarar ogjafnvel
fjöldamargir verulega lærðir menn gengu að því vísu,